နှင်းဆီပန်း ကုသိုလ်

တလောတုန်းရေးခဲ့တဲ့ နှင်းဆီပင်က အပွင့်တေွ ဆက်တိုက်ပွင့်လို့ ဒီတခါတော့ နှင်းဆီပန်းသုံးပွင့်ခူးပြီး ဘုရားလှူ ဖြစ်တယ်။ ကိုယ်တိုင်စိုက်ထားတဲ့အပင်ကပွင့်တာမို့ မခူးရက်ပေမဲ့ ကုသိုလ်ပြုဖို့ အတွက်ပါလေလို့ စိတ်ကိုပြောင်းပြီး ခပ်မြန်မြန်ပဲ ခူးဖြစ်လိုက်တယ်။ ဘုရားရှိခိုးရင်းနဲ့ ဘုရားရှေ့မှာ လှပနေတဲ့ နှင်းဆီပန်းလေးတွေကိုကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှာကြည်နူးရတယ်။ စံပယ်ပင်ကလည်း မကြာခဏပွင့်တော့ အပင်မှာကြာကြာမနေဘဲ ကြွေကျလို့ စံပယ်ပန်းကိုတော့ ပွင့်တဲ့အခါတိုင်း ဘုရားလှူတယ်။ နှင်းဆီပန်းကျတော့ မခူးဘဲထားလည်း အပင်ပေါ်မှာတော်တော် ကြာနေတယ်။ အဖြူရောင်မှ အစိမ်းရောင်းတဖြည်းဖြည်းပြောင်းသွားသည်အထိ အပင်ပေါ်မှာနေတော့ ကိုယ်လည်း သူတို့ကိုကြည့်ပြီး ပျော်ရတယ်။ ဒါကြောင့် ‌ရွှေညာသားဆီကို လာလည်တဲ့ မိတ်ဆွေများလည်း နှင်းဆီပန်း လေးတွေကို ကြည့်ပြီး စိတ်ကြည်နူးမှုရစေဖို့ တင်ပေးလိုက်ပါတယ်။

ဒါကတော့အညာသားရဲ့ဘုရားခန်းပါ။အခန်းမှာတယောက်တည်းနေရတာဆိုတော့စိတ်လေလွင့်မှုမရှိအောင်ဘုရားဝေယျာဝစ္စပြုတရားနာယူရင်းနဲ့ အချိန်အများစုကုန်စေပါတယ်။ ဘုရားဝေယျာဝစ္စလုပ်နေရတဲ့အချိန်ဟာ စိတ်အကြည်နူးဆုံးပါပဲ။ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ဘုန်းကြီးကျောင်းသားလည်းဖြစ်ခဲ့ဖူးတော့ဘုရားဝေယျာဝစ္စကုသိုလ်ပြုတာက အကျင့်လိုဖြစ်နေတာမို့ ရောက်တဲ့နေရာတိုင်းမှာ ဘုရားခန်းကို အတတ်နိုင်ဆုံး သန့်ရှင်းသပ်ရပ်အောင်ထားပြီး သောက်တော်ရေပုံမှန်ကပ် ဘုရားပန်းလှူဖြစ်တယ်။ ကိုဗစ်ကာလကတည်းက ယနေ့အထိနေ့စဉ်နံနက်တိုင်းဆွမ်းကပ်တဲ့ကုသိုလ်ကိုလည်း မပျက်မကွက် ပြုဖြစ်နေတယ်။

(၇) ရက်သားသမီးအားလုံး ကိုယ်စိတ်နှစ်ဖြာ ကျန်းမာချမ်းသာကြပါစေ။ ရွေညာသားဆီကို အလည်လာတဲ့အတွက်လည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

လေးစားမှုဖြင့်

ရွှေညာသား

၁၃၈၇ ခုနှစ်၊ တပို့တွဲလဆန်း (၁၃) ရက်။

၂၀၂၆ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ (၃၀) ရက်၊ သောကြာနေ့။

ယာတောမှ အမေသို့

၂၀၁၆ ခုနှစ် ရွာပြန်တုန်းက အညာသားကိုယ်တိုင် ကင်မရာတလုံးနဲ့ တောလည်ပြီး မှတ်တမ်းတင်ခဲ့တဲ့ 

အညာနွေဦးရှုခင်းပုံလေးတွေပါ

ဒီနေ့တော့ နေ့လယ်ပိုင်း ထမင်းစားချိန် အဖေနဲ့အမေဆီကို ဖုန်းဆက်ဖြစ်တယ်။ ပုံမှန်ဆို ညနေပိုင်း အိမ်မှာရှိတတ် တဲ့အချိန်ကို ရွေးဆက်တာများတယ်။ ဒီတခါတော့ မနေ့ညနေတုန်းက အမေ့ဆီကို မျှော် နေမှာစိုးလို့ ဖုန်းခဏခေါ်ပြီး အခုဖုန်းဘေလ် နည်းနေလို့ မနက်မှ ပြန်ခေါ် လိုက်မယ်ဆိုပြီးဖုန်းချိန်းလိုက်တာ။ တပတ်ကို တခါလောက် ပုံမှန် ဖုန်းဆက်နေကျမို့ အမေက ကျနော့် ဆီကဖုန်းကိုမျှော် နေတတ်တယ်။ ခေတ်ကာလကောင်းချိန်တုန်းကတော့ အဖေက မက်ဆင်ဂျာလေးဘာလေးသုံးလို့ ဗွီဒီယို‌ကောနဲ့ သူတို့လည်း ကိုယ်မြင်ရ ကိုယ့်လည်းသူတို့မြင်ရလို့ အဆင်ပြေတယ်‌။ ခေတ်မကောင်းတော့တဲ့နောက်ပိုင်း အဖေလည်းအင်တာနက်သုံးတာကို ဖြတ်လိုက်လို့ ဖုန်းကတဆင့်ပဲ ဆက်သွယ်နိုင်တော့တယ်။ အမေမှာလည်း ဖုန်းတလုံးရှိတယ် အမေကတော့ အင်တာနက်မသုံးတတ်လို့ သားတွေက ဖုန်းခေါ်ရင် ပြောဖို့နဲ့ တရားနာဖို့အတွက်ပဲသုံးတာ။ အဖေ့ဖုန်းကိုခေါ် ရင်တော့ အဖေနဲ့ အရင်ပြောပြီးမှ အမေ့ဆီကိုပေးတယ်။ ဖုန်းဆက်တိုင်းလည်း အဖေနဲ့ကသိပ်အကြာကြီး မပြောရပါဘူး အမေနဲ့ပဲ ဘေလ်ကုန်သည် အထိပြောတာ။ တခါတလေ ဖုန်းဘေလ်ကုန်သွားလို့ အမေစကားမပြတ်သေးရင် ဖုန်ဘေလ်ထပ်ထည့်ပြန်ခေါ်ပြီး အမေပြောချင်တာပြီးအောင် နားထောင်ပေးတယ်။ ဒီနေ့တော့ အဖေနဲ့တော်တော် ကြာလေးပြောဖြစ် တယ်။ ညပိုင်းသိပ်အိပ်မပျော်ဘူး ပြောလို့ အဖေမအိပ်ခင်လုပ်တဲ့အလေ့အထလေးတွေ မေးပြီးတော့ အဲဒါလေးတွေ အစီအစဉ်ပြောင်းဖို့ ပြောဖြစ်တယ်။ ကိုယ်တိုင် ညအိပ်ရာမဝင်ခင် ပြုဖြစ်တဲ့ ကုသိုလ်လေးတွေအကြောင်းပါ အဖေနဲ့တော်တော် ကြာအောင် ပြောဖြစ်တယ်။ အဖေ့ကိုလည်း အဲဒါလေးတွေကို လုပ်ကြည့်ဖို့ အကြံပေးဖြစ်တယ်။ အဖေနဲ့ပြောပြီးလို့ အမေကိုမေးတော့ မင်းအမေက ယာတောမှာ ဇီးပင်လေးတွေမှည့် နေလို့ ဆီးသီးကောက်သွားတယ်လို့ပြောတယ်။ ထမင်းလည်းထုပ်သွားတယ် ဖုန်းလည်းယူသွားတယ်ဆိုတာနဲ့ အဖေနဲ့ ဖုန်းပြောတာပြီးတော့ အမေ့ဆီကို ဖုန်းဆက်လိုက်တယ်။

အမေ့ကို အရိပ်ရောရှိရဲ့လားမေးတော့ ဇီးပင်ရိပ်က နေတောင်မထိုးဘူးတဲ့လေ ဒီထဲက ဇီးပင်တွေကတော့ အဲဒီအချိန်တုန်းက ငယ်ငယ်လေးတွေပဲရှိသေးတယ်....။

