အစြဲအလန္း

လူသားေတြမွာေကာင္းတာကိုျဖစ္ေစ၊ဆုိးတာကိုျဖစ္ေစအယူအဆအစြဲအလမ္းေတြအမ်ဳိးမ်ဳိးရွိတတ္ၾကပါ
တယ္။အေၾကာင္းတုိက္ဆုိင္လုိ႔ေရႊညာသားေလးတုိ႔ရြာဘက္မွာၾကံဳရေလ႔ရွိတဲ႔အေၾကာင္းေလးေတြဗဟုသုတ
အျဖစ္မွ်ေ၀ေပးအံုးမယ္ဗ်။အထူးသျဖင့္ေတာ့လူေသတာမ်ဳိးနဲ႔ပတ္သက္ရင္ပိုျပီးအယူအစြဲသန္ၾကတယ္။
ေတာထဲေတာင္ထဲမွာသစ္ပင္ေပၚကက်တာမ်ဳိး၊ေျမြကိုက္တာမ်ဳိး၊ဆြဲၾကိဳးခ်ေသတာမ်ဳိးစတဲ႔အနာေရာဂါ
တခုခုနဲ႔ေသဆံုးတာမဟုတ္ရင္အစိမ္းေသလို႔ေခၚၾကပါတယ္။အသုဘကိုရြာထဲျပန္မသြင္းၾကဘူး။ရြာအျပင္
ကသစ္ပင္အရိပ္မွာထားျပီးသျဂိဳလ္ၾကတယ္။ေရာဂါနဲ႔ေဆးရံုးသြားရင္းေဆးရံုမေရာက္ဘဲလမ္းမွာဆံုးပါးသြား
တာမ်ဳိးဆုိရင္လည္းရြာအျပင္မွာပဲထားျပီးသျဂိဳလ္ၾကပါတယ္။ဒါကေတာ့ရြာရဲ႕ထံုးစံမို႔ဘယ္သူမွလည္းမလြန္
ဆန္ႏိုင္ၾကပါဘူး။

ေနာက္တခုကလကူးလကြယ္ရက္မွာေသတယ္ဆုိရင္ဆြမ္းသြတ္မလုပ္ေကာင္းဘူးဆုိျပီးေတာ့လည္းအစြဲ
အလန္းထားၾကတယ္။သစ္ပင္ေပၚကလိမ့္က်လို႔ေသတာမ်ဳိးဆုိလည္းဆြမ္းသြတ္ရက္လည္မလုပ္ေကာင္းဘူး
တဲ႔။သူတုိ႔ေခၚတဲ႔အတုိင္းအစိမ္းေသဆုိရင္ရက္လည္ဆြမ္းသြတ္တာမ်ဳိးမလုပ္ေကာင္းဘူးေပါ့။ဒါကေတာ့
ပူပူေႏြးေႏြဒီရက္ပိုင္းမွသိလိုက္ရတာပါ။ရြာကဦးေလးတစ္ေယာက္ထန္းပင္ေပၚကျပဳတ္က်ျပီးေဆးရံုအသြား
လမ္းမွာတင္ဆံုးသြားတယ္ဆုိတာၾကားရလို႔ဖုန္းဆက္ျပီးသတင္းေမးရင္းသိရတာ။အရင္တုန္းကေတာ့မၾကံဳဖူး
ေတာ့မသိပါဘူး။လကူးလကြယ္မွာေသတာကိုေတာ့ပႏၷက္ရိုက္ျပီးထားရင္ထားေကာင္းတယ္ဆုိလို႔ေလးေလး
တစ္ေယာက္ေသတုန္းကၾကံဳဖူးတယ္။အဘကရြာရဲ႕ရပ္မိရပ္ဖလိုျဖစ္ေနတာရယ္၊ေလးေလးကလည္းဆံုးတာ
ေတာထဲကတဲမွာဆိုေတာ့အားလံုးကဘယ္သူမွအတြန္႔မတက္ၾကပါဘူး။လျပည့္ေက်ာ္ဆယ့္ေလးရက္ေန႔မွာ
ဆံုးတာကိုအဲ႔ဒီေန႔မွာပဲသျဂိဳလ္တဲ႔အေနနဲ႔သခ်ဳိၤင္းမွာတြင္းတူးဖုိ႔ပႏၷက္ရိုက္ထားလုိက္တာပါ။အသုဘကိုေတာ့
ေနာက္သံုးရက္ေျမာက္ေန႔မွသျဂိဳလ္ပါတယ္။

