Pages

Showing posts with label ဗဟုသုတ. Show all posts
Showing posts with label ဗဟုသုတ. Show all posts

Wednesday, March 18, 2015

အညာေဒသလယ္ယာေတာအေခၚအေ၀ၚ


Photo credit google images
ဒီရက္ေတြအတြင္းစိတ္ကရြာကိုခဏခဏျပန္ေရာက္ေနတယ္။ရာသီဥတုကလြမ္းေအာင္ဖန္တယ္
ဆုိရေအာင္လည္းဒီမွာကအေအးမကုန္ေသးဘူး၊ျမန္မာျပည္မွာကသစ္ရြက္ေၾကြလို႔ေႏြဦးေတာင္
ေရာက္ေနျပီေလ။အညာကေႏြရာသီရႈ႕ခင္းေတြကိုျမင္ေယာင္ရင္းေ၀မွ်စရာအညာကအေခၚအေ၀ၚ
အသံုးအႏႈန္းေလးေတြေခါင္းထဲေရာက္လာရင္သိသမွ်ဗဟုသုတအျဖစ္ဒီပို႔စ္ကိုအလြမ္းေျပေရးလိုက္
ပါတယ္။

လူနာမည္ေတြကိုေတာ့မေျပာျပေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။လယ္ေတာယာေတာကိုေတာဓေလ့ေခၚေ၀ၚၾကတာ
ကိုပဲေျပာျပမယ္။အရင္ဆံုးက်ဳပ္အဖိုးအဖြားေတြပိုင္တဲ႔လယ္ေတာေတြရဲ႕အေခၚအေ၀ၚေလးေတြနဲ႔စ
ၾကည့္ရေအာင္ဗ်ာ။က်ဳပ္အဖုိးအဖြားကယာေတာမွာတဲနဲ႔ေနလာတာဆုိေတာ့အဘတုိ႔တဲ႔ကိုသြားမယ္
ဆုိေခ်ာင္းတစ္ေခ်ာင္းကူးရတယ္။အဲ႔ဒီေခ်ာင္းကရြာအေရွ႕ဘက္မွာရွိျပီးအဘတုိ႔တဲကေခ်ာင္းတဘက္
ကမ္းမွာဆုိေတာ့ေခ်ာင္းအေရွ႕လို႔ေခၚၾကတယ္။ေနာက္တစ္ခုကေဂြးကုန္း(အညာေဂြးသီးပင္ေပါလို႔)
လို႔လည္းေခၚၾကျပန္တယ္။အဘတုိ႔ပိုင္တဲ႔လယ္ေတြကရိုးတန္းတစ္ေလွ်ာက္အထက္ကေနရိုးေအာက္
ဆံုးအထိရွိတာဆုိေတာ့တစ္ကြက္ခ်င္းအလုိက္နာမည္ေတြေပးထားတာကစိတ္၀င္စားစရာေကာင္း
ပါတယ္။
Photo credit google images
ရိုးရဲ႕အထက္ပိုင္းကလယ္ကိုေတာ့အထက္ဆံုးပိုင္းမွာရွိေတာ့"အထက္လယ္"တဲ႔ဗ်။ပ်ဳိးအျမဲေထာင္တဲ႔
လယ္ကြက္ကို"ပ်ဳိးခင္းကန္႔"လို႔ေခၚတယ္။လယ္ကန္သင္းမွာေထာက္ရွာပင္ၾကီးရွိခဲ႔တာကိုအစြဲျပဳျပီး
"ေထာက္ရွာပင္ကန္႔"တဲ႔။ရိုးအလယ္ပိုင္းမွာရွိျပီးမိုးရြာလို႔ရိုးေရေပါက္ရင္အဲ႔ဒီအလယ္ပိုင္းကိုေကြ႔ျပီး
မွေအာက္ကိုဆက္ဆင္းလို႔"ေရလယ္ေကြ႕"ဆိုျပီးနာမည္ေပးထားတယ္။အဲ႔ဒီကတဆင့္ရိုးေအာက္ဆံုး
အပိုင္းကိုေရာက္လာတဲ႔လယ္ကြက္ကိုေတာ့"ေအာက္ပိုင္းၾကီး"ဆုိျပီးေခၚတယ္။

အဘတုိ႔တဲရွိတဲ႔ေနရာကိုရြာကလူေတြအမ်ားစုက"ေခ်ာင္းအေရွ႕"လို႔ပဲေခၚၾကတယ္။လမ္းမွာေတြ႔လို႔
ဘယ္ကျပန္ခဲ႔လဲေမးရင္"ေခ်ာင္းအေရွ႕"ကလို႔ေျဖလိုက္တာနဲ႔အဘတုိ႔တဲကျပန္လာမွန္းသိတယ္။

ရြာဘက္ကလယ္ေတြကိုနာမည္ေပးထားတာကလည္းစိတ္၀င္စားဖုိ႔ေကာင္းတယ္ဗ်။အုတ္ဖုတ္တဲ႔
ေနရာကိုအစြဲျပဳျပီး"အုတ္ဖုတ္လယ္"လို႔ေခၚသလို၊အဲ႔ဒီလယ္နားမွာရွိတ့ဲမန္က်ည္းပင္ကိုက်ေတာ့
"အုတ္ဖုတ္လယ္မန္က်ည္းပင္"လို႔ေခၚတယ္။ကန္ရဲ႕အထက္ဖ်ားပိုင္းမွာရွိေတာ့"ကန္ဖ်ား"တဲ႔၊
ကန္အထက္ပိုင္းမေရာက္ဘဲေဘးမွာစြယ္ေနတဲ႔လယ္ကိုက်ျပန္ေတာ့"ကန္စြယ္လယ္"ဆိုျပီး
ေခၚၾကတယ္။ကန္ေအာက္မွာရွိေတာ႔"ကန္႔ေအာက္လယ္"၊ပံုးမက်ည္တင္ျပီးစိုက္ရတဲ႔လယ္က်ျပန္
ေတာ့"ပံုးမက်ည္လယ္"လို႔ေခၚတယ္။
Photo credit google images