ဖုန်းခေါ်လိုက်တော့ ရွာထဲမှာဆို ကြားရလားခဏခဏမေးရတဲ့ဖုန်းက တောထဲမှာမို့ အသံကပိုကြည်လင်နေတယ်။ ဘာတွေလုပ်နေလဲလို့ မေးတော့ ဇီးပင်အောက် ချုံရှင်းရင်း ဇီးသီးကောက်နေတာတဲ့။ အမေ ရောက်နေတဲ့ ယာတောက အဖေ့ဘက်က အမွေရတဲ့ ကုန်းခင်ယာလေးတွေမို့ ဇီးပင်လည်းရှိတယ်။ ကျနော်ရွာမှာတုန်းကလည်း အဲဒီယာတောဘက်ကို ခဏခဏရောက်ဖူးတော့ အမေနဲ့ဖုန်းပြောရင်း မျက်စိထဲမှာ ယာတောကို မြင်ယောင်နေမိတယ်။ ရွာမှာတုန်းကလည်း အမေနဲ့အတူယာတောသွားရင် သားအမိနှစ်ယောက်စကားပြောရင်းနဲ့ ပေါင်းနှုတ်မြက်ရိတ်ကြတာ။ အခုတော့ အမေတယောက်တည်းပေါ့။ တိုင်းရေးပြည်ရေး အခြေအနေ မကောင်းလို့ အမေသိပ်ဝါသနာပါတဲ့ ဈေးရောင်းတဲ့အလုပ်ကိုပစ်ထားခဲ့ရတာ အခုဆို ၅ နှစ်ပြည့်ခါနီးပြီ။ အဖေနဲ့အမေ အသက်ကြီးတဲ့အခါ အေးအေးလူလူနေနိုင်ဖို့ ကိုယ်တတ်နိုင်သလောက်လေး စီစဉ်ပေးထားတာက အခြေကျခါနီးမှ တိုင်းပြည်နေမကောင်းလို့ အဖေနဲ့အမေလည်း ဘေးကင်းရာမွေးရပ်မြေဆီကို ပြန်ရောက်နေကြတာ။ ရွာဘက် ဆိုတော့ တောင်သူအလုပ်ကိုပဲ အားထားရတာမို့ အဖိုးအဖွားဘက်က အမွေရထားတဲ့ ယာကွက်လေးတွေမှာ သီးနှံစိုက်ချိန်ဆို လူငှားနဲ့ မျိုးကြဲ ပေါင်းနှုတ်ချိန်လည်း လူငှားနဲ့ပဲခိုင်းရတာ။ တောရွာတို့ထုံးစံအတိုင်း ဘာမှမလုပ်ဘဲမနေတတ်ကြတော့ ကျန်းမာရေးမှကောင်းနေတယ်ဆိုရင် တောထဲတောင်ထဲ ယာထဲကိုင်းထဲကိုပဲ သွားနေကြတတ်တာ။ အမေကတော့ ယာတောကိုလာရင် ထမင်းထုပ် ထုပ်လာပြီး ညနေပိုင်းမှ ပြန်တယ်တဲ့။ အဖေကတော့ မနက်ပိုင်းသွားပြီး ထမင်းစားချိန်ဆိုပြန်လာတယ်လို့ပြောတယ်။ အိမ်မှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး နေရမည့်အချိန်မှာ အခုလိုမျိုးကြားရတော့ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတယ်။ အမေနဲ့ဖုန်းပြောနေရင်း ဝမ်းနည်းမိတယ်။ အမေကတော့ ထုံးစံအတိုင်း သူပြောချင်တာ သူ့စိတ်ထဲရှိတာအကုန်ပြောတာပါပဲ။ အမေပြောတာနားထောင်ရင်း ကိုယ်တိုင်လည်း ဇီးပင်အောက်ရောက်နေသလိုမျိုး ခံစားရတယ်။ ရွာဘက်မှာလည်း အခြေအနေက တခါတလေ စိတ်မချရလို့ သူများတွေတော့ ညဆို အပြင်ထွက်အိပ်ကြတယ်လို့ပြောတယ်။ အမေကတော့ ဘာမှမသိဘူး အဲဒီလို ပုန်းဖို့ကို စိတ်မကူးမိဘူးတဲ့။ ညလည်းအိပ်လို့ပျော်တယ်။ ကိုယ်ပုံမှန်ပြုနေကျ ဘုရားရှိခိုး ပဌာန်းရွတ် မေတ္တာပို့ အမျှဝေပြီးရင် စိတ်ချလက်ချအိပ်တာပဲတဲ့။ မနက်ကျမှ သူများတွေက ဘယ်ဝိုင်းကတော့ ညတုန်းက ဘယ်လို ဘယ်ညာပြောမှ ဟုတ်လား ငါဖြင့် ဘာမှမသိဘူးလို့ပဲပြောလိုက်တယ်တဲ့။ အမေ ဘုရားရှိခိုး ပဌာန်းရွတ်တာကို မပျက်စေနဲ့လို့ အားပေးလိုက်တယ်။ မပျက်ဘူး စိတ်ချလူလေးတဲ့ အမေက လူနာစောင့်လိုက်ရရင်တောင် ဆေးခန်းက သူနာပြုဆရာမကို ကျုပ်က ပဌာန်းမရွတ်ရရင် အိပ်လို့မပျော်ဘူး ပဌာန်းစာအုပ်လေးငှားပါ ဘုရားခန်းမှာ ဘုရားရှိခိုးပြီး ပဌာန်းရွတ်ချင်လို့ လို့ပြောပြီး မပျက်ရအောင် ရွတ်တာတဲ့။ အရင်တခါတုန်းကတော့ ကိုယ်နားလည်သလောက် ပဌာန်းရဲ့အဓိပ္ပာယ်လေးတွေ အမေမှတ်မိအောင် ပြောပြထားဖူးတယ်။ ကျနော်တို့ ငယ်ငယ်‌ ကတည်းက ညတိုင်း အမေဘုရားရှိခိုးတာကို မှတ်မိတယ်။ အမေ့အကျင့်လေးတွေပဲ ကျနော်တို့ဆီလည်း ပါလာတယ်ထင်ပါရဲ့ ကျနော်ကိုယ်တိုင်လည်း ညဆိုရင် ဘုရားမရှိခိုး သောက်တော်ရေ မကပ်ဘဲ အိပ်လို့မရဘူး။ တခါတလေ ပင်ပမ်းပြီး အဆောင်ပြန်ရောက်တာနဲ့ အိပ်ယာထဲလှဲလို့ အိပ်ပျော်သွားတာက ဘုရားရှိခိုးဖို့ မေ့သွားတဲ့အခါ အဲဒီည ကောင်းကောင်းကို မအိပ်ရတော့ဘူး။ 

ဟိုးနောက်မှာ ခပ်‌ရေးရေးမြင်နေရတာက ပုပ္ပားတောင်မကြီးပါ ကျနော်တို့ ရွာဘက်မှကြည့်ရင် ယက်ကန်းစင်က လက်ခတ်ပုံစံရှိတယ်

အဖေကိုတော့ အိပ်မပျော်ဘူးဆိုလို့ ဘုရားရှိမခိုးခင် သတင်းကြည့်ဖို့ အိပ်ခါနီး ဘုရားရှိခိုး ပုတီးစိပ် တရားမှတ်ပြီး အိပ်ဖို့ပြောဖြစ်တယ်။ သူက သတင်းမလာခင် ဘုရားရှိခိုး ပုတီးစိပ် တရားမှတ်ပြီး သတင်းလာတဲ့အချိန် သတင်းနားထောင်ပြီးမှ အိပ်တာတဲ့။ ည သန်းခေါင်ကျော်လောက်ဆို အိပ်လို့မပျော်တော့ဘူးလို့ ပြောတယ်။ အဖေပုံမှန် အစီအစဉ်လေးကို ရှေ့နောက်ပြောင်းလိုက်ပါလို့ အကြံပြုလိုက်တယ်။ အမေကတော့ ဇီးသီးဈေးက ၁ တင်းကို ၆ ထောင်လောက်ပဲရှိတယ်လို့ပြောတယ်။ အငယ်ဆုံးကောင်ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ဖိတ်စာအတွက်လည်း စီစဉ်ဖို့ပြောတယ်။ သားဦးဇင်းအကြောင်းလည်းပါတယ်။ တီဗွီသတင်းကြည့်ရင်း ထိုင်းမှာ မြန်မာတွေနဲ့ထိုင်းတွေ ပြဿနာ ဖြစ်တဲ့အကြောင်းလည်း တွေ့လို့ မေးပြီး စိတ်ပူတယ်ပြောသေးတယ်။ ကိုယ်နေတဲ့ နေရာဘက်မှာ ပုံမှန်ပဲမို့ စိတ်မပူဖို့ပြောရသေးတယ်။ အမေကတော့ မိန်းမသားပီပီ ရွာမှာ သူကြုံရ ကြားရ သိရတာတွေကို ပြန်ပြောပြတယ်။ ကိုယ်နဲ့ဖုန်းဆက်တိုင်း မိသားစုအရေးရော ဆွေမျိုးသားချင်းအရေး အဖိုးဆုံးသွားတော့ ကျန်ခဲ့တဲ့အဖွားအကြောင်း လည်းပါတယ်။ သားသမီးတွေက အနားမှာ တယောက်မှမရှိတော့ ကိုယ်ဖုန်းဆက်တဲ့အခါတိုင်း သူ့မှာ ရင်ဖွင့်စရာရတယ်လို့ထင်ပုံရတယ်။ ကိုယ့်မှာလည်း အမေ့အသံ အဖေ့အသံ ကြားရရင် ဖုန်းဆက်ပြီးတဲ့အခါတိုင်း အားအင်ပြည့်နေသလိုမျိုး ခံစားရတယ်။ ဘာတွေပဲဖြစ်နေဖြစ်နေ အဖေနဲ့အမေ့အသံကို ဖုန်းထဲက ကြားလိုက်ပြီးတာနဲ့ စိတ်ထဲမှာပေါ့ပါးပြီး အားအင်ပြည့်နေတာ။  အဲဒါကြောင့် ဖုန်းဆက်တဲ့အခါတိုင်း နာရီဝက် လေးဆယ့်ငါးမိနစ်တော့ အချိန်ပေးနားထောင်တယ်။ ဒီနေ့လည်း အမေက ဇီးပင်အောက်မှာထိုင်ရင်း ကိုယ်က အလုပ်ကဝရံတာမှာထိုင်ရင်း သားအမိနှစ်ယောက် စကားပြောဖြစ်ကြတယ်။ လူက ဝရံတာမှာဆိုပေမဲ့ စိတ်ကတော့ အမေနဲ့အတူ ဇီးသီး‌ကောက်ရင်း ပြောနေတာလို့ ခံစားရတယ်။ အမေ ပြောချင်တာအားလုံးနားထောင် ပြီးတော့ ဖုန်းဘေလ်လည်း အချက်ပြတာမို့ အမေနဲ့စကားလက်စဖြတ်ပြီး ဖုန်းချလိုက်တယ်။ ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာတော့ ငယ်ငယ်တုန်းကလိုပဲ  အမေနဲ့ ယာတောကိုအတူသွားခဲ့ဖူးတာကို သတိရနေမိတယ်။

