ဒီသီးခ်င္းေလးနားဆင္ရင္ရြာကိုအရမ္းသတိရတယ္။တစ္ခ်ိန္ကျဖတ္သန္းခဲ႔ရတဲ႔ဘ၀ေတြကိုလည္းသတိရမိ
တယ္။ေက်ာက္ပန္းေတာင္းျမိဳ႕ေပၚကိုပဲစင္းငံုေပၚခ်ိန္၊ကုလားပဲေပၚခ်ိန္၊ငရုတ္သီးေပၚခ်ိန္ေတြဆုိေရာက္ျဖစ္
တယ္။တည္သီးမွည့္ခ်ိန္၊တမာရြက္ႏုခ်ိန္ဆုိပ်ံက်ေစ်းထဲမွာအေမနဲ႔ေစ်းေရာင္းခဲ႔တာေတြကိုသတိရတယ္။
တစ္ေန႔ေစ်းနားကဘုန္းၾကီးေက်ာင္းထဲမွာအလွဴလုပ္ေနတာနဲ႔ၾကံဳလုိ႔အလွဴကေနဖြင့္တဲ႔ဆုိင္းသံကအျပင္မွာ
တီးေနတယ္ထင္ျပီးသားအမိႏွစ္ေယာက္ဆုိင္း၀ိုင္းသြားၾကည့္မယ္စိတ္ကူးနဲ႔ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း၀န္းထဲအသြား
အလွဴကျပန္လာတဲ႔အေဒၚတစ္ေယာက္ကိုဆုိင္း၀ိုင္းကေက်ာင္းေပၚမွာထားတာလားေမးေတာ့ဆုိင္း၀ိုင္းမပါ
ပါဘူးတဲ႔။အခုကအေခြကိုေဆာင္းေဘာက္ေတြနဲ႔ဖြင့္ထားတာတဲ႔ေလ။ေတာ္ေသးတာေပါ့ေမးမိေပလုိ႔မဟုတ္ရင္
ထမင္းစားခ်င္လို႔လာတယ္အထင္ခံရအံုးမွာ။
တခါကေတာ့အေမနဲ႔တည္သီးေတြေရာင္းရင္းလက္လီျပန္ေရာင္းခ်င္တဲ႔သူေတြကအလံုးေရမ်ားမ်ားယူတာနဲ႔
အေမကေရတြက္ျပီးထည့္ေပးတယ္။တခ်ဳိ႕က်ေတာ့လည္းအေမေရတြက္တာအျပင္လက္ကမသိမသာ
ေကာက္ေကာက္ထည့္ေသးတယ္။ကိုယ္ေတြချမာေတာ့ေတာထဲမွာေနပူခံျပီးတည္သီးလုိက္ခူး၊အိမ္ေရာက္
ေတာ့ျပာနဲ႔ေျမၾကီးက်င္းထဲမွာအုပ္၊ျမိဳ႕ေပၚကုိေရာက္ေအာင္တယုတယသယ္ျပီးေရာင္းရတာကိုအလကားနီးပါး
လိုခ်င္တဲ႔သူကရွိေသးတယ္။
အေမကေတာ့ေျပာပါတယ္။လူေလးရယ္ကိုယ္ကမွန္ရာကိုလုပ္ေနတာပဲသူတုိ႔မဟုတ္တာလုပ္သူတုိ႔ခံရမွာ
ေပါ့တဲ႔။ပ်ံက်ေစ်းကလူေတြေတာ္ေတာ္လည္ၾကတယ္။သူတစ္ပါးအေပၚဖ်ံက်ရမယ္ဆုိရင္လည္းႏွစ္ေယာက္
မရွိဘူး။ေတာကလာတဲ႔မလည္မ၀ယ္လူေတြဆီကဆုိရင္ပိုဆုိးေသး။ေက်ာက္ပန္းေတာင္းနဲ႔ၾကံဳခဲ႔ဖူးတာေလး
ေတြပါ။ဒီသီခ်င္းေလးနားဆင္ရင္းသတိရမိလို႔ရင္ဖြင့္တာ။
ပဲမႈန္႔ဟင္းခ်ဳိပ်စ္ပ်စ္နဲ႔ေက်ာက္ပန္းေတာင္းမုန္႔ဟင္းခါးကိုလည္းသတိရတယ္။ထန္းလ်က္ရည္ညိုညိုနဲ႔မုန္႔လက္
ေဆာင္ခ်ဳိေမႊးေမႊးကိုလည္းလြမ္းတယ္။ဆီ၀ယ္ေနက်လွလွေဌးပြဲယံု၊တခါတေလေစ်းလဲလို႔ရတဲ႔ကုလားပဲ
ေလးေတြသြားသြားေရာင္းတဲ႔နီလာပဲခြဲစက္ကိုလည္းျမင္ေယာင္မိတယ္။
အခုေတာ့လည္း...ဘ၀ရာသီးစက္၀န္းကလည္ပတ္ေနတာဆုိေတာ့...ေက်ာက္ပန္းေတာင္းနဲ႔ေ၀းရာဆီကို
ေရာက္ေနပါတယ္...ဒါေပမဲ႔ဘ၀အမွတ္တရေတြရွိခဲ့တဲ႔ေနရာမုိ႔ဘယ္ေတာ့မွမေမ့ပါဘူး....။
ေလးစားမႈျဖင့္
ေရႊညာသားေလး