ေျမၾကီးအေရာင္ကိုစြဲျပီးေတာ့"ေျမနက္ျပင္"၊"ေျမနီခင္ကုန္း"ဆိုျပီးနာမည္ေတြေပးထားၾကေသး
တယ္ဗ်။လယ္နီအနားမွာရွိတဲ႔မန္က်ည္းပင္ၾကီးကိုက်ေတာ့"လယ္နီမန္က်ည္းပင္"ျဖစ္သြားျပန္ေရာ။
တကယ္ေတာ့လယ္နီလို႔သာေျပာတာေျမၾကီးကအနက္ေရာင္ရွိတာပါ။လယ္နီမန္က်ည္းပင္ၾကီးက
အရိပ္ေကာင္းေတာ့ငါးေျခာက္ေၾကာ္ေကၽြးတဲ႔အလွဴဆုိရင္အဲ႔ဒီမန္က်ည္းပင္ေအာက္မွာၾကက္သြန္လွီး
ငါးေျခာက္ေၾကာ္ၾကသလိုၾကက္သြန္ျမိတ္ျဖတ္၊မန္က်ည္းေစ့ေလွာ္စတဲ႔အလုပ္ေတြဆုိလယ္နီမန္က်ည္း
ပင္ေအာက္မွာပဲလုပ္ၾကတယ္။တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္အခ်ိန္းအခ်က္လုပ္ရင္လည္း
လယ္နီမန္က်ည္းပင္ၾကီးကမလြတ္ပါဘူး။

သရက္ပင္သံုးပင္တန္းနားမွာရွိတဲ႔လယ္ကိုေတာ့"သံုးပင္တန္း"တဲ႔။ထန္းပင္မရွိေပမဲ႔"ထန္းပင္ကုန္း"
လို႔ေခၚတဲ႔လယ္ရွိသလို၊နဘဲပင္မရွိတဲ႔ယာကို"နဘဲပင္ကြက္"လို႔ေခၚၾကျပန္ေသးတယ္ဗ်။တကယ္ေတာ့
နဘဲပင္ကြက္ေခၚတဲ႔ယာခင္းထဲမွာထန္းပင္သံုးပင္ရွိတာကိုမွတ္မိတယ္။ရြာေျမာက္ဘက္မွာရွိေတာ့
"ေျမာက္ပါး"လို႔ေခၚသလို၊ဟင္းငုတ္ပင္ရွိရာအစြဲျပဳ ျပီး"ဟင္းငုတ္ပင္"လယ္ဆုိတာလည္းရွိေသးတယ္။
ရြာအေရွ႕ဘက္မွာရွိတဲ႔ယာေတာကုိေတာ့"အေရွ႕ပါး"လို႔နာမည္ေပးထားျပန္တယ္။



ေရေလွာင္ဆည္ရွိရာကိုအစြဲျပဳျပီး"ဆည္ရိုး"လို႔ေခၚတယ္။ရိုးႏွစ္ဆံုရာမွာရွိတဲ႔လယ္က်ေတာ့"ရိုးခြ"တဲ႔ဗ်။
ေက်ာက္ဖ်ာေတြေပါတဲ႔နားကယာေတာကိုက်ေတာ့"ေက်ာက္ဖ်ာခင္း"၊ထေနာင္းပင္ၾကီးအနားမွာရွိေတာ့
"ထေနာင္းပင္လယ္"အရီးမယ္ညိဳလွည္းေမွာက္ျပီးေသလို႔၊သူ႕ကိုျမွဳပ္တဲ႔ေနရာကိုအစြဲျပဳျပီး
"မယ္ညိဳ႕သခ်ၤိဳင္း"ဆိုတာလည္းရွိေသးပါတယ္။ရိုးနက္ၾကီးနားမွာရွိတဲ႔ယာေတာကို"ရိုးနက္ၾကီး"
လို႔နာမည္ေပးထားသလို၊လက္ပံပင္ရွိတဲ႔အိုင့္ကယာခင္းေတြကိုေတာ့"လက္ပံအိုင့္"တဲ႔ဗ်။ဒီေနရာမွာ "အိုင့္"ဆိုတဲ႔အသံုးပါတဲ႔ယာေတာနာမည္ေတြေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္။"ေခ်ာင္းအုိင့္" "ေဂြးပင္အိုင့္"၊ "ေညာင္ပင္အုိင့္"၊ "သနပ္ပင္အိုင့္"၊ "ဥသွ်စ္ပင္အိုင့္"၊ "နပူးအိုင့္"(နဘူးပင္)စသျဖင့္ေခၚၾကတယ္။
က်ဳပ္နားလည္သေလာက္အဲ႔ဒီလိုအိုင့္ထည့္ျပီးေခၚတဲ႔ယာေတာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာေခ်ာင္းေဘးေတြ
မွာရွိၾကပါတယ္။တခ်ဳိ႕ကေခ်ာင္းနားနီးနီးရွိသလို၊တခ်ဳိ႕ကေခ်ာင္းထဲဘက္ကိုေတာ္ေတာ္၀င္ေနျပီး
ေခ်ာင္းေရကေကြ႕၀ိုက္စီးဆင္းသြားပါတယ္။လူနာမည္ကိုအစြဲျပဳျပီးဦးသန္းေဖပိုင္တဲ႔ယာခင္းအိုင့္ဆုိ
"သန္းေဖအိုင့္"ဆိုျပီးေခၚၾကေသးတယ္။ၾကီးစိန္ေက်ာ္လယ္ေတာကအစျပဳစီးဆင္းလာတဲ႔ရိုးကိုက်ေတာ့
"ရွင္စိန္ေက်ာ့္ရိုး"ဆုိျပီးနာမည္ေပးတယ္။

အလ်ားရွည္တဲ႔လယ္ကို"လယ္ယား"၊သဲဆပ္ျပာေပါက္တဲ႔ေနရာနဲ႔နီးတဲ႔လယ္ကို"ဆပ္ျပာက်င္း"(ဆပ္ပရွင္း)ဆိုျပီးေခၚၾကတယ္။ဒါ့အျပင္ဗြက္လယ္၊မိုးညိဳေပါက္၊လယ္တိမ္၊ေရငန္ရိုး၊ထြန္းလြန္းေပါက္၊
ၾကတ္လယ္ဆုိျပီးသူ႔နာမည္နဲ႔သူအေခၚအေ၀ၚေတြရွိေတာ့ပ်ဳိးႏႈတ္ေကာက္စိုက္ေခၚတယ္ဆုိရင္လယ္နာ
မည္ေျပာလိုက္တာနဲ႔အေဖာ္မလိုဘဲသြားတတ္တယ္။ေရသြင္းေျမာင္း၀မွာရွိလို႔"ေျမာင္း၀လယ္"လို႔ေခၚ
တာလည္းရွိပါေသးတယ္။ေက်ာက္ခဲေတြေပါတဲ့ရြာေျမာက္ဘက္ကုန္းေပၚကယာေတာကိုေတာ့
"ေက်ာက္တန္း"ဆိုျပီးေခၚၾကပါတယ္။အသံထြက္တတ္ေပမဲ႔စာလံုးအမွန္ေပါင္းဖို႔ခက္တဲ႔တျခားနာမည္
ေတြလည္းရွိပါေသးတယ္။ဒီေလာက္ဆုိရင္အညာကအေခၚအေ၀ၚေတြကိုဗဟုသုတအနည္းငယ္ရသြား
မယ္ထင္ပါတယ္။ေနာက္မွေတာင္ရိုးေတြရဲ႕နာမည္ေတြကိုသိသေလာက္မွ်ေ၀ပါအံုးမယ္ဗ်ာ။

အားလံုးကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာက်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ။
အားေပးမႈကိုေလးစားလ်က္
ေရႊညာသားေလး

Tuesday, March 18, 2014

တမာပင္နဲ႔တမာရြက္

 အညာကစားတမာဆုိတာကဒီလိုမ်ဳိးပါ...
အခုတစ္ေလာအတမ္းတဆံုးအညာအစားအစာတစ္ခုကိုေျပာရရင္တမာရြက္ျပဳတ္ကနံပတ္တစ္ေနရာကေျပာ
ရပါလိမ့္မည္ဗ်။ဘယ္လုိလဲမသိဘူးတမာရြက္ျပဳတ္ကိုအရမ္းစားခ်င္စိတ္ျဖစ္ေနမိတယ္။အညာမွာကေႏြဦးေပါက္
ရာသီဆုိရင္တမာရြက္ေတြလိႈင္လိႈင္ေပါတာမုိ႔ဒီအခ်ိန္ဆုိရင္တမာရြက္ေတြခူးလို႔ရေနျပီေပါ့။ဒီႏိုင္ငံမွာလည္း
တမာပင္ေတြေတာ့ေတြ႔ပါရဲ႕ကိုယ္နဲ႔နီးတဲ႔ေနရာမဟုတ္ေတာ့အရြက္ႏုျမင္ရေပမဲ႔ခူးလုိ႔မရဘူးဗ်။ဒီမွာအမ်ားဆံုး
ေတြ႔ရတဲ႔တမာရြက္ကေတာ့အညာမွာကုလားတမာလို႔ေခၚတဲ႔အမ်ဳိးအစားျဖစ္ပါတယ္။ဒါကေတာ့
အညာေဒသအေခၚအေ၀ၚသာလွ်င္ျဖစ္ပါတယ္။ရုကၡေဗဒသမားေတြကပိုျပီးတိတိက်က်သိႏိုင္ပါလိမ့္မည္။

အညာမွာေတာ့ကုလားတမာနဲ႔စားတမာဆုိျပီးေတာ့ႏွစ္မ်ဳိးရွိတယ္။ကုလားတမာလို႔ေခၚတဲ႔တမာမ်ဳိးကပင္စည္
အေပြးသိပ္ျပီးမထူဘဲအရြက္အရြယ္အစားလည္းေသးပါတယ္။အထူးသျဖင့္လူနဲ႔နီးတဲ႔ေနရာေတြမွာေပါက္တယ္။
အညာမွာေတာ့ရြာထဲမွာအပင္ၾကီးေတြအေနနဲ႔ရွိတတ္တယ္။စားတမာလုိ႔ေခၚတဲ႔အပင္ကေတာ့အမ်ားအားျဖင့္
ေတာထဲမွာပဲေပါက္တာမ်ားတယ္။ပင္စည္ကအေခါက္ေတြထူျပီးၾကမ္းပါတယ္။အရြက္ကလည္းကုလားတမာ
ထက္ပိုၾကီးျပီးေတာ့အသီးလည္းၾကီးပါတယ္။စားတမာရြက္ႏုေတြထြက္ခ်ိန္ဆုိျမင္ရတာနဲ႔ခူးခ်င္စရာ
သိပ္ေကာင္းပါတယ္။အပင္ကိုင္းဖ်ားေတြမွာအဆုပ္လုိက္ႏုေနတဲ႔တမာရြက္ႏုေတြျမင္ရင္ခူးခ်င္လုိ႔
လက္ကိုရြေနတာပဲ။တမာရြက္ကႏုျပီဆုိရင္အမ်ားအားျဖင့္အဖူးေတြပါတစ္ခါတည္းထြက္ပါတယ္။
အရြက္ႏုၾကားမွာအဖူးေလးေတြပါေရာလ်က္ႏုလာျပီးအရြက္ေတြရင့္တာနဲ႔အဖူးေလးေတြကလည္း
အပြင့္ပြင့္ပါတယ္။ေရႊညာသားေလးတို႔ဆီမွာေတာ့တမာေပါေတာ့အဲ႔လိုအဖူးေလးေတြမ်ားတဲ႔
အပင္ကိုေရြးျပီးခူးၾကပါတယ္။ 
ကုလားတမာလို႔ေခၚတဲ႔အမ်ဳိးအစားကအရြက္ေလးေတြေသးပါတယ္...
ပင္စည္ၾကည့္ျပီးခြဲရတာကပိုျပီးလြယ္ပါတယ္..တမာရွားတဲ႔အရပ္ေဒသမွာေတာ့ဘယ္တမာပဲျဖစ္ျဖစ္စားလို႔ရပါတယ္..

တမာပန္းရန႔ံမွာေတာ့ကုလားတမာကအနည္းငယ္ပိုေမႊးသလိုခံစားရပါတယ္။ရြာထဲမွာကုလားတမာပင္ေတြ
ရွိေတာ့ေႏြရာသီေရာက္ရင္ေႏြေလပူနဲ႔အတူတမာပန္းရနံ႔သင္းသင္းကိုရႈရိႈက္ရတတ္ပါတယ္။တမာရြက္ကို
အမ်ားအားျဖင့္အတုိ႔အျမဳပ္အျဖစ္နဲ႔စားၾကတာမ်ားပါတယ္။တမာရြက္ျပဳတ္ကိုသုပ္စားမယ္ဆုိလည္း
ခါးသက္သက္နဲ႔စားရတာတစ္မ်ဳိးေကာင္းပါတယ္။အညာမွာဆုိရင္ေတာ့တမာရြက္ႏုေပၚခါစဆုိရင္
ေစ်းေကာင္းရပါတယ္။တမာပင္တုိင္းအရြက္ႏုမထြက္ခင္ေရအစိုဓာတ္ရတဲ႔ေခ်ာင္းေဘး၊ရိုးေဘးက
တမာပင္ေတြကအေစာႏုတတ္တာမုိ႔ေႏြေပါက္လုိ႔သစ္ရြက္ေတြေၾကြရင္အဲ႔ဒီေခ်ာင္းေဘးကတမာပင္ေတြ
လည္းအေစာႏုပါတယ္။ဒီအေၾကာင္းသိတဲ႔သူေတြကဦးဦးဖ်ားဖ်ားတမာရြက္ႏုေလးေတြကိုခူးျပီးျပဳတ္၍ျမိဳ႕
ေပၚကိုတက္ေရာင္းၾကပါတယ္။အေစာဆံုးေပၚတဲ႔တမာရြက္ဆုိရင္ေတာ့ေစ်းထဲမွာအစည္းအေနနဲ႔ေတြ႔မွာ
မဟုတ္ပါဘူး။တမာရြက္ေလးေတြကငယ္ေသးေတာ့အစည္းစည္းလို႔မရေသးလို႔ပါ။