ပဲစင်းငုံရိုးကျွတ်ခင်းနဲ့ တောင်တန်းတွေ တချို့အပင်တွေက အရွက်သစ်ထွက်နေကြပြီ ဒီပုံလေးတွေ မြင်ရတော့ အညာကိုပိုလွမ်းသလို ရွာကိုပြန်ချင်စိတ်လည်း ပိုဖြစ်မိတယ်။ တနေ့တော့ ဒီမြေဒီရေမှာ ခြေပြန်ချခွင် ရချင်ပါတမိပါတယ်။

(၇) ရက်သားသမီးအားလုံး ကိုယ်စိတ်နှစ်ဖြာ ကျန်းမာချမ်းသာကြပါစေခင်ဗျာ။ အညာသားဆီကို လာရောက် လည်ပတ်ရင်းနဲ့ ခဏတာ စိတ်အပန်းပြေပြီး ကြည်နူးချမ်းမြေ့ကြပါစေ။ လာရောလည်ပတ်တဲ့အတွက်လည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

လေးစားမှုဖြင့်

အညာသား

၁၃၈၇ ခုနှစ်၊ တပိုတွဲလဆန်း (၇) ရက်

၂၀၂၆ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ (၂၄) ရက်၊ စနေနေ့။

အညာသားလက်ရာ တို့ဟူးသုပ်

မုံလာထုပ်ပါးပါးလှီးထားတာ နည်းနည်းရောပြီးသုပ်စားဖြစ်တယ်

ကျနော်တို့ ရွာဘက်မှာတို့ဟူးသုပ်ကို နံနက်စာထမင်းကြမ်းနဲ့စားကြတာများပါတယ်။ အိမ်မိုး၊ ပေါင်းနှုတ်၊ ငရုတ်စိုက်၊ သက်ကယ်ပျစ်စတဲ့ လူစုပြီးလုပ်ရတဲ့ အလုပ်တွေမှာလည်း တို့ဟူးသုပ်ရေနွေးကြမ်းနဲ့ဧည့်ခံလေ့ရှိတယ်။ အဲဒီလိုလူအများနဲ့လုပ်တဲ့အခါဆိုရင်တော့ ကျောက်ပန်းတောင်းက ပဲမှုန့်အစိမ်းဝယ်ပြီး ကိုယ်တိုင်တို့ဟူးကျိုကြတယ်။ ကျနော်တို့ရွာတွေက ကုလားပဲလည်းစိုက်ပျိုးကြတော့ ပဲပေါတယ်လို့ပြောနိုင်တယ်။ ကိုယ့်လယ်ထွက် ကုလားပဲကို အခြမ်းခွဲပြီး ရေစိမ် ကြိတ်ဆုံနဲ့ကြိတ်လို့ရတဲ့ ပဲနှစ်ရည်ကို တို့ဟူးဖြစ်အောင် ပြန်ကျိုရတာ။ အဲဒီနည်းက အချိန်ကုန် လက်ဝင်ပေမဲ့ စားရတာ အရသာပိုရှိတယ်။ အခုနောက်ပိုင်းတော့ မြို့ပေါ်မှာစက်နဲ့ကြိတ်ထားတဲ့ကုလားပဲမှုန့်ကိုပဲ ဝယ်ပြီး တို့ဟူးကျိုကြတော့တယ်။ ပဲမှုန့်အစိမ်း ၅၀ ကျပ်သားတထုပ်ကိုကျိုရင် တို့ဟူး ၁ ပိဿာခွဲ ၂ ပိဿာလောက် ရတော့ မိသားစုဝဝလင်လင်စားနိုင်တယ်။ အမေကဈေးရောင်းတဲ့ဝါသနာပါတော့ တခါတလေ ရွာထဲမှာတို့ဟူးသုပ် လည်းရောင်းတတ်တယ်။ အိမ်မှာတို့ အမေတို့ဟူးကျိုတဲ့အခါ ကူညီလုပ်ပေးရင်းနဲ့ တို့ဟူးကျိုနည်း အချိုးအဆကို မှတ်မိနေတော့ ပဲမှုန့်သာရရင် တို့ဟူးကျိုဖို့အတွက်က အခက်အခဲမရှိလှဘူး။ တလောတုန်းကတော့ အိန္ဒိယကလာ တဲ့ပဲမှုန့်ကို တို့ဟူးကျိုကြည့်တာ တခြားရောထားလို့လား ကုလားပဲအမျိုးအစားပဲမတူလို့လားမသိဘူး မြန်မာပဲမှုန့်နဲ့ကျိုတာလောက်စားလို့မကောင်းဘူး။ တို့ဟူးတော့ဖြစ်တယ် တို့ဟူးသားက ကျစ်ကျစ်လေးမာမနေဘူး။ အအေးခံပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ပျော့သွားတယ်။ အဲဒါကြောင့် မြန်မာက လာတဲ့ပဲမှုန့်ရတဲ့အခါမှပဲ တို့ဟူးကျိုစားဖြစ်တော့တယ်။

နံနံပင်အဆင်သင့်မရှိလို့ စိုက်ထားတဲ့ ရှမ်းနံနံရွက်ခူးပြီးထည့်သုပ်ထားတယ်

ဒီတခါတော့ မြန်မာဆိုင်ဘက်သွားတဲ့လူကြုံရှိတာနဲ့ ပဲမှုန့်မှာလိုက်လို့ မစားရတာကြာတဲ့ တို့ဟူးကျိုပြီး တို့ဟူးသုပ် သုပ်စားဖြစ်တယ်။ သုပ်ရတာကလည်း အရမ်းလွယ်ကူပါတယ်။ ကြက်သွန်ဖြူဆီချက်၊ ငံပြာရည်၊ အရသာမှုန့်၊ မန်ကျည်းချဉ်ရည်၊ ငရုတ်သီးမှုန့်ပဲလိုတယ်။ တခြားအရောအနှောကတော့ ကိုယ့်စိတ်ကြိုက် ထည့်သုပ်နိုင်တယ်။ မုံလာထုပ်ပါးပါးလှီးထားတာ၊ နံနံပင်ကြိုက်ရင်တော့ နံနံပင်နဲ့ ကြက်သွန်မြိတ်ထည့်ပြီးသုပ်လို့ရတယ်။ လုပ်ရတာ လွယ်ကူသလောက် အရသာရှိတဲ့ ဟင်းတခွက်ပါ။ ကျနော်တို့ ရွာဘက်မှာတော့ တို့ဟူးကို ဟင်းချက်စားကြတာမျိုးလည်းရှိတယ်။ တို့ဟူးကို တလက်မအရွယ် လေးထောင့်အတုံးထူထူလေးတွေတုံးပြီး မန်ကျည်းမှည့်အနှစ်နဲ့ ချက်စားရင် ထမင်းမြိန်လှတယ်။ တို့ဟူးကြော်ကတော့ ဇာတ်ပွဲရှိတဲ့အခါရောင်းတဲ့ အကြော်ဆိုင်တွေမှာပဲတွေ့ရတယ်။

အမေက တို့ဟူးသုပ် အမြဲတမ်းရောင်းတာမဟုတ်တော့ တခြားရွာက တို့ဟူးသုပ်သည်တွေလည်း ရွာကိုလာရောင်းကြတယ်။ တောင်ဘက်ရွာ အသည်ကတော့ ရွာချင်းသိပ်မဝေးတော့ နံနက်စာအမီ ရွာကိုရောက်အောင်လာပြီးရောင်းတတ်တယ်။ မြောက်ဘက်ရွာက တယောက်ကတော့ ရွားချင်းနည်းနည်းဝေးလို့ သူက တို့ဟူးသုပ်အတွက် လိုအပ်တာအစုံယူပြီးတော့  ရွာမှာတညလာအိပ်တယ်။ သူတည်းတဲ့အိမ်မှာပဲ တို့ဟူးကျို တို့ဟူးသုပ်အတွက်လိုအပ်တာတွေ ပြင်ပြီး နံနက်စာအမီ ရွာထဲကိုလည်ရောင်းတယ်။ သူဈေးရောင်းတဲ့ပုံစံက တခြားရွာတွေမှာလည်း အဲဒီလိုမျိုးပဲ တညကြိုသွားပြီး နောက်နေ့နံနက်စာအတွက်ရောင်းလေ့ရှိတယ်။ အမေကြီးတို့ခေတ်တုန်းကတေ့ တို့ဟူးကို "ရှင်စော်ကား" လို့ခေါ် ကြတယ်တဲ့။ သူတို့လူကြီးချင်းပြောရင် တို့ဟူးကို "ရှင်စော်ကား" လို့ပြောကြတာကို မှတ်မိနေသေးတယ်။ ဘာကြောင့် အဲဒီလိုခေါ်တယ်ဆိုတာကိုတော့ သေချာမမေးမိဘူး။ ကျောက်ပန်းတောင်းနားက အတာရွာမှထွက်တဲ့ တို့ဟူးက နာမည်ကြီးတယ်တဲ့။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တပတ်လောက်အထားခံတယ်လို့ ပြောတယ်။ တချို့ကလည်း ကြာရှည်အထားခံ‌အောင် တို့ဟူးကျိုတဲ့အထဲကို ကျောက်ချဉ်ထည့်ပြီးကျိုတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ အဲဒီအတာရွာက တို့ဟူးသုပ်သည်တွေလာရောင်းတဲ့အခါ အမေကြီးဝယ်ကျွေးလို့စားဖူးတာတေ့ တို့ဟူး ချည်း စားရင် နည်းနည်းအချဉ်အရသာလေးပါတယ်။ 

