photo from google
အိမ္ေထာင္က်ျပီး ႏွစ္ႏွစ္အၾကာ မိသင္းမွာ သားဦးကုိယ္၀န္ရိွပါတယ္။ ေမာင္လိႈင္တစ္ေယာက္လည္း ကေလးအေဖ ျဖစ္ေတာ့မည္ ဆုိေတာ့ ရင္ထဲမွာေပ်ာ္ရႊင္ေနပါတယ္။ မိန္းမျဖစ္သူ ကိုယ္ေလးလက္၀န္ ရိွလာျပန္ေတာ့ အလုပ္ေတြကို သူတစ္ေယာက္ထဲျပန္ျပီး အကုန္လုပ္ရတယ္။ မိသင္းကလည္း ဗိုက္ကို အေၾကာင္းျပလို႔ ထမင္းဟင္းေလးေတာင္ ခ်က္ေဖာ္မရပါဘူး။ ေဒၚမယ္လွချမာ ေတာထဲ ႏြားမအုပ္ ေက်ာင္းရာက ျပန္ေရာက္မွ ခ်က္ေကၽြးရတယ္။ မိသင္းကေတာ့ သနပ္ခါးအေဖြးသားနဲ႔ ေၾကာ့ေမာ့လို႔ ထမင္းအိုးေလးေတာင္ တည္ထားေဖာ္မရဘူး။ ဒါေတြကို ေမာင္လိႈင္တစ္ေယာက္ အသိသိနဲ႔ မေျပာဘဲ ေနေနရတယ္။ မိခင္ျဖစ္သူ ေတာထဲကျပန္ေရာက္မွ ေမာေမာနဲ႔ ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးတာကို သူ မ်ဳိမက်။ မိသင္း ကိုယ္၀န္ ေဆာင္တယ္ဆုိတာကလည္း မလုပ္ႏိုင္မကိုင္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ မျဖစ္ေသး။ ထမင္းဟင္းေလာက္ေတာ့ ခ်က္ႏုိင္ပါေသးတယ္။ဒါေပမဲ့ မိသင္းတုိ႔ကေတာ့ ခ်က္ဖို႔ရာေ၀လာေ၀း ေယာကၡမ လုပ္သူခ်က္ေကၽြးတာကိုပင္ အခန္႔သား ထိုင္စားလိုက္ေသးတယ္။ သူ႔ကိုေျပာရင္ေတာ့ ဗိုက္ကေလး ပြတ္ကာပြတ္ကာနဲ႔ အေၾကာင္းျပစရာက ရိွေနတယ္မဟုတ္လား။ေမာင္လိႈင္လည္း စိတ္တိုတုန္း ေျပာေပမဲ႔ ကိုယ့္မိန္းမဆုိေတာ့ စိတ္တုိလည္း ခဏပါပဲ။ “လင္နဲ႔ မယား လွ်ာနဲ႔သြား ဆုိတာလို” ရန္ျဖစ္လိုက္ ျပန္ခ်စ္လိုက္နဲ႔ မိသင္းမီးဖြားခါနီး အခ်ိန္ေရာက္လာပါတယ္။ ေတာရြာဆုိေတာ့ ေတာဓေလ့ အရပ္လက္သည္နဲ႔ ေမြးဖြားၾကရပါတယ္။ မိသင္းတစ္ေယာက္ သားဦးေယာက်ာ္းေလးကို ရြာကလက္သည္နဲ႔ပဲ လြယ္လြယ္ကူကူေမြးဖြား ႏိုင္ခဲ့တယ္။ ေမာင္လိႈင္ကေတာ့ သားေယာက်ာ္းေလး ေမြးတယ္ဆုိေတာ့ အေပ်ာ္ၾကီးေပ်ာ္လို႔။ ဦးထြန္းေအးနဲ႔ ေဒၚမယ္လွတုိ႔ကလည္း ေျမးတစ္ေယာက္ထပ္တုိးျပန္ေတာ့ ၀မ္းသာေနၾကတယ္။ သားၾကီး ကိုေမာင္၀င္း မွာက သမီးမိန္းခေလးႏွစ္ေယာက္ ၊မေရႊေ႒းက သားေလးတစ္ေယာက္၊ အခု ေမာင္လိႈင္က သားတစ္ေယာက္ထပ္ေမြးေတာ့ သူတို႔မွာ ေျမးေတြ ေလးေယာက္ေတာင္ ရိွလာျပီေပါ့။ ေျမးေတြထဲမွာ ေယာက်ာ္းေလးေတြပါလာျပီဆုိေတာ့ ဦးထြန္းေအးတုိ႔လည္း ေျမးေတြကို ရွင္ျပဳေပးဖို႔ တာ၀န္တခု တုိးလာျပန္ျပီ။ ဦးထြန္းေအး စိတ္ထဲမွာ ေျမးေတြး သကၤန္းႏိုင္ေလာက္ရင္ ရွင္ျပဳေပးဖို႔ကို ၾကိဳတင္ျပီး စီစဥ္ထားတယ္။ မိုးေလ၀သ ေကာင္းလို႔ စိုက္ပ်ဳိးတဲ႔ သီးႏွံေတြ အဆင္ေျပရင္ သူတုိ႔အတြက္ အလွဴတစ္လွဴ လုပ္ဖို႔ဆုိတာ မခဲယဥ္းလွဘူးေလ။ ေမာင္လိႈင္ စိတ္ထဲမွာလဲ ဦးထြန္းေအးလို စိတ္ကူးေတြက ရွိေနပါတယ္။ သားေယာက်ာ္းေလး ေမြးသူတုိင္း ေတြးတတ္တဲ႔ သားကို ရွင္ျပဳေပးရမယ္ဆိုတဲ႔ အသိေပါ့။
မိသင္းကေတာ့ ကေလးမေမြးခင္တုန္းက ဗိုက္ကို အေၾကာင္းျပလို႔ အလုပ္မလုပ္။ ကေလးေမြးျပီးေတာ့ ကေလးကို အေၾကာင္းျပနဲ႔ ေတာအလုပ္မေျပာနဲ႔ အိမ္အလုပ္ကိုေတာင္ ကူညီေဖာ္မရဘူး။ ေဒၚမယ္လွကေတာ့ မိန္းမခ်င္း ကုိယ္ခ်င္းစာျပီး ဘာမွမေျပာေပမဲ႔ သားျဖစ္သူ ေမာင္လိႈင္ကေတာ့ မေနႏိုင္လို႔ သူ႕မိန္းမ မိသင္းကို ေျပာရွာတယ္။“မိသင္း... နင္ ေတာ္ေတာ္လည္း ေနႏိုင္ပါလားဟာ... ကေလးရိွတာလည္း ရိွတာေပါ့... အိမ္အလုပ္ေလးဘာေလးလဲ နဲနဲပါးပါး ကူလုပ္အံုးေလ... အေမ့မွာ ေတာထဲကို ႏြားေက်ာင္းက လုိက္ရေသးတယ္။ ျပန္လာေတာ့လည္း အေမာမေျပဘူး။ တစ္အိမ္လံုး စားဖုိ႔ ခ်က္ျပဳတ္ရေသးတယ္။ ထမင္းဟင္းေလာက္ေတာ့ နင္ခ်က္သင့္တာေပါ့ မိသင္းရာ”ဆိုျပီး ေမာင္လိႈင္ကေျပာျပန္ေတာ့“က်ဳပ္လည္း ခ်က္ခ်င္တာေပါ့ ကုိေမာင္လိႈင္ရယ္ ကေလးက ေအာက္ခ်လို႔ မရဘူးေတာ့... ေအာက္ခ်တာနဲ႔ ငုိေတာ့တာပဲ” စတဲ႔ မိန္းမျဖစ္သူက သားကို အေၾကာင္းျပျပီး ေျပာျပန္ေတာ့လည္း ေမာင္လိႈင္တစ္ေယာက္ စိတ္ေျပသြားရျပန္တယ္။
အဲ့ဒီလိုနဲ႔ ေန႔လရက္ေတြ ကုန္လြန္ျပီး ေမာင္လိႈင္သားေလးလည္း ၾကီးျပင္းလာခဲ့သလို...