ေခ်ာင္းကူးျမစ္ျခားျပီးလည္းမသျဂိဳလ္ေကာင္းပါဘူးတဲ႔။ဆုိလိုတာကတခုခုေၾကာင့္ေခ်ာင္းတဖက္ကမ္းမွာေသ
တယ္ဆုိပါစို႔၊သခ်ဳိၤင္းကတဖက္ကမ္းမွာျဖစ္ေနရင္ေခ်ာင္းကိုျဖတ္ကူးျပီးမသျဂိဳလ္ေကာင္းဘူးေျပာၾကတယ္။
ဒါေပမဲ႔ေလးေလးေသတုန္းကေတာ့အဘတုိ႔ေနတဲ႔တဲကေခ်ာင္းတဖက္ကမ္းမွာ၊သခ်ဳိၤင္းကရြာဘက္မွာျဖစ္ေပ
မဲ႔အဘကသူ႔ယာေတာမွာပဲသူ႔သမီးကိုသျဂိဳလ္ခ်င္တယ္ဆုိတာေၾကာင့္အားလံုးအဘတုိ႔ေနတဲ႔ေတာထဲတဲ
ကေနရြာကသခ်ဳၤီင္းအထိအသုဘကိုေခါင္းန႔ဲေသခ်ာျပင္ဆင္၊ထမ္းစင္ေတြနဲ႔က်က်နနျပန္သယ္ျပီးသျဂိဳလ္ပါ
တယ္။

ေနာက္ျပီးရြာထဲမွာအသုဘရွိတယ္ဆုိရင္၊ေခါင္းေလွ်ာ္တာမ်ဳိးလည္းမလုပ္ၾကပါဘူး။အသုဘခ်သြားရာလမ္း
တစ္ေလွ်ာက္မွာရွိတဲ႔အိမ္၀ိုင္းေပါက္ေတြမွာမီးဖိုကျပာေတြနဲ႔စည္းတားထားၾကတာလည္းရွိပါတယ္။
တခ်ဳိ႕အရမ္းအစြဲၾကီးတဲ႔သူေတြက်ေတာ့အသုဘအိမ္ကထမင္းကိုေတာင္မစားၾကပါဘူး။သူတုိ႔ကိုယ္သူတုိ႔
မေသေတာ့မည္လူေတြလို႔ထင္မွတ္ထားပံုရပါတယ္။

ကေလးသူငယ္ေတြေသျပန္ရင္လည္းၾကမ္းေႏြးသည္အထိမထားေကာင္းပါဘူးတဲ႔။ေသျပီဆုိတာနဲ႔ခ်က္ခ်င္း
သျဂိဳလ္တာပါ။သတိထားမိသေလာက္ေတာ့လူၾကီးလည္းၾကမ္းေႏြးေအာင္ထားတာခပ္ရွားရွားပါပဲ။ေသျပီ
ဆုိတာနဲ႔အခ်ိန္ရလို႔ကေတာ့ခ်က္ခ်င္းဆြဲခ်တာမ်ားတယ္။အဲ႔ဒါေၾကာင့္ရြာမွာတုန္းကေလးေလးေတြညီမေတြနဲ႔
စကား၀ိုင္းဖြဲ႔လို႔စပ္မိရင္ဒီရြာမွာမ်ားေသမွာေၾကာက္တယ္လုိ႔။ဘာလို႔လဲဆုိေတာ့မလႈပ္ေတာ့တာနဲ႔ခ်က္ခ်င္း
ေျမၾကီးထဲေရာက္တာအသက္မထြက္ဘဲေမ့ေျမာေနတာဆုိရင္ဘယ္လုိလုပ္မလဲလို႔ေမးေတာ့သူတုိ႔က၀ိုင္းျပီး
ရယ္ၾကတယ္။ဟုတ္တယ္ေလဗ်ာ..ေသရြာျပန္ေတြဘာေတြေတာင္ရွိေသးတာအသက္မထြက္ဘဲေမ့ေျမာ
ေနတာဆုိမခက္ေပဘူးလား။

အထူးဆန္းဆံုးကေတာ့မီးတြင္းထဲမွာေမြးကင္းစကေလးဆံုးရင္ကေလးအေသကိုထရံေပါက္ကေနယူၾကပါ
တယ္။ေနာက္ျပီးကေလးအထုပ္ထဲကိုပဲေစ့ႏွစ္ေစ့သံုးေစ့ကိုေလွာ္ျပီးအ၀တ္စနဲ႔ထုပ္ျပီးထည့္
ေပးလိုက္ပါေသးတယ္။ကေလးကိုမွာလုိက္တာကလည္းဒီပဲေစ့ေလးေတြအေညွာင့္ေပါက္မွလူျပည္ကိုျပန္
လာခဲ႔တဲ႔ဗ်ာ။သူတုိ႔ထင္တာကေတာ့လူျပည္ကိုလာတာရက္အင္မတန္တုိေတာင္းလို႔ေနာက္ျမန္ျမန္လာရင္
လည္းဒီလုိပဲေမြးျပီးေသမွာစိုးလို႔ထင္ပါရဲ႕ေလ။တကယ္တမ္းစဥ္းစားၾကည့္ေတာ့အဲ့လိုမလုပ္သင့္ဘူးထင္တာ
ပဲေနာ္။သူ႔ဘာသာအရင္ဘ၀ကကုသိုလ္ကံနည္းလုိ႔ခဏတာလူလာျဖစ္ေပမဲ႔ကုသိုလ္ကံအဟုန္ေကာင္းလာ
ရင္လူ႔ျပည္ျပန္ေရာက္ခြင့္ရွိေသးတာပဲမဟုတ္လား။သူနဲ႔ထည့္လိုက္တဲ႔ပဲေလွာ္ေစ့ကဘယ္ေတာ့မွအပင္
ေပါက္မွာတဲ႔လဲ။တကယ္ေတာ့ယုတၱိမရွိတဲ႔အစြဲအလန္းေတြပါဗ်ာ။