ထမင်းပူပူလေးနဲ့တွဲစားလို့ အလွန်ကောင်းတဲ့ အညာသားလက်ရာ တို့ဟူးသုပ်ပါ

မြို့ပေါ်မှာကျောင်းတက်တော့ မြို့ကတို့ဟူးအသားက ကြည်ကြည်လေး မသိရင် ကျောက်ကျောလေးလိုပဲ။ အဆောင်နားကို နံနက်အစော လာရောင်းတဲ့ အဖွားကိုမေးကြည့်တော့ သူက စစ်တို့ဟူးလို့ပြောတယ်၊ ပဲမှုန့်ကို ရေဖျော် ပိတ်နဲ့စစ်ပြီးရလာတဲ့အရည်ကိုကျိုတာမို့ ကြည်ကြည်လေးဖြစ်နေတာတဲ့။ စစ်လို့ကျန်တဲ့အနှစ်ကိုတော့ အချဉ်ဖောက်ပြီး တို့ဟူးသုပ်တဲ့အခါ နည်းနည်းစီထည့်သုပ်ပေးတယ်။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဘဝ အဆောင်က ထမင်းချက်ပေးတော့ နံနက်ကျောင်းမသွားခင် တို့ဟူးသုပ်ဝယ်ပြီး ထမင်းပူပူနဲ့ နံနက်စာစားခဲ့ရတာကို သတိရမိတယ်။ ကျောင်းထဲက ကန်တင်းမှာရောင်းတဲ့ တို့ဟူးကြော်ကလည်း စားလို့တော်တော်ကောင်းတယ်။ သူတို့ဆိုင်က အချဉ်ရည်က မန်ကျည်းမှည့်ချဉ်ရည်မဟုတ်ဘဲ ခရမ်ချဉ်သီးကို ငရုတ်သီးနံနံပင်တို့နဲ့ထောင်းထားတာ တို့ဟူးကြော်နဲ့ လိုက်ဖက်တယ်။ ကျတော်တို့အဖွဲ့ ကန်တင်းမှာထိုင်ရင် တို့ဟူးကြော်ဆို ၃ ပွဲလောက်မှာရတယ်။ သူတို့က ရှမ်းတို့ဟူးကြော်လို့ပြောတယ်။ တို့ဟူးကိုအရင်ကြော်ထားပြီး ရေခဲသေတ္တာထဲမှာထားတာ စားသုံးသူမှာတော့မှ မှာသလောက်ကို ဆီပူပူလေးမှာ ပြန်ကြော်ပြီး ခရမ်းချဉ်သီးထောင်းနဲ့တို့စားရတာ။ တက္ကသိုလ်တက်ခဲ့တဲ့ တလျှောက်တော့ ကန်တင်းက တို့ဟူးကြော်နဲ့ မတုတ်ကြီး အသုပ်စုံ၊ အာပူလျှာပူက အမြဲတမ်းစားဖြစ်တဲ့ အစားအစာပါပဲ။

ခုတော့ အချိန်တွေလည်း လွန်ခဲ့ပြီမို့ အတိတ်တွေဟာ ပြန်တမ်းတပြီး စိတ်ကူးနဲ့လွမ်းလို့ရတဲ့ အရာတွေသာဖြစ် နေတော့တယ်။ တက္ကသိုလ်မြေနဲ့ဝေးခဲ့တာလည်း နှစ်တွေကြာပြီ အခြေအနေ အချိန်အခါပေးလို့ ပြန်ရောက်ဖြစ် ခဲ့ရင်တောင် လူတွေ စိတ်တွေ အခင်းအကျင်းတွေဟာ အရင်တုန်းကလိုမျိုး နုပျိုသစ်လွင်နေမှာ မဟုတ်တော့တာ သေချာတယ်။ ဒီဘဝ အမိမြေမှာ ရှင်သန်ခွင့်ကျန်သေးတယ်ဆိုတော့ အရင်တုန်းကကျင်လည်ခဲ့တဲ့ နေရာတွေမှာ ခြေရာပြန်နင်းရင်းထိတွေ့ချင်မိသေးတယ်။ လက်ရှိမှာတော့ ပျော်ရာမဟုတ်တဲ့ တော်ရာမှာနေရင်းပဲ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်တဲ့အခါ အတိတ်စာမျက်နှာလေးတွေ ပြန်လှန်ကြည့်ရင်း လွမ်းနေမိတယ်။ 

(၇) ရက် သားသမီးအားလုံး ကိုယ်စိတ်နှစ်ဖြာ ကျန်းမာချမ်းသာပြီး ကောင်းကျိုးလိုရာဆန္ဒပြည့်ဝကြပါစေ။ ဘေးရန်ဒုက္ခအပေါင်းမှ ကင်းဝေးကြပါစေ။ အညာသားဆီကို လာလည်ရင်းနဲ့ တခဏတာလေးပဲဖြစ်ဖြစ် စိတ်ကြည်လင်မှုရတယ်ဆိုရင် ဝမ်းသာပါတယ်။ လာရောက်လည်ပတ်တဲ့အတွက်လည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

လေးစားမှုဖြင့်

အညာသား

၁၃၈၇ ခုနှစ် ပြာသိုလ်လပြည့်ကျော် (၁၂) ရက်၊

၂၀၂၆ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ (၁၄) ရက်၊ ဗုဒ္ဓဟူးနေ့။

ငယ်ဘဝ အမှတ်တရ သီးကြီး သီးလေး

ကျနော်ဝယ်ခဲ့တဲ့  ၁၈ လုံးပါတဲ့ သီးကြီး ငှက်ပျောဖီးပါ၊ အညာမှာတော့ အခုလိုမျိုး ဝဝတုတ်တုတ် ငှက်ပျောသီးက မိုးတွင်းကာလ မိုးရေနဲ့သီးတဲ့ အသီးတွေပဲသန်တာပါ သီတင်းကျွတ်ဘုရားပွဲရာသီဆို ငှက်ပျောသီးလည်း တော်တော်သန်ပါတယ်