ေမာင္လိႈင္တုိ႔ အိမ္ရဲ႕အေျခအေနကလည္း သိသိသာသာ ေျပာင္းလည္းလာပါတယ္။ အရင္က အိမ္ရဲ႕ေငြကိုင္ ေမာင္လိႈင္တစ္ေယာက္ မိန္းမဆီက ျပန္ေတာင္းျပီး သံုးရတဲ႔ဘ၀ကို ေရာက္လာတယ္။ အဆိုးဆံုးက မိန္းမလုပ္သူ ေျပာသမွ်ကို ေမာင္လိႈင္တစ္ေယာက္ နားေယာင္တတ္လာတာပဲ။ ေဒၚမယ္လွက သားၾကီးကုိေမာင္၀င္းအိမ္ကို သြားလာ၀င္ထြက္ ေျမးေတြစားဖို႔ စားစရာ ေသာက္စရာေလးေတြ ယူသြားေပး။ ဒါေတြကို မိသင္း ျမင္ေတာ့ ေယာက်ာ္းျဖစ္သူကုိ ျပန္ျပီး ေျပာျပတယ္။ ေဒၚမယ္လွ ဘက္ကၾကည့္ျပန္ေတာ့ ကိုေမာင္၀င္းလည္း သူ႕သားေပပဲမဟုတ္လား။ ေမာင္လိႈင္ကို ေတာ္သလို ကိုေမာင္၀င္းကိုလည္း ေတာ္တာပဲေလ။ မိဘေမတၱာဆုိေတာ့ သားသမီးကို ေကၽြးခ်င္ေပးခ်င္ ရွာမေပါ့။ အဲ့ဒါကို နားမလည္ ႏိုင္သူက မိဘတစ္ေယာက္ ေနရာကို ေရာက္ေနျပီ ျဖစ္တဲ႔ မိသင္းရယ္ပါ။ အိမ္က ရိွတဲ႔ ပစၥည္းေတြကို ေလာဘတက္ျပီး ႏွေျမာတြန္႔တုိ ေနပါတယ္။
ေယာက်ာ္းျဖစ္သူနဲ႔ လည္း မၾကာမၾကာ ရန္ျဖစ္တယ္။ အဆုိးဆံုးကေတာ့ သူတုိ႔ရန္ျဖစ္ရင္ ေယာကၡမလုပ္သူ ေဒၚမယ္လွကိုပါ ဆြဲဆြဲထည့္တတ္တယ္။ ကိုေမာင္၀င္းကုိ သူတို႔မသိေအာင္ ဘာေတြေတာ့ ခိုးေပးတယ္၊ ယူေပးတယ္ စသျဖင့္ေပါ့။ လုပ္ရေတာ့ အိမ္ေပၚကလူေတြ၊ ဆင္းရဲေတာ့ သူတုိ႔သာ ဆင္းရဲတယ္။ စားရေတာ့ တစ္ေယာက္ စသျဖင့္ ေယာက်ာ္းျဖစ္သူနဲ႔ မိဘေတြၾကားကို စိတ္၀မ္းကြဲေစမဲ႔ စကားေတြနဲ႔ ရန္ျဖစ္ရာမွာ ထည့္ေျပာပါတယ္။ ေမာင္လိႈင္ကလည္း မိန္းမျဖစ္သူစကားကို တစ္ခါမက ၾကားရဖန္မ်ားလာေတာ့ မိခင္ျဖစ္သူ ေဒၚမယ္လွ အေပၚမွာပါ မယံုသကၤာစိတ္ေတြ ျဖစ္လာပါတယ္။ အဲ့ဒီေနာက္ေတာ့ မိန္းမေျပာသမွ်ကိုသာ အမွန္ေတြပဲလို႔ တြက္ျပီး မိဘႏွစ္ပါးကို အေကာင္းရယ္လို႔ သူ မျမင္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ “မဘက္လုိက္ေတာ့ မိုက္ဘက္ပါ” ဆုိတဲ႔ စကားက ေမာင္လိႈင္အတြက္ အသက္၀င္စ ျပဳလာျပီ။ မိခင္ျဖစ္သူကို စကားပင္ေကာင္းေကာင္း မေျပာ။ ဦးထြန္းေအးကေတာ့ အရင္ကတည္းက ခပ္ေအးေအးေနသူမို႔ ေတာ္ယံုကိစၥ ၀င္ပါတယ္မရိွ။ ေဒၚမယ္လွကေတာ့ မိခင္လည္းျဖစ္ျပန္ မိန္းမသားလည္းျဖစ္ေတာ့ ေကာင္းရာေကာင္းေၾကာင္း ၀င္ေျပာရွာတယ္။ အရင္က သူေျပာသမွ်နားေထာင္ခဲ႔တဲ႔ သားျဖစ္သူ ေမာင္လိႈင္ကေတာ့ မိန္းမရဲ႕ ေသြးခြဲမႈ႕ေတြေအာက္မွာ နားေယာင္ျပီး မိခင္ကို ရန္သူအျဖစ္ သတ္မွတ္ေနေလတယ္။