တမာရြက္ေတြလိႈင္လိႈင္ေပါလာရင္ေတာ့သံုးကိုင္းေလးကိုင္းစသျဖင့္အစည္းေလးေတြစည္းျပီးျပဳတ္ပါတယ္။
ျပီးရင္ျမိဳ႕ေပၚကိုတက္ေရာင္းၾကပါတယ္။ေရႊညာသားေလးတုိ႔ရြာဘက္ကပုပၸားေတာင္နဲ႔နီးတာေၾကာင့္အပင္မ်ဳိး
စံုရွိပါတယ္။တမာပင္ေတြဆုိရင္လည္းေတာထဲမွာေပါေပါမ်ားမ်ားေတြ႔ရတယ္။ဒါေၾကာင့္ေႏြရာသီ
တမာရြက္ေတြႏုခ်ိန္ဆုိတျခားရြာေတြကတမာရြက္ခူးသူေတြလာၾကတယ္။ထမင္းထုပ္နဲ႔ကိုလာျပီးခူးၾက
သူေတြလည္းရွိတယ္။တမာရြက္ခူးမယ္ဆုိရင္ေတာ့အနည္းဆံုးသစ္ပင္တက္ေတာ့ကၽြမ္းက်င္ရပါလိမ့္မယ္။
အပင္ငယ္ရွိေပမဲ႔အနည္းဆံုးလူတစ္ရပ္ေက်ာ္ေက်ာ္ရွိတာမုိ႔တက္ျပီးခူးမွသာလွ်င္အဆင္ေျပပါတယ္။
အညာသူအညာသားအမ်ားစုကေတာ့သစ္ပင္တက္ကၽြမ္းက်င္ၾကပါတယ္။တမာပင္၊မန္က်ည္းပင္၊ေဂြးပင္၊
သရက္ပင္စတဲ႔အပင္ေတြကိုတက္ျပီးခူးၾကဆြတ္ၾကရတာဆုိေတာ့လူတုိင္းနီးပါးသစ္ပင္တက္တတ္ၾကတယ္။

တမာပန္းေလးေတြပါ...တေပါင္းတန္ခူးဆုိရင္တမာေတြလိႈင္လိႈင္ပြင့္ျပီေပါ့ဗ်ာ...

တမာရြက္ခူးရာမွာလြယ္အိတ္တစ္လံုးနဲ႔ေနာက္ထပ္လိုတာတခုကခ်ိတ္(ဂ်ိတ္)လို႔ေခၚတဲ႔အရာပါ။
ျမင္လြယ္ေအာင္ေျပာရရင္ေတာ့၀ါးလံုးရွည္ရွည္ကုိထိပ္မွာထက္ျခမ္းခြဲျပီးအျခားသစ္သားတစ္ခုနဲ႔ညွပ္ထား
တာမ်ဳိးပါ။အညာမွာေခၚတဲ႔ဂ်ိတ္ဆုိတာကလည္း၀ါးပင္ကရတဲ႔ပစၥည္းပါပဲ။၀ါးပင္ကိုအရင္းနားအထိတူးရင္ေဘး
မွာထြက္ေနတဲ႔အတက္ေလးေတြထဲကအသန္မာဆံုးအတက္တခုကိုခ်ိန္ျပီးက်န္တာေတြကိုဓားနဲ႔ဖဲ႔ျပီးရလာတဲ႔
၀ါးပင္ပါ။၀ါးပင္ရင္းမွာဂ်ိတ္အျဖစ္သံုးလို႔ရမည့္အတက္ေလးပါတဲ႔၀ါးေပါ့ဗ်ာ။အနည္းဆံုးတလံေက်ာ္ေက်ာ္
ေလာက္အရွည္ရွိျပီးလံုးပတ္သိပ္မၾကီးတဲ႔ေတာထဲက၀ါးပင္ကိုသံုးၾကပါတယ္။ေတာထဲက၀ါးရံုပင္တုိင္း
မွာအလြယ္တကူလုပ္ယူလု႔ိရပါတယ္။

အဲ႔ဒီဂ်ိတ္ကအသီးခူးရာမွာလည္းအလြန္အသံုး၀င္ပါတယ္။ဒါေၾကာင့္အိမ္တိုင္းလိုလိုမွာရွိတတ္ၾကတယ္။
မန္က်ည္းသီးဆြတ္ခ်င္ရင္လည္းဂ်ိတ္နဲ႔ဆြဲျပီးဆြတ္လုိ႔ရသလို၊တျခားအသီးအရြက္ခူးခ်င္လွ်င္လည္းအသံုးျပဳႏိုင္
ပါတယ္။တမာရြက္ခူးရာမွာလည္းတမာပင္ေပၚကိုတက္ရင္အဲ႔ဒီဂ်ိတ္ကမပါမျဖစ္ပါရပါတယ္။မဟုတ္ရင္ေတာ့
တမာရြက္ခူးလို႔မလြယ္ပါဘူး။တမာပင္ေပၚေရာက္ရင္လူကခြင္ေကာင္းတဲ႔တမာကိုင္းေပၚမွာစိတ္ခ်ရေအာင္
ထိုင္ျပီးမိမိနဲ႔နီးစပ္ရာကိုင္းကိုဂ်ိတ္နဲ႔ဆြဲယူျပီးလက္တဖက္ကတမာရြက္ႏုေလးေတြကိုခ်ဳိးယူရပါတယ္။ရလာတဲ႔
တမာရြက္ကိုလြယ္အိတ္ထဲမွာထည့္ရပါတယ္။တမာရြက္ခ်ဳိးယူရာမွာလည္းတမာကိုင္းေလးပါလက္တဆစ္
စာေလာက္ပါေအာင္ခ်ဳိးရပါတယ္။ဒါမွသာအစည္းစည္းတဲ႔အခါအဆင္ေျပပါတယ္။