ကျနော်ငယ်စဉ်အခါတုန်းက အမေက ငှက်ပျောသီးရောင်းတယ်။ ကျောင်းတက်တဲ့နှစ်နဲ့ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ မူလတန်းကျောင်းသား ၃ တန်းလောက်မှစပြီး ၈ တန်းနှစ်အထိပေါ့။ ငှက်ပျောသီးရောင်းတယ်ဆိုလို့ ကိုယ့်ခြံထွက် ငှက်ပျောသီးကို ရောင်းရတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ ကျနော်တို့ရွာမြောက်ဘက် ပုပ္ပားတောင်မကြီးရဲ့ အရှေ့တောင်ဘက် တကြောက ငှက်ပျောစိုက်တဲ့ရွာတွေက ငှက်ပျောသီးအစိမ်းကို ပြန်ဝယ် အိမ်မှာ မှည့်အောင်အုပ်ပြီးတော့ ၅ ရက်တဈေးခင်းတဲ့ လက်ပံပျားဈေး၊ တောင်ဦးဈေး ရေဝေဈေးတို့မှာ ပြန်ရောင်းတာပါ။ ကျနော်မှတ်မိသလောက်တော့ တောင်ဦးဈေးမှာ အများဆုံးရောင်းတယ်။ လက်ပံပျားဈေးကတော့ ရွာနဲ့အနီးဆုံးပြောလို့ရသလို ကျနော်ကျောင်းသွားတက်ရတဲ့ရွာလည်းဖြစ်တယ်။ နီးတယ်ဆိုပေမဲ့လည်း ရွာမှခြေလျင်ခရီးနဲ့ဆို ၄ မိုင်လောက်လျှောက်ရတယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းကတော့ ခုခေတ်လို လမ်းပမ်းဆက်သွယ်ရေးက သိပ်မကောင်းတော့ ခြေလျင်ခရီးပဲနှင်ကြရတာပါ။ ကိုယ်လယ်ယာထွက်ပိုလျှံတဲ့ဟင်းသီးဟင်းရွက်၊ ရာသီစာ သဘာဝထွက်စားစရာနဲ့ သပြေပန်းတို့ အသီးအနှံတို့ကို ခေါင်းရွက်တမျိုး ပခုံးထမ်းတဖုံနဲ့ လက်ပံပျားဈေးကို ငါးပိဖိုး ဆားဖိုးရရ သွားရောင်လေ့ရှိကြတယ်။ ခြေလျင်ခရီးဆိုတော့ ဈေးလိုက်တဲ့သူတွေက ဈေးရောင်းစရာပါတော့ ဈေးခင်းတဲ့အချိန်မီအောင် အစောသွားကြရတယ်။ အိပ်ရာက ၄ နာရီလောက်ထသွားမှ လက်ပံပျားကို မိုးအလင်းဈေးခင်းချိန်အမီရောက်တယ်။ သူတို့ဈေးလိုက်လမ်းက ကျနော်တို့ကျောင်းသားတွေ ကျောင်းသွားတဲ့လမ်းအတိုင်းပါပဲ။ ချောင်းကျော် တောဖြတ် ခဲကြိုခဲကြားကနေ ပေတရာပေါ်ရောက်သည်အထိ သွားရတာ။ ငှက်ပျောသီးနည်းတဲ့အခါဆိုရင်တော့ အမေက လက်ပံပျားဈေးကို လိုက်ရောင်းတယ်။ အမေ လက်ပံပျားဈေးလိုက်တဲ့နေ့ဆို ကျနော်လည်း အမေနဲ့အတူအစောထပြီး ငှက်ပျောသီးနိုင်သလောက်ထမ်းလိုက်ရတယ်။ ကျောင်းလွယ်အိတ်နဲ့ထမင်းဘူးတဖက် ငှက်ပျောသီးတဖက်ထမ်းပြီး အမေ့နောက်က လိုက်ရတာ။ မိုးမလင်းခင်ဆိုတော့ လမ်းကို‌ ကောင်းကောင်း မမြင်ရဘူး လမိုက်ညတွေဆိုရင် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးနဲ့သွားရတာ၊ လပြည့်ကျော်ရက်တွေ ဆိုရင်တော့ လထွက်နောက်ကျတော့ မိုးလင်းခါနီး လရောင်နဲ့လမ်းကိုကြည့်ပြီး သွားကြရတယ်။ ပေတရာပေါ်ရောက်မှ ရွာကဈေးလိုက်တဲ့သူတွေ တခြားရွာကဈေးလိုက်တဲ့သူတွေ ဆုံကြတာ။ ပေတရာတလျှောက် နာရီဝက်လောက် ဆက်လျှောက်မှ လက်ပံပျားကိုရောက်တာ။ ဈေးရောက်ရင် ဈေးရောင်းဖို့နေရာချပြင်ဆင်ပြီးမှပဲ ဈေးရောင်းရင်း နားကြရတာပေါ့။ နံနက်အစောထလာရတော့ ထမင်းချိုင့်က ဟင်းပါမလာလို့ အမေက ဈေးထဲက အကြော်ဖြစ်ဖြစ် တို့ဟူးသုပ်ဖြစ်ဖြစ် ဝယ်ပြီးထမင်းချိုင်ထဲထည့်ပေးလိုက်တာ။ အမေက ဈေးရောင်းရင်းကျန်ခဲ့ ကျနော်က ကျောင်းသွားတက်ပေါ့။ အဲဒီလိုပဲ တောင်ဦးဈေးဆိုလည်း တခါတလေ အမေနဲ့အတူတူလိုက်သွား ရတယ်။ လက်ပံပျားဈေးနေ့ဆိုရင် တောင်ဦးဈေးကြိုနေ့၊ လက်ပံပျားဈေးလွန် ၂ ရက်ဆို တောင်ဦးဈေးနေ့ အဲဒီလို တွက်ပြီးတော့ ဈေးရက်ကိုတွက်ပြီး ဈေးနေ့အမီ ငှက်ပျောသီးဝယ် မှည့်အောင်အုပ်ရတာ။ 

တပိုင်တနိုင်လေးတွေ ရောင်းတာဆိုတော့ ဆေးနဲ့အုပ်တဲ့ငှက်ပျောသီးမဟုတ်ပါဘူး ဆေးနဲ့ဆို အရောင်က