ဘယ္ေလာက္အထိ ဆိုးသလဲဆုိရင္ အရင္က အိမ္မၾကီးေပၚမွာ ေနခဲ႔တဲ႔ ဦးထြန္းေအးနဲ႔ ေဒၚမယ္လွတို႔ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ဟာ အိမ္ေအာက္က ထမင္းခ်က္တဲ႔ အိမ္ေလးေပၚကို ဆင္းေပးရပါတယ္။ ထမင္းအိုးလည္း တစ္လံုးစီ ခြဲခ်က္တဲ႔ အဆင္႔ကိုေရာက္သြားရတယ္။ အိမ္ကလယ္ယာလုပ္ငန္း ေတြကိုေတာ့ ေမာင္လိႈင္တုိ႔ လင္မယားက ဦးစီးျပီးလုပ္ကိုင္တယ္။ ရလာတဲ႔အထဲကမွ မိဘႏွစ္ပါး စားဖို႔အတြက္ေပးပါတယ္။ အရင္က ကိုယ့္အိုးကိုယ့္အိမ္ေပၚမွာ ဆန္၊ဆီ၊ဆားကို ၾကိဳက္သလို သံုးလို႔ရခဲ႔တဲ႔ ေဒၚမယ္လွ တစ္ေယာက္ သားျဖစ္သူ ေခၽြးမ အရွာေကာင္းလို႔ အခုေတာ့ ေခၽြးမဆီကို လက္ျဖန္႔ေတာင္း ရတဲ႔ ဘ၀ကိုေရာက္သြားရရွာတယ္။ မိသင္းတုိ႔ကေတာ့ သူ႔အၾကံေတြ ေအာင္ျမင္လို႔ ၀မ္းသာၾကည္ႏူးေနပါတယ္။တစ္အိမ္လံုး လည္း မိသင္းရဲ႕စီမံမႈကိုသာ နာခံေနရတယ္။ မိဘေတြ ဒီလိုျဖစ္တာကို သားအၾကီးကိုေမာင္၀င္းနဲ႔ သမီးအလတ္ မေရႊေ႒းတုိ႔က လာေျပာေတာ့လည္း သူ႔တုိ႔ဘာသာ ဒီလိုေနခ်င္တယ္ ေျပာလို႔ပါဆုိျပီး မိသင္းက အရင္ေျပာတယ္။ ေမာင္လိႈင္ကေတာ့ မိန္းမလုပ္သမွ် အေကာင္းခ်ည္းပဲ လို႔ထင္ေနသူျဖစ္ေနျပီေလ။ဆိုးတယ္ေကာင္းတယ္ တစ္ခြန္းမွ်၀င္မေျပာ။ ေနခ်င္တယ္မေျပာလို႔လည္း ျဖစ္မလား။ ေဒၚမယ္လွ လုပ္သမွ်ကို မသကၤာတဲ႔ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ေစာင့္ၾကည့္ျပီး ကိုယ့္အိမ္ျဖစ္ပါလ်က္ ေၾကာက္ေနရတဲ့ ဘ၀ ဆုိေတာ့ ကိုယ္ခ်င္းစာၾကည့္ရင္ သိႏိုင္ပါတယ္။ ဆီ ဆုိရင္လည္း တစ္လကို တစ္ပုလင္း အေလာက္ဆုိရင္ ေလာက္ေအာင္သံုးပဲ။ လမကုန္ခင္ ဆီ ကုန္လို႔ကေတာ့ ေနာက္ထပ္မရေတာ့ဘူး။ မိသင္းတုိ႔က ေယာကၡမကို အဲ့ဒီေလာက္အထိ ၾသဇာလႊမ္းမိုးထားႏိုင္ပါတယ္။