တခ်ဳိ႕တစ္ခါစားသမားမ်ဳိးေတြက်ေတာ့လည္းဂ်ိတ္အစားဓားကိုသံုးျပီးတမာကိုင္းေတြကိုခ်ဳိင္ခ်ပါတယ္။
အဲ႔ဒီလိုလုပ္ေတာ့ေနာက္ႏွစ္မွာဒီတမာပင္ကေနအရြက္ခူးလို႔မရေတာ့ဘူးေပါ့။တခ်ဳိ႕ကိုယ္က်ဳိးရွာသမား
အမ်ားစုကအဲ႔လိုလုပ္ၾကတယ္။သူတုိ႔အတြက္သာၾကည့္ျပီးေတာ့သူတပါးအတြက္လံုး၀ထည့္မစဥ္းစားၾကတဲ႔
သူမ်ဳိးေတြေပါ့။တမာရြက္ႏုခ်ိန္ဆုိရင္ေတာ့တမာရြက္ခူးေရာင္းျပီးတဖက္တလမ္းကေနငါးပိဖိုးဆားဖုိးရွာလို႔ ရပါတယ္။တမာရြက္စစႏုခ်င္းဆုိေစ်းေကာင္းရတာမုိ႔လူတုိင္းကတမာရြက္စႏုျပီဆုိေတာထဲကိုထြက္ျပီး
တမာရြက္ရွာၾကပါတယ္။

စားခ်င္တာကေတာ့တမာရြက္ျပဳတ္၊ေရးမိတာကတမာပင္နဲ႔တမာရြက္ခူးတဲ႔အေၾကာင္း၊ဗဟုသုတေလးေတြ
သိသေလာက္မွ်ေ၀ခ်င္တာနဲ႔ေရးရင္းေရးရင္းဒီေလာက္ျဖစ္သြားတာပါ။ေနာက္ေန႔မွပဲတမာရြက္ျပဳတ္တာနဲ႔
တမာရြက္ျပဳတ္စားေသာက္တာေလးေတြဆက္ေရးေတာ့မယ္ဗ်ာ။ဒီပို႔စ္ကိုဖတ္ျပီးအနည္းငယ္မွ်ေသာ
ဗဟုသုတေလးမ်ားရင္ထဲေရာက္သြားရင္ေက်နပ္ပါတယ္။
ေလးစားလ်က္
ေရႊညာသားေလး

Monday, June 24, 2013

ခ်စ္စရာ့အညာဓေလ့...


"အမ်ားေပါင္းေတာ့၊ ေတာင္းလွ" "တစ္ေယာက္တစ္လက္၊ေက်ာင္းသားလက္"စတဲ႔ဆိုရိုးစကားပံုေလးေတြကိုၾကားဖူးၾကမည္ထင္ပါသည္။
ဒီဆိုရိုးစကားေလးေတြကစည္းလံုးညီညြတ္ျခင္းရဲ႕အက်ဳိးရလဒ္မ်ားကိုျပဆုိထားတဲ႔ဆိုရိုးစကားေလးမ်ားျဖစ္
ပါသည္။

"အမ်ားေပါင္းေတာ့၊ေတာင္းလွ"ဆုိတာေလးကက်ဳပ္တုိ႔အညာအလွဴေတြမွာေတြ႔ရမ်ားတဲ႔သာဓကေလးတစ္ခု
ျဖစ္ပါသည္။အညာဓေလ့ရွင္ျပဳအလွဴပြဲေတြမွာနီးစပ္ရာရြာေတြကရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ေတြကိုပင့္ဖိတ္
ၾကပါသည္။အလွဴပြဲမွာပရိတ္ရြတ္၊တရားေဟာၾကားေပးဖို႔နဲ႔အလွဴရွင္ကကပ္လွဴတဲ႔ပစၥည္းေလးပါးကိုအလွဴခံ
ဖို႔ျဖစ္ပါသည္။က်ဳပ္တို႔ရြာမွာဆုိရင္ေတာ့အလွဴတစ္လွဴကိုဘုန္းၾကီးအပါး(၂၀)ေလာက္ပင့္ဖိတ္ၾကပါသည္။နီးစပ္
ရာရြာေတြကဆရာေတာ္ေတြကိုရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္မွတာ၀န္ယူျပီးပင့္ဖိတ္ေပးပါသည္။တစ္ခ်ဳိ႕လည္းအလွဴ
၀င္ေန႔ညေနအေရာက္ၾကြၾကသလို၊အလွဴပြဲၾကီးေန႔နံနက္အေစာမွၾကြတဲ႔ဆရာေတာ္မ်ားလည္းရွိပါသည္။

အလွဴပြဲၾကီးေန႔ညေနပိုင္းမွာအလွဴအိမ္မ႑ပ္ကိုၾကြေရာက္ျပီးပရိတ္တရားခ်ီးျမွင့္ေပးၾကပါသည္။ပရိတ္ရြတ္ျပီးရင္
ေတာ့တရားေဟာေကာင္းတဲ႔ဆရာေတာ္တစ္ပါးကမ႑ပ္ထဲကတရားေဟာပလႅင္ေပၚမွာက်န္ခဲ႔ျပီးအလွဴနဲ႔
ပတ္သက္တဲ႔တရားကိုေဟာၾကားဆံုးမေတာ္မူပါသည္။အလွဴကိုၾကြေရာက္လာတဲ႔ပင့္သံဃာမ်ားအတြက္လွဴဖြယ္
၀တၳဳကိုေတာင္းထဲမွာထည့္ျပီးမ႑ပ္ထဲကသံဃာစင္ေပၚမွာပင့္သံဃာအေရအတြက္အတုိင္းစီျပီးခ်ထားေပးပါ
သည္။ရပ္နီးရပ္ေ၀းမွအလွဴကိုလာေရာက္တဲ႔ေဆြမ်ဳိးမိတ္သဂၤဟမ်ားနဲ႔ရြာထဲမွရြာသူရြာသားမ်ားကမိမိတို႔တတ္ႏိုင္
သမွ်လွဴဖြယ္ပစၥည္းေလးမ်ားကိုအဆိုပါေတာင္းေလးေတြထဲကိုထည့္လွဴၾကပါသည္။