တညီတည်းဖြစ်နေတာ

ကျနော်ကျောင်းပိတ်ရက်တွေဆို အမေငှက်ပျောသီး ဝယ်သွားရင် အမေနဲ့အတူတူ ငှက်ပျောသီးထမ်းလိုက်ရတယ်။ မှတ်မိသလောက် မြောက်ဘက်ကရွာတွေထဲမှာ လွန်အိုင်၊ ဘိုတဲ၊ ပျဉ်မကြီး၊ စီးမ၊ ဆည်၊ နကလည် (နတ်ကန်လည်) စတဲ့ရွာတွေက ငှက်ပျောခြံရှင်တွေဆီမှာ သွားဝယ်ရတာ။ ရွာထဲက အိမ်တေွမှာ ဝယ်သလို သူတို့ ငှက်ပျောခြံတွေရှိရာသွားပြီးလည်းဝယ်ရတယ်။ အမေက ဈေးမှ ခရမ်းချဉ်သီး၊ မုံလာဥ၊ မုံလာရွက်၊ နံနံပင် စတဲ့ ဟင်းချက်စရာပြန်ဝယ်လာတဲ့အခါဆို ရွာထဲကိုအရင်သွားပြီး ဟင်းချက်စရာပြန်ရောင်းရတယ်။ ရလာတဲ့ပိုက်ဆံနဲ့ ငှက်ပေျာသီးပြန်ဝယ်တယ်။ တချို့က ခြံထဲမှာ ပေါင်းသင်မြေဆွရင်း ရင့်နေတာတွေ့လို့ တခိုင်စ နှစ်ခိုင်စ ခုတ်လာပြီး အိမ်မှာချိတ်ထားတတ်တယ်။ အမေတို့လို လာဝယ်တဲ့သူတွေက ငှက်ပျောခိုင်ချိတ်ထားတာမြင်ရင် ဝင်ပြီး ရောင်းမလားမေး ဘယ်ဈေးလဲ ပြန်ရောင်းလို့အဆင်ပြေလားတွက်ပြီး ကိုယ်ပေးနိုင်တဲ့ဈေးပြော ရောင်းသူက လည်းသူလိုချင်တဲ့ဈေးတောင်း အဲလိုမျိုး ဝယ်သူရောင်းသူ အဆင်ပြေေအာင်ညှိပြီး ဝယ်ရတာ။ ဒီနေရာမှာမှ ပြောချင်တဲ့အကြောင်းကစတာ။ ငှက်ပျောသီးရောင်းတဲ့သူတွေက ငှက်ပျောသီး အလုံးရေကို ကြည့်ပြီး သီးကြီး သီးလေး ခွဲထားတတ်ကြတယ်။ ဝယ်သူလာတဲ့အခါ သီးကြီးကဘယ်ဈေး၊ သီးလေးက ဘယ်ဈေးဆိုပြီး ဈေးခွဲပြောတယ်။ ငှက်ပျောသီးတဖီးမှာ အလုံးရေ ဆယ်လုံးနဲ့အထက်ဆိုရင် သီးကြီးလို့ သတ်မှတ်ပြီး ဆယ်လုံးအောက်ဆိုရင် သီးလေးလို့ သတ်မှတ်တယ်။ ကိုယ်က သီးကြီး ငါးဆယ် လိုချင်တယ်ဆိုရင် ခြံရှင်ကို သီးကြီး ငါးဆယ်လောက်လုပ်ခုတ်ပေးပါလို့ပြောရတယ်။ သီးလေးဆိုလည်း သီးလေးဘယ်လောက်ပေါ့။ အဲဒီလိုပြောမှ ခြံပိုင်ရှင်က သူ့ခြံထဲလိုက်ကြည့် ခုတ်လို့ရမည့်အပင်ရွေးပြီးခုတ်တာ။ ခုတ်ပြီးသားငှက်ပျောခိုင်တွေကို တနေရာမှာစုထားပြီး လိုအပ်တဲ့ အရေအတွက်ရလောက်ပြီဆိုမှ တဖီးချင်းဆစ်ရတယ်။ ဆစ်တယ်ဆိုတာ ငှက်ပျောခိုင်ကနေ ငှက်ပျောသီးတဖီးချင်းဖြတ်ယူတာကိုပြောတာ။ ဆစ်တာကလည်း လွယ်မလိုနဲ့ခက်တယ်။ ဓားထက်ထက် လက်ဆကောင်းကောင်းနဲ့မှ ငှက်ပျောသီးလုံးတွေကို ဓားမထိဘဲ ဆစ်နိုင်တာ။ ငှက်ပျောခိုင် အောက်ဆုံးဖီးကို လက်ဖျားဖီးလို့ခေါ်ပြီး အထက်ဆုံးကအဖီးကိုတော့ လက်ရင်းဖီးလို့ခေါ်ကြတယ်။ လက်ရင်းဖီးက အများအားဖြင့် ဆယ်လုံးမှ ဆယ်ငါးလုံးထိရှိနိုင်ပြီး အပင်ပျို မြေသန် ရေလည်းဝရင်တော့ ဆယ်ရှစ်လုံးလောက်အထိရှိတတ်တယ်။ ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ဆယ်လုံးမှ ဆယ့်ငါးလုံးဝန်းကျင်ပါပဲ။ ဆယ်ဖီးပါတဲ့တခိုင်မှာ ၆ ဖီး ၇ ဖီးလောက်ထိက သီးကြီးဖြစ်တတ်သလို တချို့အခိုင်သေးရင်လည်း သီးလေးချည်းပေါ့။ ငှက်ပျောသီးဆစ်ပြီးတဲ့အခါ ခြံရှင်က သီးကြီး သီးလေးခွဲပြီး ဝယ်သူမှာတဲ့အရေအတွက်ရအောင်လုပ်ပေးတယ်။ သီးကြီးအကုန်မရရင် သီးလေးကို ၂ ဖီးထပ်ပြီး သီးကြီးလုပ်ပေးတာလည်းရှိတယ်။ အဲဒီလိုမျိုးရရင်တော့ ဝယ်သူကပိုအဆင်ပြေတယ်။ ပြန်ရောင်းတဲ့အခါ အဖီးရေများများဆိုတော့ အမြတ်နည်းနည်းပိုတာပေါ့။ တချို့သဘောကောင်းတဲ့ ခြံရှင်ကတော့ အမေ့ကို ပြန်ရောင်းရတာအဆင်ပြေအောင် သီးထပ်လုပ်ပေးကြတယ်။ သီးကြီးအဖီး ငါးဆယ်ဆိုပေမဲ့ သီးလေးနှစ်ဖီးထပ် သီးကြီးတဖီးလုပ်ပေးတာရယ် လက်ဖျားဖီးတွေရယ်ဆိုရင် ငါးဆယ်မှာတာက နောက်ဆုံး အဖီး ၆၀ ကျော် ၇၀ လောက်ဖြစ်သွားတယ်။ တချို့က ငှက်ပျောခြံတွေထဲမှာပဲ တဲဆောက်ပြီးနေကြတာလည်းရှိတယ်။ အဲဒီလိုခြံမျိုးကို သွားဝယ်ရင် သူတို့ကလည်း ဟင်းချက်စရာအတွက် ပိုက်ဆံမပေးဘူး ငှက်ပျောသီးပြန်ရောင်းတာသိတော့ ငှက်ပျောသီးကိုပဲ ပိုပိုသာသာပေးကြတယ်။ ပင့်ထက်မှည့်ခိုင်တွေရှိရင်လည်း ကလေးတွေစားဖို့ဆိုပြီး သပ်သပ် ထည့်ပေးသေးတယ်။ အမေကတော့ ငှက်ပျောသီးကို တော်တော်းထမ်းနိုင်တယ်။ ဆစ်ပြီးသားငှက်ပျောဖီးတွေကို ထမ်းတောင်တဖက်စီမှာ စီပြီးထည့်တယ်။ တောင်းကလည်း တဖက်ကို ဆယ့်ငါးဖီးလောက်ဆန့်တယ်။ တဖက်ဆယ့်ငါးဖီးပါရင် အမေ့အထမ်းက အဖီးသုံးဆယ်၊ ဒါပေမဲ့ အမေက အဖီး နှစ်ဆယ်လောက်ဆန့်အောင် တောင်းထဲကိုငှက်ပျောရွက်တွေခံပြီး အပေါ်မောက်အောင်ထည့်တယ်။ ကျနော်ကတော့ ငယ်လည်း ငယ်သေးတော့ တဖက် ၅ ဖီးလောက် အများဆုံးမှ ၇ ဖီးလောက်ပဲထမ်းနိုင်တယ်။ ကျနော်ထမ်းဖို့အတွက်ကိုတော့ နွမ်းနေတဲ့ငှက်ပျောရွက်အလယ်ကျောရိုးကို ရေဆွတ်ပြီး အဲဒီငှက်‌ပျောလျှော်ကြိုးမှာ ငှက်ပျောဖီးတွေကုံးပြီး ဟိုဘက်တကုံး ဒီဘက်တကုံးထမ်းပိုးနဲ့လျှိုပြီးထမ်းရတယ်။ ငှက်ပျောသီးဝယ်ပြီးရင် သားအမိနှစ်ယောက် အထမ်းကိုယ်စီနဲ့ ရွာကိုပြန်ကြတယ်။ လမ်းကလည်း ကျောက်ခဲကြို ကျောက်ခဲကြားတိုင် ဖြတ်ပြန်ရတာ ရွာနားနီးမှ မြေပြန့်ပေါ် ရောက်တယ်။ အမေ့အထမ်းဟာ တော်ရုံယောကျာ်းသားတောင် မနည်းမယူရတယ်။ အမေဟာ အဲဒီလိုမျိုး ငှက်ပျောခြံမှသည် ဈေးရောက်သည်အထိ ပခုံးနဲ့ထမ်းပြီး ကျတော်ညီအစ်ကို တတွေကို လုပ်ကျွေးခဲ့တာ။ အဖေက တနယ်ထွက်အလုပ်လုပ်တော့ အမေကကျနော်တို့နဲ့အနီးကပ်နေရတာမို့ အမေရုန်းကန်ရတာကို ပိုပြီးမှတ်မိ တယ်။ အဖေပြန်လာတော့လည်း အမေနဲ့အတူ ငှက်ပျောသီးထမ်းပြီး ရုန်းကန်ကျွေးတာပါပဲ။ အမေနဲ့ငှက်ပျောသီးထမ်းသွားတိုင်း လမ်းမှာ သားအမိနှစ်ယောက် စကားပြောရင်း ကျနော်ကို စာကြိုးစားဖို့ အမြဲတမ်းမှာတယ်။ ငါ့သားစာတတ်ရင် အခုလိုမျိုး ပင်ပင်ပမ်းပမ်း လုပ်မစားရဘူး။ အရိပ်ထဲမှာပဲနေပြီး သက်သက်သာသာ အလုပ်လုပ်ရမှာ။ အဲဒါကြောင့် စာကိုကြိုးစားဖို့ သတိရတိုင်းမှာတယ်။ အထူးသဖြင့်တော့ ငှက်ပျောသီးထမ်း သွားတဲ့အခါတိုင်းပါပဲ။ ငှက်ပျောသီးထမ်းလာလို့ အိမ်ရောက်ပြီဆိုရင် ပင်ပမ်းတယ်။ ပခုံးတွေက ပူနေတာပဲ။ ကျနော်ကတော့ ငှက်ပျောသီးထမ်းချပြီးတာနဲ့ အိပ်ရာထဲတမ်းထိုးအိပ်တာ။ အမေကတော့ ငှက်ပျောသီးအုပ်ဖို့အတွက် ပြင်ဆင်ရတယ်။

အဲဒီအချိန်တုန်းက ငှက်ပျောသီးအုပ်တယ်ဆိုတာကလည်း တကယ်သဘာဝစစ်စစ်နဲ့မှည့်အောင်အုပ်ရတာ။ ခြံကငှက်ပျောသီးဝယ်ပြီးပြန်လာရင် လမ်းမှာကတည်းက ဝိဇပ်ရွက်၊ သက်ရင်းရွက်တို့ကို တခါတည်းခူးလာတယ်။ အိမ်ရောက်ရောက်ရင်ငှက်ပျောသီးကို နေနည်းနည်းပြ ခူးလာတဲ့အရွက်တွေနဲ့ အရိပ်ထဲမှာ စဉ့်အိုး၊ တောင်းကြီးကြီး သို့မဟုတ် ယိုင်ပတ်ပြီး တထပ်စီ လေလုံအောင်စီထည့် နောက်ဆုံး အရွက်တွေပေါ်မှာ ဂုံနီအိတ်အဟောင်းတွေလုံအောင်အုပ်ပြီးခဲနဲ့ဖိထားတာ။ အဲဒီနည်းနဲ့ ငှက်ပျောသီးအုပ်တာက လေလုံမှ အထဲမှာရွက်နဲ့အပူလောင်ပြီး မြန်မြန်မှည့်တာ။ အမေဆိုရင် ငှက်ပျောသီးအုပ်ပြီးပြီးဆိုတာနဲ့ ငှက်ပျောသီးအုပ်တဲ့ တောင်းကို အရမ်းဂရုစိုက်တာ သတ်မှတ်ရက်အတွင်းမှည့်မှ ဈေးကိုအချိန်မီရောင်းနိုင်မှာလေ။ ဆောင်းတွင်းအရမ်းအေးရင်တော့ ဘေးနားကနေ မီးဖိုပြီး အပူဓာတ်ကူပေးရတယ်။ ငှက်ပျောသီးကလည်းရင့် လေလည်းလုံတယ်ဆိုရင် ၃ ရက်လောက်ဆို ငှက်ပျောသီးမှည့်တယ်။ ငှက်ပျောသီးအုပ်တဲ့တောင်းထဲကို လက်နဲ့စမ်းပြီး ငှက်ပျောသီးအခြေအနေ စမ်းကြည့် နည်းနည်းပျော့တယ်ဆိုရင် ဖော်ထားလို့ရပြီ။ အပြင်မှာလေသလပ်တာနဲ့ ငှက်ပေျာသီးက အရောင်းဝင်းဝါပြီးလှလာတာ။ တောင်းထဲမှာပဲ အရောင်းဝင်းအောင်ထားရင် လေထဲဖော်တာနဲ့ အရောင်မဲတာမျိုးဖြစ်တတ်တယ်။ အခုနောက်ပိုင်းတော့ ရွာဘက်တွေလည်း ခေတ်မီလာကြတာ အမေတို့ခေတ်တုန်းကလိုမျိုး သဘာဝအတိုင်း သစ်ရွက်နဲ့တောင်းထဲထည့်ပြီး မအုပ်ကြတော့ဘူး။ ငှက်ပျောသီးတွေခူးလာပြီးတာနဲ့ သူတို့ခေါ်တဲ့ ငှက်ပျောသီး မှည့်ဆေးကို ရေနဲ့ဖျော် ငှက်ပျောသီး တဖီးစီနှစ် ခဏနေပြန်ဆယ်ပြီး အဝတ်နဲ့အုပ်ထားလိုက်တာပဲ။ အပင်ပမ်းမခံကြတော့ဘူး။ ရွာပြန်လို့ အမျိုးတွေက ငှက်ပျောသီးကျွေးရင် ဘယ်လိုအုပ်တာလဲ အရင်မေးရသေးတယ်။ ပင့်ထက်မှည့် (ပင့်နက်မှည့်) သီးဆိုတာကလည်းရှိသေးတယ်။ ငှက်ပျောသီးက အပင်ပေါ်မှာပဲ အရင့်လွန်သွားရင် တလုံးနှစ်လုံးစပြီးမှည့်တာကနေ မခုတ်ဘဲကြာသွားရင် တခိုင်လုံးမှည့်သွားတာကိုခေါ်တာ။ အပင်ပေါ်မှာတင်မှည့်တဲ့အသီးမို့ ပင့်ထက်မှည့် ကို အမြန်ခေါ်ကြတော့ ပင့်နက်မှည့်ဆိုပြီး အသံရောသွားတာ။