အဲ႔ဒီကေလးအသုဘအျဖစ္ကိုေတာ့ေရႊညာသားေလးကိုယ္တုိင္လုိက္ကူညီေပးဖူးလို႔ေသေသခ်ာခ်ာသိရ
တာပါ။အဲ႔ဒီတုန္းကရြာထဲမွာေယာက်ာ္းသားကလည္းသိပ္မရွိၾကဘူး။နံနက္ပိုင္းဆုိေတာ့ေတာထဲထြက္သူက
မ်ားေနတာအိမ္ေဘးကအကိုၾကီးတစ္ေယာက္ကလာေျပာတာနဲ႔ရြာလူၾကီးရယ္ေပါင္းမွေလးေယာက္ထဲ
သြားျပီးသျဂိဳလ္ေပးလိုက္တာ။ကေလးအေဖကလည္းခရီးလြန္ေနေတာ့မရွိဘူးေလ။အဲ႔ဒီအစ္မဆုိကေလး
အဖတ္မတင္တာလားမသိဘူး။လသားအရြယ္ေလးေတြနဲ႔ဆံုးဆံုးသြားတာ။ျပီးေတာ့ေမြးတုိင္းလည္း
ေယာက်ာ္းေလးေတြခ်ည္းပဲ။

က်န္တဲ႔အစ္မတစ္ေယာက္ကေတာ့သူကိုယ္တုိင္ကကိုအစြဲအလန္းျဖစ္ေနတာလားမသိဘူးကေလးငယ္
ဆံုးဖူးထားေတာ့ေနာက္ထပ္ကေလးရလို႔အဲ႔ဒီအရြယ္ေရာက္လာရင္သူ႔စိတ္ကကိုသူသိေနသလိုပဲတဲ႔။
တိုက္ဆုိင္တာပဲလားမသိဘူးအဲ့ဒီအစ္မလည္းကေလးႏွစ္ေယာက္အဲ႔လိုဆံုးဖူးတယ္လို႔ေျပာတယ္။ကေလးမီး
ထြက္ျပီးလို႔လသားအရြယ္ေရာက္လာရင္သူကလည္းအရင္ျဖစ္ဖူးတဲ႔စိုးရိမ္စိတ္ကရွိလို႔လား၊သူ႕ဆီေရာက္တဲ႔
ကေလးကပဲကုသုိလ္ကံနည္းလုိ႔လားမသိဘူးဆံုးပါးသြားတယ္လုိ႔ေျပာျပပါတယ္။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ေနပါေစအခုေျပာခဲ႔တဲ႔အယူအဆအစြဲအလန္းေတြကေတာ့ယေန႔တုိင္ရွိေနဆဲျဖစ္ပါတယ္ဗ်ာ။
ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားမိတာကေတာ့ဘုရားေဟာတရားဓမၼေတြနဲ႔ယွဥ္ျပီးေတာ့သူတုိ႔အစြဲေလးေတြကိုျဖဳတ္ေပး
ႏိုင္မယ္ဆုိရင္အနည္းနဲ႔အမ်ားေသာေလ်ာ့ပါးသြားမယ္ထင္မိတာပါပဲ။ဒါေပမဲ႔လြယ္ေတာ့မလြယ္လွပါဘူး
ဒီလိုအစြဲေတြကသူတုိ႔ေတြအတြက္အျမစ္တြယ္ေနပါျပီ။တကယ္ၾသဇာေညာင္းတဲ႔ပုဂၢိဳလ္မ်ဳိးဆုိရင္ေတာ့
မေျပာတတ္ဘူးေပါ့။ေရႊညာသားေလးလည္းရြာမွာတုန္းကေတာ့လူၾကီးေတြေျပာရင္အမွန္ထင္ျပီးေတာ့
ယုံခဲ႔တာပါပဲ။အခုေနာက္ပိုင္းတရားေတြနာပါမ်ားေတာ့မွအမွားအမွန္ခြဲျခားဆင္ျခင္စဥ္းစားတတ္လာတာ။

ေနာက္လည္းတျခားစိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတာေလးေတြကိုသိထားသမွ်အခ်ိန္ရရင္မွ်ေ၀ပါအံုးမည္။
အားလံုးကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာက်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစဗ်ာ။

အစဥ္ေလးစားလ်က္

ေရႊညာသားေလး

အေမသုိ႔အမွတ္တရ စာစုေလးမ်ား

ေႏြးေထြးတဲ႔မိခင္ေမတၱာ....

ဒီစာစုေလးေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္သားဘ၀တုန္းက ဖတ္ဖူးတဲ႔ စာအုပ္ေလးမ်ားထဲမွ ကူးယူထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဒီလိုလာမယ္ဆုိေတာ့ အိတ္ထဲကို အရင္ဆံုးထည့္ျဖစ္တဲ႔ မွတ္စုစာအုပ္ေလးေပါ့။ ေက်ာင္းသားဘ၀တစ္ေလွ်ာက္ ၾကံဳခဲ႔ရတဲ႔ အျဖစ္ေလးေတြကို ေရးမွတ္ထားတာေလးေတြပါသလို စာအုပ္ဖတ္ရာက ေတြ႔မိတဲ႔ စကားစုေလးေတြကို ေရးမွတ္ထားတာေလးေတြလည္း ပါတယ္။ စိတ္ဓာတ္က်တဲ႔အခါ အရင္တုန္းက ရင္ဆုိင္ခဲ႔ရတဲ႔ အခက္အခဲေလးေတြကို ျပန္ဖတ္ျပီးေတာ့ ခြန္အားယူတယ္။

ကၽြန္ေတာ္မွတ္စုေလးထဲက အေမနဲ႔ ပတ္သက္တဲ႔ စာစုေလးေတြကို ကၽြန္ေတာ္မိတ္ေဆြမ်ားကိုလည္း အေမမ်ားေန႔ အမွတ္တရအျဖစ္ မွ်ေ၀ေပးလုိက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္ပိုင္ ေရးသားခ်က္မဟုတ္တာကို ရိုးသားစြာ ၀န္ခံပါတယ္။

“အေမ့အက်ီၤက ေခၽြးန႔ံေတြက အေက်ာ္ၾကားဆံုးဆုိတဲ႔ ေရေမႊးေတြထက္ သင္းပ်ံ႕ပါတယ္”

“သူမ်ားေတြ ဘယ္ေလာက္ေခ်ာေခ်ာ အက်ည္းတန္တဲ႔ ကိုယ့္သားသမီးေလးကို ပိုျပီးခ်စ္တတ္တာ အေမပါ”

“အေမ ေအာ္သမွ်၊ ေငါက္သမွ် ေတြဟာ ေကာင္းေစ၊ ေတာ္ေစ၊ ေက်ာ္ေစခ်င္တဲ႔ ဆႏၵေတြနဲ႔ပါ”

“သူမ်ားေတြ ခ်စ္တယ္ဆုိတာ  အေမ မုန္းသေလာက္ပဲ ရိွပါတယ္”

“ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀ အေမ့ရင္ကို ေျခနဲ႔ကန္ခဲ႔စဥ္က အေမကေတာ့ ျပံဳးျပံဳးေလးနဲ႔ ခ်စ္ျမဲခ်စ္ခဲ႔တာပါ”

“ၾကီးတဲ႔အခါ အေမက ေစတနာနဲ႔ မာန္မဲတာကို ကိုယ္က မဲ႔ရြဲ႕ျပီး အျပံဳးမစြက္ အမုန္းဖက္လုိက္ရင္ မိုက္မဲရာ က်သြားမွာေပါ့”

“အေမ့ကို စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ျပဳစုျခင္းဟာ ရိွခိုးေနတာထက္ ပိုျပီးျမတ္ပါတယ္”

“အေမဟာ ရုပ္ဆုိးတဲ႔၊ ဆင္းရဲတဲ႔၊ မလိမၼာတဲ႔ ပညာမဲ႔တဲ႔ သားသမီးေတြရဲ႕ အေပၚမွာ ေမတၱာေတြ၊ တသီၾကီးတန္းစီေနတဲ႔ မသိစိတ္ေလးနဲ႔ တုိးျပီး ခ်စ္တတ္တာပါ”

“ကုိယ့္သားသမီးေလးေတြ လိမၼာယဥ္ေက်းတာ၊ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀တာ၊ ပညာတတ္ျပီး အေပါင္းအသင္း ၀င္ဆံ႔တာ ျမင္ရျပန္ေတာ့ မနာလို မရႈ႕စိမ့္ မရိွဘဲ ပီတိေတြ ျဖစ္ျပီးေနတာ အေမရယ္ပါ”

“အေမက ေခၽြးနဲ႔ရင္းျပီး ေပးထားတဲ႔ ပညာေတြ တတ္ကာမွ ေခါင္းေပါင္းၾကီးနဲ႔ ေတာသူပံုေပါက္ေနတဲ႔ အေမ့ကို လူကံုထံေတြၾကားထဲ အတူတူ တြဲသြားရမွာ ရွက္ေနရင္ အေမ့ရင္ကို တျမည့္ျမည့္ေလာင္ျမိဳက္သြားေအာင္ ေစာ္ကားလိုက္တာနဲ႔ အတူတူပါပဲ”

“အေမဟာ တကယ္ၾကည့္ရင္ ရိုးရိုးအအ ၾကီးေပမဲ႔ သားသမီးေတြအေပၚထားတဲ႔ ေမတၱာ၊ ေစတနာ၊ အခ်စ္ေတြဟာ ျခယ္မႈန္းမျပတတ္ေအာင္ ဆန္းၾကယ္ပါတယ္”

“ဒါေၾကာင့္ အေမဟာ ဘယ္သူနဲ႔မွ မတူေအာင္ ခ်စ္ဖို႔အလြန္ေကာင္းတာပါ”

“အေမ့ကို မခ်စ္တတ္သူဟာ ဘယ္သူ႕ကိုမွ ခ်စ္တတ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး”

“အေမ့လို ခ်စ္တဲ႔သူကို ရွာလို႔ေတြခ်င္ေတြ႔မယ္၊ အတူေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး၊ အတုပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္”