အလွဴ႕ရွင္တစ္ေယာက္ထဲကလွဴတဲ႔ပစၥည္းဆုိရင္အေရအတြက္အားျဖင့္နည္းပါသည္။၀တၳဳေငြကိုပဲတစ္ပါးဘယ္
ေလာက္ဆိုျပီးေတာ့ဆန္တစ္ျပည္နဲ႔ငွက္ေပ်ာသီးႏွစ္ဖီးစသည္ျဖင့္ကန္ေတာ့ပြဲမွာထည့္ျပီးလွဴပါသည္။ရြာထဲကေန
တတ္ႏိုင္သမွ်ပစၥည္းေလးေတြနဲ႔ေပါင္းလိုက္ေတာ့ေတာင္းျပည့္ယံုမကေတာင္းလွ်ံသည္အထိမ်ားသြားပါသည္။
အဲ႔ဒီေတာင္းေတြထဲကိုၾကည့္လုိက္ရင္တန္ဖိုးၾကီးပစၥည္းရယ္လို႔ေတာ့သိပ္မပါတတ္ပါဘူး။ေတာသူေတာင္သား
ေတြဆုိေတာ့ကိုယ့္အိမ္မွာရွိတဲ႔ပစၥည္းေလးေတြပဲလွဴတတ္ၾကသည္။ေတာင္းထဲမွာေပါက္ေပါက္ဆုပ္၊ငါးမုန္႔ေၾကာ္၊
ထန္းလ်က္၊ဆန္၊ၾကက္သြန္နီ၊မုန္႔ေလေပြေၾကာ္၊ေဆးေပါ့လိပ္၊ဖေယာင္းတိုင္၊အေမႊးတိုင္၊ဆပ္ျပာခဲ၊ငွက္ေပ်ာသီး၊
ကုလားပဲစသည့္ျဖင့္ကိုယ္တတ္ႏိုင္ရာလွဴဖြယ္ပစၥည္းေလးမ်ားကိုအလွဴ႕ရွင္ရဲ႕ကန္ေတာ့ပြဲျပင္ထားတဲ႔ေတာင္းေတြ
ထဲမွာလာေရာက္ထည့္၀င္ျပီးေတာ့စုေပါင္းလွဴဒါန္းၾကသည္။ဆရာေတာ္ေတြျပန္ၾကြရင္သက္ဆုိင္ရာဆရာေတာ္၏
ကပၸိယကိုရြာလူၾကီးမွနာမည္ေခၚျပီးကန္ေတာ့ပြဲကိုေပးပါသည္။

ကပၸိယေက်ာင္းသားကေတာင္းထဲမွပစၥည္းမ်ားကိုမိမိမွာပါတဲ႔အိတ္ထဲသို႔လွယ္ယူျပီးေတာင္းကိုျပန္ေပးရပါသည္။
ေရႊညာသားေလးဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းကတျခားရြာမွာအလွဴရွိဘုန္းၾကီးေနာက္ကအျမဲလိုက္ျပီးကပၸိယ
လုပ္ရပါသည္။အဲ႔ဒီတုန္းကအျဖစ္ေလးကိုျပန္စဥ္းစားမိရင္းဒီပို႔စ္ေလးေရးလုိက္တာပါ။


ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ရြာထဲမွာကိုယ္ထူကိုယ္ထအိမ္ေဆာက္တဲ႔အခါစုေပါင္းေဆာက္လုပ္ေပးၾကတဲ႔အေလ့အထ
ေလးတစ္ခုနဲ႔ထမင္းကူတာေလးပါ။ခြဲခါေထာင္ခါစမိသားစုေတြအိမ္တစ္လံုးစေဆာက္ျပီးဆုိရင္ရြာထဲကတစ္အိမ္
တစ္ေယာက္၀ိုင္းကူေဆာက္ေပးၾကပါတယ္။လိုအပ္တဲ႔ပစၥည္းေလးေတြကိုေတာ့အိမ္ရွင္ကကိုယ္တိုင္စုထားရပါ
တယ္။ပိုက္ဆံတတ္ႏိုင္လို႔လက္သမားငွားေဆာက္ရင္ေတာ့ဘယ္သူမွ်ကူညီျပီးေဆာက္မေပးပါဘူး။အဲ႔လိုမဟုတ္
ဘဲရြာကအကူအညီနဲ႔ဆုိရင္ေတာ့ပိုက္ဆံေပးစရာမလိုဘဲတက္ညီလက္ညီနဲ႔၀ိုင္း၀န္းေဆာက္လုပ္ေပးၾကပါတယ္။
အေကၽြးအေမြးအတြက္လည္းရြာထဲရွိအိမ္ရွင္မတုိင္းကထမင္းေကၽြးခ်ိန္ေရာက္ရင္တစ္အိမ္ကိုထမင္းဟင္းတစ္
ပန္းကန္စီလာပို႔ၾကပါတယ္။အိမ္ရွင္ကဘာမွအကုန္အက်ခံျပီးေကၽြးေမြးစရာမလိုပါဘူး။ဒါေပမဲ႔အိမ္ရွင္ကလည္း
ေစတနာကိုအသိအမွတ္ျပဳတဲ႔အေနနဲ႔ဟင္းခ်ဳိအိုးၾကီးတစ္အိုးခ်က္ျပီးထမင္းလာကူတဲ႔သူေတြဟင္းခ်ဳိျပန္ထည့္
ေပးၾကပါတယ္။တခ်ဳိ႕ဆိုအိမ္ေဆာက္တဲ႔လူေတြစားျပီးတာေတာင္ထမင္းဟင္းေတြမကုန္ေသးလို႔နီးစပ္ရာအိမ္နီး
နားခ်င္းေတြကိုေခၚျပီးေကၽြးေမြးရပါတယ္။

တခ်ဳိ႕အလုပ္မအားလို႔ထမင္းလာမကူႏိုင္တဲ႔သူကေနာက္ေန႔မွာဆန္တစ္ခြက္၊ဆီတမႈတ္စသည္ျဖင့္တတ္ႏိုင္သ
ေရြ႕လာေပးတတ္ၾကပါတယ္။ဒါေလးကလည္းရြာေတြမွာေတြ႔ရတတ္တဲ႔ဟန္ေဆာင္မႈ႔ကင္းတဲ႔ခ်စ္စရာ့အေလ့အထ
ေလးေတြပါ။ေရႊညာသားေလးတုိ႔အိမ္ေလးေဆာက္တုန္းကဆိုရင္လာကူတဲ႔ဆန္ေတြအိတ္နဲ႔တစ္လံုးရပါတယ္။
ေရႊညာသားေလးတုိ႔မိသားစုမွာမိသားစု၀င္ကမ်ားျပီးစား၀တ္ေနေရးသိပ္အဆင္မေျပတာကိုသိၾကေတာ့တစ္ရြာ
လံုးကကူညီၾကတယ္။သစ္ပင္၀ါးပင္ရွိတဲ႔သူကအိမ္တိုင္အတြက္သစ္ပင္ေပးတယ္၊သက္ကယ္ေပါတဲ႔သူက
အိမ္အမိုးအတြက္သက္ကယ္ေပးတယ္အဲ႔ဒီလိုနဲ႔ေရႊညာသားေလးတို႔မိသားစုအမ်ားေစတနာနဲ႔ကိုယ္ပိုင္အိမ္ေလး
တစ္လံုးေဆာက္ႏိုင္ခဲ႔ပါတယ္။တစ္ရြာတည္းသားခ်င္းေတြမို႔သူ႔အလုပ္ရွိရင္ကိုယ္က၀ိုင္းကူ၊ကုိယ့္အလုပ္ရွိေတာ့
သူကျပန္ကူနဲ႔တစ္ဦးကိုတစ္ဦးအေပးအယူမွ်ျပီးေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းလွတဲ႔အညာဓေလ့ေလးေတြပါ။