အညာဘက်မှာတော့ အလှူတို့ မင်္ဂလာဆောင်တို့ဆိုရင် ငှက်ပျောသီးက မပါမပြီးပဲ။ အလှူမှာဆိုရင် ဘုရားဆွမ်းတော်တင်တာ၊ နတ်ပွဲတင်တာ ဆိုင်းပွဲ စက်ပွဲ  မင်းသမီးပွဲ စသဖြင့် ရိုးရာအတိုင်းပွဲတွေတင်ရပသကြတာမို့ ငှက်ပျောသီး အနည်းဆုံး ၂ ဖီးကမပါမဖြစ်ပဲ။ လှူမယ်ဆိုတာနဲ့ ငှက်ပျောသီး အဖီး သုံးလေးရာတော့ အုပ်ရတာပဲ။ ရပ်ဝေးကလာတဲ့ ဆွေမျိုးတွေ မကင်းရာမကင်းကြောင်း ဧည့်သည်တွေလည်း အလှူပြန်လက်ဆောင်ဆိုပြီး ထည့်ပေးလို့ လှတော့ ငှက်ပျောသီးက အလှူမှာ မပါမဖြစ်။ မင်္ဂလာဆောင်မှာကျတော့လည်း သတို့သမီးဘက်က ဆွေမျိုးတွေကို အနည်းဆုံး ငှက်ပျော ၂ ဖီး လဘက်ပဲကြော်နဲ့ အုပ်တင်ရတယ်။ မိန်းခလေးမိဘဆီ သွားပြီးစေ့စပ်ကတည်းက မင်္ဂလာဆောင်ပေးမှာလို့ ပြောထားရင် မိန်းခလေးဘက်က အုပ်တင်ရမည့်စာရင်းကို သတို့သားဘက်ကို ပြောတယ်။ ဆွေမျိုးတောင့်ရင် တောင့်သလို အုပ်တင်ရတာပေါ့။ ဘာတွေပါရမယ်လို့တော့ သတ်မှတ်ချက်မရှိပေမဲ့ ငှက်ပျောသီး ၂ ဖီးလဘက်ပဲကြော်လောက်တော့ အနည်းဆုံးပါရတယ်။ အခုနောက်ပိုင်း တော့ မုန့်ထုပ်တွေ ကော်ဖီမစ်ထုပ်တွေ ထည့်ကြတယ်လို့ ပြောတယ်။ ခေတ်ကာလအရ ဝယ်လို့လွယ်တာလည်း ပါမှာပေါ့။ အရင်တုန်းကတော့ ငှက်ပျောသီးနဲ့ လဘက်ပဲကြော်လောက်ပါရင်ကို မိန်းခလေးဘက်က ဆွေမျိုးတွေက သူတို့ကိုအသိအမှတ်ပြု အုပ်တင်လို့ ဝမ်းသာလှပြီ။ အဲဒီဓလေ့ကြောင့် ကိုယ်ကြိုက်တဲ့မိန်းခလေးရှိပြီဆိုရင် မယူခင်ကတည်းက သူ့ဘက်က ဆွေမျိုးအရေအတွက်ကို ကြည့်ပြီး အုပ်စာရင်းခန့်မှန်းထားရတယ်။  ရွာထဲချင်းဆိုတော့ ဘယ်သူနဲ့ ဘယ်သူရည်းစားဖြစ်တယ်ဆိုတာကလည်း ဘယ်လောက်ပဲဖုံးဖိပါစေ တယောက်စကား တယောက်နားနဲ့ သိကြတာပဲ။ အဲဒါကြောင့် လူကြီးတွေကလမ်းမှာတွေ့ရင် ငှက်ပျောသီးမကျွေးသေးဘူးလားလို့ နောက်ပြောင်လေ့ရှိတယ်။

ငယ်ငယ်ကတည်းက အမေနဲ့အတူ နိုင်တဲ့ဘက်က အမေ့ကို ကူညီရင်းဘဝအတွက်ရုန်းကန်ခဲ့ရတော့ အခုအချိန်ဈေးထဲမှာ ငှက်ပျောသီးသည်မြင်တိုင်း အမေနဲ့ငှက်ပျောသီးထမ်းခဲ့ရတာ အမေငှက်ပျောသီးရောင်းပြီး ရှာကျွေး ခဲ့တာတွေကို သတိရတယ်။ ငှက်ပျောသီးသည်မြင်တိုင်လည်း ဝယ်စားဖြစ်တယ်။ ၆ တန်း ၇ တန်းနှစ်လောက်ကဆို အမေကတောင်ဦးဈေးကို ငှက်ပျောသီးရောင်းသွားရင် ဈေးကြိုနေ့ ညနေပိုင်းကတည်းသွားတော့ ကျနော်ကလည်း ရွာကနေ ကားဂိတ်အထိနိုင်သလောက်ထမ်းပြီး လိုက်ပို့ရတာမို့ အမေက နောက်နေ့ကျောင်းသွားရမှာ အတူတူ သူနဲ့တောင်ဦးဈေးကို တခါတည်းခေါ်သွားတယ်။ ဈေးမှာညအိပ်ပြီး မနက်လင်းတော့ ဈေးကအကြော်အသုပ်တမျိုးမျိုး ဝယ်ပြီး ထမင်းချိုင့်ထည့် မုန့်ဖိုးပါပေးပြီး ကားပေါ်တင်ပေးလိုက်တယ်။ ကားစပယ်ရာကိုလည်း လက်ပံပျား ကျောင်းရှေ့ရောက်ရင် ချပေးဖို့ တခါတည်းမှာလိုက်တယ်။ အလယ်တန်းကျောင်းသားဘဝဟာ ကျောင်းပိတ်ရက်ဆို အမေနဲ့မြောက်ဘက်ရွာတွေ ငှက်ပျောသီးထမ်းသွား၊ ကျောင်းဖွင့်ရက်နဲ့ ဈေးနေ့တိုက်ရင် ညနေပိုင်းအမေနဲ့ဈေးကိုကြိုလိုက် ဈေးမှာညအိပ် မနက်မှ ကားကြုံနဲ့ကျောင်းရှိရာဆီကိုလိုက် ကျောင်းတက်နဲ့ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတာ။ အဲဒီတုန်းကတော့ သိပ်ပြီးထွေထွေထူးထူးတွေ မတွေးတတ်ဘူး၊ ကိုယ်ကျောင်းတက်ရမယ်ဆို ဘယ်လိုပဲသွားရသွားရ လိုက်တာပဲ။ ဘဝကသင်ပေးလို့ အမေပင်ပမ်းတာကို ကိုယ်တိုင်ကြုံရ သိရတော့ အမေ့ကို တတ်နိုင်သလောက်ကူညီမယ်ဆိုတဲ့ အသိကတော့ အဲဒီအချိန်ကတည်းက ရှိခဲ့တယ်။ အမေ့ရဲ့ငှက်‌ပျောသီးထမ်းရင်း စားကြိုးစားခိုင်းတဲ့ စကားက ကိုယ့်အတွက် တာဝန်တခုလိုဖြစ်နေခဲ့တာမို့ ကျောင်းသားဘဝတလျှောက် စာမှစာပဲဖြစ်ခဲ့တယ်။ အလုပ်ရပြီး ပညာရေးလမ်းကြောင်းက ပြည်ပမှာဆက်လျှောက်ရတော့လည်း အမေ့စကားက နားထဲကမထွက်ပါဘူး။ အားလုံးထဲကအမှတ်တရအဖြစ်ဆုံးကတော့ ဈေးတွေရောက်တိုင်း ငှက်ပျောသီးသည်တွေ မြင်တဲ့အခါ အိမ်ကအမေကို အရမ်းသတိရတယ်။ ငှက်ပျောသီးသည်နားသွားရင် အမေ့နားရောက်သလိုမျိုး စိတ်ထဲမှာခံစားရတယ်။ အမေ့နဲ့ဖုန်းဆက်တိုင်းလည်း ငယ်ငယ်ကအကြောင်းတွေကို ပြန်ပြောဖြစ်တယ်။ ဒီအကြောင်းရေးမယ် ရေးမယ်နဲ့ စိတ်ကဆောင်ပြီး ကိုယ်ကလိုက်မလာလို့ ကြာနေတာ။ မနေ့ကတော့ ကျနော် အလုပ်နားက ညနေခင်းဈေးမှာ ငှက်ပျောသီးတွေ  ကြည့်ရင်း သီးကြီးငှက်ပျောဖီးတွေ လှလည်းလှ ဝလည်းဝ ဈေးလည်းချိုတာနဲ့ အလုပ်ကသူငယ်ချင်းတွေစားဖို့ သီးကြီးတဖီးဝယ်ခဲ့ရင်း အမေနဲ့ ငှက်ပျောသီးထမ်း အတွေ့အကြုံလေးတွေကို ပြန်တမ်းတရင်း အလွမ်းပြေ ရေးလိုက်ပါတယ်။