“အေမ့ကို ေငြနဲ႔ေပးျပီး ၀ယ္ထားရတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ဒါေပမဲ႔ ေငြနဲ႔ေပးျပီး ၀ယ္ရတဲ႔ ပစည္းေတြဟာ တန္ဖိုးျဖတ္လို႔ ရႏိုင္ပါတယ္။ အေမ့ကိုေတာ့ ဘာနဲ႔မွ တုိင္းတာျပီး တန္ဖိုးျဖတ္လို႔ မရႏိုင္ပါဘူး”

“ေငြရိွရင္ ဘာမဆုိ လုပ္ႏိုင္တယ္၊ ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ ယံုၾကည္ထားတဲ႔ သူေတြဟာ ေငြနဲ႔စပ္လို႔ မရတဲ႔ အရာေတြကို မၾကာခဏ ၾကံဳေတြ႔ရရင္ေတာင္ သူတုိ႔သိၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး”

“သုိ႔ေသာ္လည္း တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ဒီအေမနဲ႔ ဒီသားသမီးေတြဟာ ျပန္မလာႏိုင္ေတာ့တဲ႔ လမ္းကေန လက္ျပႏႈတ္ဆက္ အျပီးအပိုင္ လမ္းခြဲသြားၾကရမွာပါ”

 

ကၽြန္ေတာ္မွတ္စုစာအုပ္ထဲမွာ ေရးမွတ္ထားတာေလးေတြကို ျပန္လည္မွ်ေ၀ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒီစာစုေလးေတြကို ဖတ္ျပီးေတာ့ အေမမ်ားေန႔မွာ အေမ့ေက်းဇူးကို ျပန္လည္သတိရႏိုင္ၾကပါေစ။

ကၽြန္ေတာ္ကို အခုလို ပညာေတြသင္ၾကားႏိုင္ေအာင္ ေစ်းေတာင္းကို ေခါင္းမွာရြက္လို႔ အပင္ပမ္း အဆင္းရဲခံျပီး ေက်ာင္းထားေပးခဲ့တဲ႔ ေက်းဇူးရွင္ အေမ့ကိုလည္း ဒီစာစုေလးေတြကို ဖတ္ျပီးေတာ့ အေမ့ေက်းဇူးေတြကို ျပန္လည္သတိရမိပါတယ္။ ပညာဆုိတာကို ေကာင္းေကာင္းနားမလည္ေပမဲ႔ သားသမီးကို ပညာတတ္ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ အေမ့ ေမတၱာ၊ ေစတနာေတြကို သားဘယ္ေတာ့မွ ေမ့လို႔ရမွာ မဟုတ္ပါဘူးအေမ။

ဖ၀ါးလက္ႏွလံုး ပခံုးလက္ႏွစ္သစ္ အရြယ္မွစျပီး ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္အထိ ေကၽြးေမြးျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ေပးခဲ့ပါေသာ  အေမ့ေက်းဇူးအနႏၱဂုဏ္ကို လက္ဆယ္ျဖာထိပ္မွာမုိးျပီး္ အေ၀းေရာက္ေနတဲ႔ အေမ့သား ရိွခိုးကန္ေတာ့ပါတယ္အေမ။

ေက်းဇူးရွင္အေမ ကုိယ္စိတ္ႏွစ္ပါး က်န္းမာ ခ်မ္းသာပါေစ။

တုံ႔လွည့္ ၀ဋ္ေၾကြး

 

(၁)

တခုေသာ ေဆာင္းရာသီ၏ မနက္ခင္းတခုမွာ ကိုလင္းတစ္ေယာက္ အိမ္မွာေမြးထားေသာ ၀က္မေလးမ်ားကို အစာေကၽြးရန္ ၀က္ျခံသို႔အသြား ၀က္ျခံထဲမွာ သူျမင္လုိက္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ "အေမေရ…အေမ႔… ေဟာ့ဒီမွာ လာၾကည့္ပါအံုးဗ် မိျဖဴနဲ႔ညိဳမ မွာ ဓားခုတ္ရာၾကီးေတြနဲ႔" ျခံထဲမွာ ဓားဒဏ္ရာမ်ားနဲ႔ အိပ္ေနေသာ ၀က္မေလးမိျဖဴနဲ႔ညိဳမ တုိ႔ႏွစ္ေကာင္ကို ၾကည့္ျပီး ကိုလင္း မိခင္ျဖစ္သူကို လွမ္းေျပာလိုက္ပါသည္။ ကိုလင္း ေခၚသံၾကားေတာ့ မီးဖိုေခ်ာင္မွာ ထမင္းခ်က္ဖို ျပင္ဆင္ေနတဲ႔ ေဒၚေလးစိန္ အေျပးထြက္လာခဲ႔၏။ ၀က္ျခံနားေရာက္ေတာ့ သူမမ်က္စိေတြ ျပဴးက်ယ္သြားပါသည္။ ျခံထဲမွာ ဓားဒဏ္ရာမ်ားနဲ႔ အိပ္ေနေသာ မိျဖဴနဲ႔ညိဳမ တုိ႔ႏွစ္ေကာင္ကို ျမင္လုိက္ရေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ စိတ္ထဲမွာလည္း ျခံထဲထည့္ေမြးထားတဲ့ ၀က္မေလးႏွစ္ေကာင္ကို ဘယ္သူကမ်ား လာျပီးဓားနဲ႔ခုတ္သြား ပါလိမ့္ဟု ေတြးလိုက္မိသည္။