တစ္ေန႔ ေဒၚမယ္လွလည္း ဆီကုန္လို႔ မိသင္းမရိွတုန္း အိမ္ေပၚ ဆီတက္ထည့္တာ မိသင္း ျပန္လာေတာ့ ဆီအိုးထဲက ဆီေတြေလ်ာ့ေနတာ ေတြ႔လို႔ ေယာကၡမကို သူခိုးပါဆုိျပီး တ၀ိုင္းလုံးၾကားေအာင္ ေအာ္ၾကီး ဟစ္က်ယ္နဲ႔ ေျပာပါတယ္။ ေဒၚမယ္လွ တစ္ေယာက္လည္း သူ႔လယ္သူ႔ယာမွာ စိုက္ပ်ဳိးလို႔ရတဲ႔ သီးႏွံကို သံုးစြဲတာေတာင္ သူခိုးလို႔ လူၾကားေအာင္ ေအာ္ျပီး အစြပ္စြဲခံရေတာ့ ရွက္စိတ္နဲ႔ မ်က္ရည္မ်ားပင္ က်ရွာတယ္။ ေမာင္လိႈင္ ေျပာတာကလည္း ၾကည့္ပါအံုး "အေမတို႔က ေပးထားတာကို ေလာက္ေအာင္သံုးေလဗ်ာတဲ႔" သူ႔ေနရာမွာ ေဒၚမယ္လွသာဆုိရင္ အငတ္ခံျပီးေတာ့ သူစားမည့္ အစာကို သားအတြက္ ေပးမွာပါ။ ေမာင္လိႈင္ကေတာ့ အဲ့ဒီလို မဟုတ္။
မိသင္းမိဘေတြကလည္း သူတုိ႔သမီးအေၾကာင္းေတြကို ၾကားေန ျမင္ေနေပမဲ႔ ဘယ္လိုမွ ေျပာလို႔မရခဲ႔ဘူး။ မိသင္းကေတာ့ သူ႔လုပ္ရပ္ေတြကို အဟုတ္ထင္ျပီး ပိုလို႔သာဆုိးလာပါတယ္။ ေယာက်ာ္းလုပ္သူ ေမာင္လိႈင္ကလည္း မိန္းမသေဘာက် ေစလိုရာေစ ျဖစ္ေနရွာျပီမဟုတ္လား။ အရင္က မိဘမွ မိဘဆုိတဲ႔ ကိုေမာင္လိႈင္ အခုေတာ့ မိန္းမမွ မိန္းမ ဆိုျပီး ျဖစ္ေနျပီ။ ဦးထြန္းေအးနဲ႔ ေဒၚမယ္လွတုိ႔ လင္မယားလည္း သားသမီးေတြ လူလားေျမာက္လို႔ အိမ္ေထာင္က်မွ လယ္ေျမဧက မ်ားစြာပိုင္ပါလ်က္ စားခ်င္တိုင္း မစားရ ၀တ္ခ်င္တုိင္း မ၀တ္ရတဲ႔ ဘ၀ကို ေရာက္ရရွာတယ္။ သမီးအလတ္ မေရႊေ႒းကလည္း ေယာက်ာ္းရ ကံမေကာင္းဘူး ေျပာရမယ္။ ေယာက်ာ္းက ေနထြက္ကေန၀င္ မူးေနတဲ႔သူ။ ေမြးထားတဲ႔ သားေလးနဲ႔ သမီးကို ကိုယ္တုိင္ရွာေဖြေကၽြးေမြးေနရေတာ့ မိဘေတြ အေၾကာင္းကို သိေနပါလ်က္ ဘာမွ မလုပ္ေပးႏိုင္ခဲ႔။ ကုိေမာင္၀င္းကေတာ့ သူ႔လယ္သူ႔ယာေလးေတြနဲ႔ အဆင္ေျပပါတယ္။ မိဘႏွစ္ပါးကိုလည္း သူတို႔နဲ႔ လာေနဖို႔ ေခၚတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ မိသင္းက ဘာေျပာတယ္မွတ္သလဲ။ အဲ့ဒီလုိ လိုက္ေနေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္က သူတုိ႔ကုိ ဘယ္လိုျမင္မလဲတဲ႔ေလ။ သူေတာ္ေကာင္းေတြ ဆုိေတာ့ လူကဲ႕ရဲ႕မွာလည္း စိုးရိမ္ပံု ရပါတယ္။ ဦးထြန္းေအးနဲ႔ ေဒၚမယ္လွတုိ႔ လင္မယားလဲ အိမ္နိမ့္စံ ဘ၀နဲ႔ သားနဲ႔ေခၽြးမက ခ်ေကၽြးမွ စားရတဲ႔ ဘ၀ကို ေရာက္ေနရရွာတယ္။