(၇) ရက်သားသမီး အားလုံးကိုယ်စိတ်နှစ်ဖြာ ကျန်းမာချမ်းသာပြီး ဘေးရန်ကင်းကွာကြပါစေ။ ၂၀၂၆ ခုနှစ်မှာ မင်းဆိုးမင်းညစ်ဘေးမှ အမြန်ဆုံးကင်းဝေးကြပါစေ။ အညာသားဆီကိုလာရောက်လည်ပတ်ကြတဲ့အတွက်လည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။

လေးစားမှုဖြင့်

အညာသား

၁၃၈၇ ခုနှစ် ပြာသိုလ်လပြည့်ကျော် (၆) ရက်

၂၀၂၆ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ (၈) ရက်၊ ကြာသပတေးနေ့။

ချစ်သော နှင်းဆီ

 

အပင်တွေစိုက်တာ တော်တော်များလှပြီ၊ နှင်းဆီပင်ကိုတော့ ဒီတခါပဲ ကိုယ့်ဆီမှာပွင့်ဖူးသေးတယ်။ မနှစ်တုန်းက နှင်းဆီအနီရောင်ရင့်ရင့် တပင် တယောက်သူကိုသတိရလို့ အမှတ်တရအနေနဲ့ဝယ်စိုက်တာ ဘာလွဲသွားလို့လည်း မသိဘူး ဝယ်တုန်းကပါလာတဲ့အဖူးလေးတွေကုန်အောင်ပွင့်ပြီးတော့ သေသွားတယ်။ ကိုယ့်အထင်တော့ နေရောင်းကောင်းကောင်းမရတာဖြစ်မယ်။ နှင်းဆီတို့ စံပယ်တို့က ကွင်းပြင်မှာ အလင်းရောင်ကောင်းကောင်းနဲ့မှပိုပြီးဖူးကြပွင့်ကြတာ။ ကိုယ့်မှာက ဝါသနာအရ မစိုက်ရမနေနိုင်လို့သာ ဇွဲရှိရှိနဲ့စိုက်တာ နေရာအခက်အခဲရှိတယ်။ အထူးသဖြင့် နေရောင်ခြည်လိုအပ်တဲ့အပင်တွေဆို ကိုယ့်နေရာနဲ့သိပ်အဆင်မပြေဘူး။ ဒါကိုပဲ ဒီနှစ် စိုက်ပျိုးရေး ဈေးပွဲတော်မှာ အပင်တွေကမျိုးစုံမြင်တော့ မဝယ်ဘဲကမနေနိုင် နောက်ဆုံး ပွဲဈေးသိမ်းခါနီးမှ နှင်းဆီတပင်ဝယ်ဖြစ်အောင် ဝယ်ထားလိုက်သေးတယ်။ စိုက်ထားပေမဲ့ မနှစ်တုန်းကအပင်သေသွားတော့ ဒီအပင်လည်း သေမှာလားမသိဘူးဆိုပြီး ရင်တမမနဲ့ စောင့်ကြည့်ရတာအမော။ ဝယ်တုန်းကပါလာတဲ့ အဖူးလေးတွေကုန်အောင်ပွင့်ပြီးတော့ အရွက်တေွကြွေလာတာမြင်တော့ သူလည်းသွားတော့မှာ ထင်ပါရဲ့ဆိုပြီး တတ်သလောက်မှတ်သလောက်နဲ့ပြုစုတာ၊ ဝယ်တုန်းကအိတ်နဲ့စိုက်တာ စပါးခွံတွေနဲ့မို့ မြေဆွေးရောပြီး အိုးပြန်လဲ ရွာမှာတုန်းက နှင်းဆီပင်စိုက်တဲ့အိမ်တွေက ငါးချေးအကြေးခွံငါးဆေးလို့ရတဲ့ရေကို လောင်းတာမြင်ဖူးတော့ ဈေးမှငါးဝယ်ပြီး ခေါင်းတွေဖြုတ်၊ ငါးဆေးတဲ့ရေလောင်း ခေါင်းတွေကိုတော့ အပင်ခြေမှာမြှုပ်ထားလိုက်တယ်။ အဲဒီလိုလုပ်ပြီးမကြာဘူး ကြွေတဲ့အရွက်လေးတွေအခြေမှ အစို့လေးတွေထွက်လာတာ ပျော်လိုက်တာဆိုတာလေ နေ့တိုင်းအရိပ်တကြည့်ကြည့်နဲ့ပြုစု နေရောင်ရတဲ့အချိန်လေး ပန်းအိုးကို နေရောင်အောက်ထားနဲ့ ပြုစုလိုက်တာ အရွက်တွေစိမ်းလာမှ စိတ်အေးရတယ်။ ပွင့်တာမပွင့်တာထက် ဒီအပင်မသေတော့ဘူးဆိုတာ သေချာသွားလို့။ အရွက်တွေကြားမှာပဲ အဖူးလေးတွေပါ လိုက်လာတော့ အတိုင်းထက်အလွန်ပေါ့။ အရောင်က အဖြူရောင်လည်း အပြည့်မဟုတ်ဘူး ပန်းရောင်လေးသန်းနေတယ်။ အနံ့တော့မရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အလှကြည့်ဖို့ပဲလေ သူပွင့်တာကိုပဲ ကိုယ့်အတွက်ပီတိဖြစ်ရပြီ။

အောက်ခြေမှာ တဖူးပါသေးတယ်

သူက ၃ ပွင့်ပွင့်တယ်။ ကိုယ်စိုက်တဲ့အပင်လေး ဒီလိုဖြစ်ထွန်းတာကိုမြင်ရတာနဲ့တင် ပျော်ရွှင်ရတယ်။ ဒီနှစ်ဝယ်စိုက်တဲ့ စံပယ်နဲ့ နှင်းဆီက အပွင့်တွေ ချက်ချင်းပွင့်ကြတယ်။

ကြက်ဥခွံ၊ ဘဲဥခွံလည်း သူ့အပင်ခြေမှာပဲ၊ ငါးရိုးကတော့ အဆင်ပြေပုံရတယ်၊ နောက်ဆို ငါးညှီနံ့ပါတဲ့ ရေလောင်းပေးအုံးမယ်။

သူလေးကလည်း ပွင့်ဖို့ အားယူနေတာ တကယ်ချစ်စရာလေး

ဒီသစ်ခွလေးကလည်း အပွင့်သေးသေးလေးနဲ့ အရောင်စပ်လေးလှလို့ ဝယ်လိုက်တာ၊ ဒီအဖူးနဲ့အခိုင်က ကိုယ့်ဆီရောက်မှပွင့်တာလေးတွေ။ ဘာအမျိုးအစားလဲတော့ သေချာမသိဘူး စိုက်မယ် ပြုစုမယ် ဖူးပွင့်လာရင် ကြည့်ပြီး ပီတိဖြစ်မယ် ပျော်မယ် ဒီလောက်ပဲ။ ကိုယ့်ဆီမှာကိုယ်ဆိုရင်တော့ သေချာစိုက် တပင်ချင်းစီကို မျိုးရင်း မျိုးစိတ် သူတို့ရဲ့ အခေါ် အဝေါ်လေးတွေကိုပါ စာရင်းနဲ့သေချာလေး လုပ်ဖို့စိတ်ကူးတော့ရှိပါရဲ့ ခေတ်ကာလက အခြေအနေ မပေးသေးတော့ ပန်းတွေလွတ်လပ်စွာပွင့်လန်းခွင့်ရတဲ့တနေ့ ကိုယ်လည်းအသက်ရှင်နေအုံးမယ်ဆိုရင်တော့ အပင်မျိုးစုံပါတဲ့ ယာတခင်းနဲ့တောထဲမှာ ကိုယ့်လက်ရာကို မြည်းစမ်းချင်တဲ့ မိတ်ဆွေတွေအတွက် ဆိုင်လေးတဆိုင်ရယ် စိတ်အေးလက်အေး လက်ကျန်ဘဝကိုဖြတ်သန်းချင်သေးတယ်။ အခုများတော့ ရောက်တဲ့နေရာမှာ ဖြစ်သလိုအပင်လေးတွေစိုက်ရင်း ခွေးလည်းမောင်းရင်းနဲ့ အိမ်ပြန်ချိန်ကို စောင့်ရင်းပေါ့။

(၇) ရက်သားသမီးအားလုံး ကိုယ်စိတ်နှစ်ဖြာကျန်းမာချမ်းသာကြပါစေ။ အညာသားဆီလာလည်ရင်း ခဏတာပဲ ဖြစ်ဖြစ် စိတ်ချမ်းသာပျော်ရွှင်မှုရကြပါစေ။ လာလည်တဲ့အတွက်လည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျ။

လေးစားမှုဖြင့်

အညာသား

၁၃၈၇ ခုနှစ်၊ တန်ဆောင်မုန်းလပြည့်ကျော် (၁၃) ရက်၊

၂၀၂၅ ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလ (၁၇) ရက်၊ တနင်္လာနေ့။