၀က္ျခံထဲမွာေတာ့ ဘယ္ဘက္နံေဘးမွား တစ္ထြာခန္႔ရိွေသာ ဓားဒဏ္ရာၾကီးနဲ႔ အိပ္ေနေသာ ညိဳမနဲ႔ ညာဘက္နားရြက္ တစ္ျခမ္းျပတ္ေနတဲ႔ မိျဖဴတို႔ ရိွေနပါသည္။ ေဒၚေလးစိန္လည္း ၀က္ျခံထဲကို၀င္ အိပ္ေနတဲ႔ ၀က္မေလးေတြအနားကိုကပ္ၾကည့္ေတာ့ ဓားဒဏ္ရာမ်ားက နံနက္လင္းခါနီးအခ်ိန္ေလာက္မွ ခုတ္ခံထားရဟန္တူသည္။ ေသြးမ်ားပင္ မေျခာက္ေသး။ ကိုယ့္အိမ္မွာေမြးထားတဲ႔ တိရစၦာန္ေလးေတြမွာ ဒဏ္ရာေတြျမင္ရျပန္ေတာ့ ေဒၚေလးစိန္တစ္ေယာက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိသည္။ ၀က္မေလးေတြ ဓားခုတ္ခံရတဲ႔ အေၾကာင္းကိုလည္း နားမလည္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနသည္။

သိခ်င္စိတ္ေၾကာင့္ ၀က္ျခံေပါက္ကို သြားစစ္ၾကည့္ေတာ့ ျခံေပါက္၀မွာ ပိတ္ထားေသာ သစ္သားေခ်ာင္းမ်ား ေနရာပ်က္ေနတာကို သတိထားမိသည္။ မဟုတ္မလြဲေရာ သူတုိ႔ႏွစ္ေကာင္ ညက ျခံထဲကတိုးထြက္ထားတာ ျဖစ္မည္ဟု ေတြးလိုက္သည္။ တိရစၦာန္ဆုိတဲ့ အမ်ဳိးကလည္း အသိဥာဏ္ရိွတာမွ မဟုတ္တာ။ အစားအစာ ၀၀လင္လင္ စားရေသာ္ျငား ျခံထဲမွာ ၾကာရွည္ေနရေတာ့ အျပင္ကို ထြက္ခ်င္ေပမေပါ့။ ေလာေလာဆယ္မွာ ျဖစ္ျပီးတာေတြကို အသာထားလို႔ သူတုိ႔ကိုယ္ေပၚက ဒဏ္ရာေတြကို သက္သာေပ်ာက္ကင္းေအာင္ ကုေပးယံု မွတပါး တျခားနည္းလမ္းမရိွျပီ။

"သား ကိုလင္းေရ အေမ့ကို ေရေႏြးအိုးထဲက ေရက်က္ေအးေလး နဲနဲယူေပးပါကြယ္ မိျဖဴနဲ႔ညိဳမတုိ႔ ဒဏ္ရာေတြကို အေမ ေဆးေပးခ်င္လို႔"ဆိုျပီး ကိုလင္းကို ေရေႏြးယူခိုင္းလုိက္သည္။ ေရေႏြးရေတာ့ ညိဳမ ကိုယ္ေပၚက ဒဏ္ရာကို ေဆးေၾကားေပးလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ေတာင္ဘက္ရြာသုိ႔သြားျပီး ေဆးဆရာေခၚလာခဲ့သည္။ ေဆးဆရာက လိုအပ္ေသာေဆးတုိ႔ ျပင္ဆင္ျပီးေသာအခါ ညိဳမကို ဖမ္းခိုင္းျပီးကိုယ္ေပၚက ဓားဒဏ္ရာၾကီးကို ခ်ဳပ္ေပးလုိက္သည္။ ထို႔နည္းတူ ျဖဴမကိုယ္ေပၚက ျပတ္သြားေသာ နားရြက္မွာ ကြဲက်န္ေနတဲ႔ နားရြက္ပိုင္းကို ခ်ဳပ္ေပးလိုက္ပါသည္။

(၂)