ေတာင္သူလုပ္ငန္းခြင္မွာဆုိရင္လည္းေကာက္စိုက္၊ပ်ဳိးႏႈတ္၊လယ္ထြန္တာကအစအခေၾကးေငြဆုိတာကိုအဓိကမ
ထားဘဲတစ္ဦးကိုတစ္ဦးကူညီခ်င္တဲ႔စိတ္နဲ႔၀ိုင္း၀န္းလုပ္ေဆာင္ေပးတတ္ၾကပါတယ္။အဲ႔လိုအခါမ်ဳိးဆုိရင္ေတာ့
ေကာက္စိုက္ေပ်ာ္ပြဲ၊ပ်ဳိးႏႈတ္ေပ်ာ္ပြဲ၊လယ္ထြန္ေပ်ာ္ပြဲစသည္ျဖင့္"ေပ်ာ္ပြဲ"ဆုိတာေလးကိုသံုးႏႈန္းတတ္ၾကပါတယ္။
ဆုိလိုတာကေတာ့၀ိုင္းလုပ္၀ိုင္းစားေပါ့အိမ္ရွင္ကတတ္ႏိုင္တဲ႔ထမင္းဟင္းေလးနဲ႔ဧည့္ခံလိုက္ရင္ျပီးသြားပါျပီ။
အဲ႔"လက္စား"ဆုိရင္ေတာ့ထမင္းမေကၽြးလည္းရပါတယ္။သူ႔လယ္စိုက္ရင္ကိုယ္ကျပန္ျပီးလက္စားျပန္ေခ်တဲ႔အေန
နဲ႔လိုက္စိုက္ေပးရတာပါ။ေပါင္းႏႈတ္လက္စားဆုိရင္လည္းအဲ႔ဒီအတုိင္းပါပဲကိုယ့္အခင္းျပီးရင္သူ႔အခင္းကိုျပန္ျပီး
ေပါင္းႏႈတ္ေပးရပါတယ္။ဒီအေၾကာင္းေလးေတြကိုျပန္စဥ္းစားျပီးေရးေတာ့ရြာကိုျပန္ေျပးခ်င္မိတယ္ဗ်ာ။တကယ္
ရႊံ႕ထဲဗြက္ထဲမွာလုပ္ကိုင္စားေသာက္ခဲ႔ရတာေလးေတြကပင္ပန္းဆင္းရဲေပမဲ႔စိတ္ခ်မ္းသာတယ္။ေနာက္ျပီးကိုယ္
ကိုကိုယ္လည္းအိပ္မက္တခုမက္ေနသလားေတာင္ထင္မိပါတယ္။မျမင္ဖူးတာေတြျမင္ရ၊မေတြ႔ဖူးတာေတြေတြ႔ရ၊
မစားဖူးတာေတြစားရ၊မသံုးဖူးတာေတြသံုးရဆုိေတာ့အိပ္မက္ေနသလိုမို႔ပါ...။ဒါေပမဲ႔ေလဘာေတြဘယ္ေလာက္ပဲ
အဆင္ျမင့္ျမင့္ေနထိုင္စားေသာက္ရေသာ္လည္းေရႊညာသားေလးအတြက္ေတာ့ကိုယ္ငယ္စဥ္ကၾကီးျပင္းခဲ႔တဲ႔
ဇာတိေျမကိုဘယ္လုိမွေမ့လို႔မရသလိုေနာင္လည္းဘယ္ေတာ့မွေမ့လို႔ရမွာမဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ...။

လာေရာက္လည္ပတ္ရင္းအညာရဲ႕ဗဟုသုတေလးေတြသိသြားခဲ႔တယ္ဆုိရင္ေရးရက်ဳိးနပ္ပါတယ္ဗ်ာ။အားလံုးပဲ
ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာက်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစလို႔ေရႊညာသားေလးေမတၱာပို႔သပါတယ္ေနာ္...။
ေလးစားမႈျဖင့္
ေရႊညာသားေလး



Friday, February 11, 2011

ထန္းတစ္ပင္လံုး...လိုရာသံုး(၄)


ထန္းသီးအညွာေဆးရိုး - ထန္းသီးအခုိင္အေပၚပိုင္းမွအစိတ္အပိုင္းကို အသံုးျပဳပါသည္။ထန္းဖိုပင္မွထြက္ေသာ ထန္းႏို႔မ်ား၏ အညွာကိုုလည္း အသံုးျပဳၾကသည္။ေဆးရိုးျပဳလုပ္ပံုမွာ ထန္းညွာမ်ားကို ဓားျဖင့္ပါးပါးခုတ္ျပီး ေတာင္း၊ဂုန္နီအိတ္ စသည့္တုိ႔ျဖင့္ ထန္းညွာစဥ္းျပီးသားမ်ား အနည္းငယ္ ႏြမ္းသြားေအာင္ ႏွစ္ညသံုးညခန္႔ ထားေပးရသည္။ထို႔ေနာက္ ေျခာက္ေသြ႔ေအာင္ေနလွန္းေပးရသည္။ ေျခာက္ေသြ႔သြားေသာ ထန္းညွာစဥ္းျပီးသားမ်ားကို ေမာင္းစင္ျဖင့္ ထည့္ေထာင္း ေပးရသည္။ ေမာင္းေထာင္းျပီး ရလာေသာ ထန္းညွာမ်ားကို ဆန္ကာျဖင့္ လိုအပ္ေသာ အရြယ္အစားရေအာင္ ခ်ေပးရသည္။ဆန္ကာခ်ျပီးလွ်င္ ေဆးလိပ္ဖို႔ရန္ အသင့္ျဖစ္ပါျပီ။ ေမာင္းေထာင္းျပီးသား ေဆးရိုးကို ေဆးရြက္ၾကီးအေျခာက္ ျဖင့္ေရာျပီး အညာေဒသရိုးရာ ေျပာင္းဖူးဖက္ေဆးလိပ္မ်ား လိပ္ျပီး ေသာက္ၾကသည္။
ထန္းစစ္ေၾကာတံျမက္စည္း - ထန္းပင္းႏွင့္ ထန္းလက္ၾကားမွာ တည္ရိွသည္။ အုန္းပင္မ်ားတြင္လည္း ပါရိွသည္။ အုန္းပင္မွ အုန္းစစ္ေၾကာက ပိုျပီးႏူးညံ့သည့္အတြက္ အုိးတုိက္ပန္းကန္ေဆးရာတြင္ အသံုးျပဳသည္။ထန္းပင္မွ ထန္းစစ္ေၾကာသည္ အဆန္အနည္းငယ္ တုတ္သည္။ ထို့ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရြာမွာေတာ့ ထန္းတံျမက္စည္း အျဖစ္ ျပဳလုပ္အသံုးျပဳၾကသည္။ျပဳလုပ္ပံုမွာ အဆန္ေကာင္းေသာ ထန္းစစ္ေၾကာ သံုးခုခန့္ကို ေရျဖင့္တစ္နာရီခန္႔ စိမ္ေပးရသည္။ ထို႔ေနာက္ သစ္သားခၽြန္ျဖစ္ေစ သံမိႈအၾကီးျဖစ္ေစ တခုခုျဖင့္ ထန္းစစ္ေၾကာမ်ား ၾကားမွ အေမြးမ်ားကို ရွင္းလင္းေပးရသည္။ ျပီးလွ်င္ ထန္းေလွ်ာ္ျဖင့္ လက္ကိုင္ရန္ ထန္းစစ္ေၾကာမ်ားကို စည္းေႏွာင္ေပးရသည္။ထန္းစစ္ေၾကာ တံျမက္စည္း တစ္ခုဆိုလွ်င္ လအေတာ္ၾကာ အသံုးျပဳႏိုင္ပါသည္။ ထန္းတံျမက္စည္းကို အိမ္၀ိုင္းသန္႔ရွင္းေရးျပဳလုပ္ရာတြင္ျဖစ္ေစ၊စပါးတလင္းတြင္ျဖစ္ေစ အသံုးျပဳၾကပါသည္။