ေဒၚေလးစိန္တို႔ အိမ္ရဲ႕ေတာင္ဘက္ ႏွစ္အိမ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ ကိုဖိုးေအးတို႔ အိမ္ရိွပါသည္။ ကိုဖုိးေအးက ထန္းသမားတစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ သူ႕ဇနီးက မေရႊရီ။ သူတုိ႔မိသားစုမွာ သားသမီး သံုးေယာက္ရိွပါသည္။ ထန္းသမား ဆုိေတာ့ ထန္းရည္ေလးေသာက္တတ္သလို စရိုက္ကလည္း နည္းနည္းၾကမ္းသည္။ အိမ္ေထာင္က်စကတည္းက လင္မယားႏွစ္ေယာက္ ေျပလည္သည္မရိွၾက။ တက်က္က်က္ ရန္ျဖစ္ေနတတ္သည္။ အဆုိးဆံုးက ကိုဖိုးေအး မူးလာလွ်င္ မိန္းမျဖစ္သူကို အေၾကာင္းမရိွ အေၾကာင္းရွာျပီး ရိုတ္တတ္ျခင္းပင္။ အိုးခြက္ပန္းကန္ခြဲတာေလာက္ေတာ့ အထူးအဆန္းမဟုတ္ေတာ့။ မိန္းမ မေရႊရီကလည္း ေယာက်ာ္းအေၾကာင္းသိေပမဲ႔ ေယာက်ာ္းမူးလာလွ်င္ မိန္းမတို႔ သဘာ၀ ဗ်စ္ေတာက္ဗ်စ္ေတာက္ လုပ္တတ္သည္။ အဲ့ဒီအတြက္ေၾကာင့္ အရိုက္ခံခဲ႔ရေပါင္းလည္း မနည္းေတာ့။ ဒါလည္းသူက အမွတ္မထားေတာ့ ကိုဖုိးေအးကလည္း မူးလာရင္ မိန္းမကိုသာ အျပစ္ရွာသည္။ မိန္းမကို ကၽြဲရိုက္ႏြားရိုက္ ရိုက္ပါသည္။ မိန္းမကိုရိုက္လို႔ နေဘးလူက ၀င္တားျပန္လွ်င္ အဲ့ဒီလူက သူ႕ရန္သူ။ ေနာက္ျပီး မိန္းမနဲ႔ပါ စြပ္စြဲတတ္ေသးသည္။ သူ႕စရိုက္ သူ႕ဥာဥ္ကို သိထားတဲ႔ ရြာသားအမ်ားစုက သူတို႔လင္မယား ရန္ပြဲကို မသိသလိုပဲ ေနၾကသည္။ တခါတေလ မေရႊရီတစ္ေယာက္ အိမ္ေပၚမွအိမ္ေအာက္ကိုပင္ မဆင္းႏိုင္။ တခါတေလ ေဆးဆရာေခၚျပီး ေဆးထည့္ရသည္က ရိွေသးသည္။ သူ႕တစ္ကိုယ္လံုးမွာလည္း ကိုဖိုးေအး ရိုက္ခ်က္လြတ္တဲ႔ ေနရာက မရိွသေလာက္ပင္။ ဒီေလာက္ရိုက္ႏွက္ ထုိးၾကိတ္ေနတဲ႔ ေယာက်ာ္းကို သည္းခံျပီး ေပါင္းသင္းေနတာကလည္း မေရႊရီရဲ႕ အခ်စ္စိတ္ေၾကာင့္လား၊ ေရွးေရွးက ၀ဋ္ေၾကြးလို႔ပဲေျပာရေလမလားမသိ။ တစ္ခါတစ္ခါ ေယာက်ာ္းျဖစ္သူနဲ႔ ရန္မျဖစ္တာ ၾကာသြားရင္ သူကေျပာတတ္ေသးသည္။ အရိုက္မခံရတာ ၾကာေတာ့လည္း စိတ္ထဲမွာ တခုခု လိုေနသလိုပဲတဲ႔ဗ်ာ။

အဲ့ဒီလို စရိုက္ရိွတဲ႔ ကိုဖုိးေအးက အိမ္နီးနားခ်င္း အခ်င္းခ်င္း သည္းခံစိတ္ဆုိတာလည္း မရိွ။ တျခားအိမ္မွ ၾကက္ကေလး ၀က္ကေလးမ်ား သူ႕အိမ္ကိုလာရင္ အသာအယာ ေမာင္းလႊတ္သည္က ရွားသည္။ ေလးဂြ၊ တုတ္၊ ဓား စသည့္ နီးစပ္ရာႏွင့္ ေကာက္ထုတတ္သည္။ သီးႏွံရိတ္သိမ္းခ်ိန္ဆိုရင္ တျခားသူေတြကို ေတာထဲထြက္ျပီး တလင္းမလုပ္။ အိမ္၀ိုင္းထဲမွာတင္ ေျပာင္းႏွံ၊ ပဲစင္းငံု၊ ေနၾကာ စတဲ႔ သီးႏွံမ်ားကို ပံုျပီး ထားတတ္သည္။ ရြာဆုိေတာ့လည္း တိရစၦာန္ေလးေတြက အိမ္တုိင္းလိုလို ေမြးတတ္ၾကသည္။ သူ႕အိမ္ဘက္ကို ေရာက္သြားတဲ႔ တိရစၱာန္ကေတာ့ အေကာင္းအတုိင္း ျပန္လာရသည္က အေတာ္ကို ရွားသည္။ က်ဳိးရင္က်ဳိး မက်ဳိးရင္ ေသတာက မ်ားသည္။ ရြာလူၾကီးက တလင္းကို ရြာအျပင္မွာ လုပ္ဖို႔ေျပာေတာ့လည္း သူကေတာင္သူၾကီး မဟုတ္ေတာ့ သူ႕အိမ္၀ိုင္းထဲမွာပဲ လုပ္ပါရေစတဲ႔။ ဒါေပမဲ႔ အိမ္၀ိုင္းထဲေရာက္လာတဲ႔ တိရစၦာန္ ေလးမ်ားကိုေတာ့ လံုး၀သည္းမခံတတ္။ ယခုလည္း ေဒၚေလးစိန္အိမ္က ၀က္မေလးႏွစ္ေကာင္ကို ညတုန္းက အိမ္၀ိုင္းထဲလာျပီး ေျပာင္းႏွံပံုကို စားလို႔ ထန္းလွီးဓားနဲ႔ ခုတ္လႊတ္လိုက္သည္။

ကိုဖိုးေအး ခုတ္လိုက္ေၾကာင္း သိရတာက တျခားေၾကာင့္မဟုတ္။ သူ႔အိမ္နဲ႔ ကပ္လ်က္မွာ ေဒၚေလးစိန္ရဲ႕ အေဒၚ အရီးေလးဖြားေဆြ အိမ္ရိွပါသည္။ မနက္မိုးလင္းေတာ့ ေဒၚေလးစိန္အိမ္မွာ ၀က္ေတြ ဓားခုတ္ခံရတယ္ သတင္းၾကားလို႔ အရီးေလးဖြားေဆြ လာေမးရာမွ ညတုန္းက ကုိဖိုးေအးအိမ္၀ိုင္းထဲမွာ ေျပာင္းႏွံပံုကို လာစားတဲ႔ ၀က္ေတြကိုလိုက္ေမာင္းတဲ့ အသံၾကားရေၾကာင္း။ ေနာက္ျပီး ၀က္ေတြေအာ္သံေတြကိုလည္း သူၾကားမိေၾကာင္း အရီးေလးဖြားေဆြက ေဒၚေလးစိန္ကို ေျပာျပပါသည္။ ေနာက္တခု ပိုေသခ်ာတာက ကိုလင္းတစ္ေယာက္ ကိုဖိုးေအး အိမ္၀ိုင္းထဲက ေျပာင္းႏွံပံုေဘးမွ ၀က္နားရြက္ျပတ္အပိုင္း တခုနဲ႔ ေသြးကြက္ေတြကို ေတြ႔ခဲ႔ရျခင္းျဖစ္သည္။ တရားခံကို သိျပီးျဖစ္ေသာ္လည္း ကိုယ့္တိရစၦာန္က သူ႕အိမ္၀ိုင္းထဲ ေရာက္သြားေတာ့ ကိုယ့္ဘက္ကလည္း မွားတာပဲဆုိေသာ အသိနဲ႔ ေဒၚေလးစိန္လည္း ဘာသိဘာသာ ေနလိုက္သည္။ သုိ႔ေပမဲ႔ အသိဥာဏ္မရိွတဲ႔ တိရစၦာန္ေတြကို အခုလိုမ်ဳိး လုပ္လိုက္တာကိုေတာ့ စိတ္ထဲက မေက်နပ္ႏိုင္။ အသာအယာ ေမာင္းလႊတ္လိုက္ရင္ ရပါလ်က္ ဓားနဲ႔ခုတ္လိုက္တာကိုေတာ့ သူစိတ္တိုမိသည္။

၀က္မေလးေတြ ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ ခံစားေနရတာကို ေန႔စဥ္ျမင္ေတြ႔ေနရေတာ့ ေဒၚေလးစိန္ တစ္ေယာက္လည္း စိတ္ကိုထိန္းသည့္ၾကားမွ စကားလံုးေတြအံထြက္လာပါေတာ့သည္။

"ေဟး ငါ႔၀က္ေတြကို ဓားနဲ႔ ခုတ္တဲ႔သူေတြ အခုငါ႔၀က္မေလးေတြ ခံစားေနရသလို နင္တုိ႔ေတြ ျပန္ျပီးမခံစားရပါေစနဲ႔လို႔ ငါဆုေတာင္းေပးပါတယ္"

"ငါ႔၀က္မေလးေတြ ေသြးထြက္သံယို ျဖစ္သလို နင္တုိ႔ေတြလည္း မေတြၾကံဳမခံစားရပါေစနဲ႔လုိ႔ ငါဆုေတာင္းေပးပါတယ္"

"ငါ့၀က္မေလးေတြ ကိုယ္လက္အဂၤါမျပည့္မစံုနဲ႔ ေနရသလို နင္တုိ႔ေတြ မၾကံဳေတြ႔ရပါေစနဲ႔လို႔ ငါဆုေတာင္းေပးပါတယ္"

"ငါ့၀က္မေလးမိျဖဴ နားရြက္တိုသြားသလို နင္တို႔ေတြလည္း နားရြက္တုိနဲ႔ မေနရပါေစနဲ႔လို႔ ငါဆုေတာင္းေပးပါတယ္" ဆိုျပီး ေအာ္ဟစ္ဆုေတာင္းေပးရင္း မ်က္ရည္မ်ားလည္း က်ေနေလသည္။ ေဒၚေလးစိန္ ဆုေတာင္းကလည္း တျခားသူကို ပ်က္စီးေစလိုျခင္းမဟုတ္ သူ႕၀က္မေလးေတြ ခံစားေနရသလို ျပဳလုပ္တဲ႔သူေတြ ျပန္ျပီးမခံစားရပါေစနဲ႔လုိ႔ ဆုေတာင္းေပးျခင္းျဖစ္ပါသည္။