Thursday, February 10, 2011

ထန္းတစ္ပင္လံုး...လိုရာသံုး(၃)

ထန္းသီးခိုင္မ်ား
ထန္းသီး - တန္းခူးလတြင္ အေစာသီးေသာ ထန္းသီးမ်ားစတင္ေပၚစျပဳသည္။ သၾကၤန္ျပီးခ်ိန္မွစ၍ ကဆုန္၊နယုန္လမ်ားတြင္ ထန္းသီးမ်ား လိႈင္လိႈင္ေပါသည္။ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရြာတြင္ ထန္းသီးကုိ ႏြားစာအတြက္အသံုးျပဳသည္။ထန္းသီးဆံမ်ား မရင္ခင္အခ်ိန္မွာ ထန္းပင္မွ ထန္းသီးမ်ားကို ခုတ္ယူရသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွာေတာ့ ထန္းသီးခ်ဳိင္သည္ ဟုေခၚပါသည္။(ခ်ဳိင္သည္ ဆုိတာ ထန္းပင္မွထန္းသီးကို ခုတ္ခ်တာကို ေျပာတာပါ ထန္းသီးခုတ္သည္လို႔မေျပာပဲ ခ်ဳိင္သည္ဟုသာ သံုးပါသည္။) ထန္းသီး ခ်ဳိင္ေသာအခါ ထန္းပင္မွ ထန္းရြက္အရင့္ ေလးငါးရြက္ကိုပါ တစ္ခါထဲ ခုတ္ခ်ေပးရသည္။ထိုထန္းရြက္မ်ားကို အိမ္(သို႔မဟုတ္) ႏြားတင္းကုပ္၊ ႏြားစာစဥ္းတုိက္ စသည့္တုိ႔ အတြက္ အမိုးအျဖစ္ အသံုးျပဳပါသည္။ထန္းသီးတစ္ပင္ ခ်ဳိင္လွ်င္ ထန္းရြက္မ်ား အပါအ၀င္ လွည္းတစ္စီး တိုက္စာ ရပါသည္။ထန္းပင္ေပၚမွ က်ခါစ ထန္းသီး လတ္လတ္ ဆတ္ဆတ္ကို ဓားျဖင့္ခ်က္ခ်င္း ခြဲစားရေသာ အရသာကလည္း အလြန္ေကာင္းပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္ကေတာ့ ထန္းသီးခ်ဳိင္ လိုက္သြားတုိင္း ဦးေလးျဖစ္သူက ေတာထဲမွာ တစ္ခါထဲ ထန္းသီးေတြ အ၀ခြဲေကၽြးပါသည္။ ထန္းသီးတစ္လံုးမွာ အမ်ားအားျဖင့္ အေစ့ေလးေစ့ ပါသည္။ထန္းသီးမႏုမရင့္ကို ထိပ္ပိုင္းနားမွ ဓားျဖင့္ခြဲလိုက္လွ်င္ ထန္းေစ့ေလးမ်ားက အရည္ေလေတြ ရႊမ္းရႊမ္းျဖင့္ စားခ်င္စဖြယ္ျဖစ္သည္။ ထိုခြဲျပီးသား ထန္းသီးကို ပါးစပ္နားကပ္ျပီး ဘယ္ဘက္လက္က ထန္းသီးကိုကိုင္ ညာဘက္လက္မျဖင့္ ထိုးေကာ္ျပီး ပါးစပ္ထဲကို တစ္ခါထဲ ထည့္စားပါသည္။အညာမွာေမြးသူေတြကေတာ့ ထန္းသီးကိုေကာင္းေကာင္းစားတတ္ပါသည္။ လက္မနဲ႔ထိုးေကာ္ရာတြင္လည္း မစားတတ္ပါက ထန္းသီးဆံမွာပါေသာ ထန္းရည္ခ်ဳိေလးမ်ား ေအာက္သို႔က်သြားတတ္ပါသည္။လက္ျဖင့္ထိုးေကာ္စားသည္ဆိုရာ၌ ထန္းသီးဆံသည္ မႏုမရင္႔အေနအထား တြင္သာစားႏိုင္ပါသည္။ ထန္းသီးဆံအနည္းငယ္ မာလာရင္ေတာ့ လက္မျဖင့္ထိုးေကာ္၍ မရေတာ့ပါ။ 

ထန္းသီးဆံ
ထိုအခါမ်ဳိးမွာ လက္ညိႈးျဖင့္ေကာ္ထုတ္ရပါသည္။ထိုထက္မာသြားရင္ေတာ့ ဓားျဖင့္ခြဲစားရပါသည္။ ထန္းသီးကိုႏြားစာအျဖစ္အသံုးျပဳရာတြင္ ထန္းေစ့အေပၚမွ အသားမ်ားကို ဓားထက္ထက္ျဖင့္ အဖတ္ကေလးမ်ား ရေအာင္ခုတ္ခ်ရပါသည္။ေနာက္ဆံုး ထန္းေစ့ကို ခ်န္ျပီး ရသမွ်အသားေတြကို ႏြားစားအျဖစ္ ေကာက္ရိုးနဲ႔ျဖစ္ေစ၊ေျပာင္းရိုးနဲ႔ျဖစ္ေစ ေရာျပီးေကၽြးပါသည္။ ထန္းသီးကို ႏြားမ်ား အလြန္ၾကိဳက္ပါသည္။ထန္းသီးမ်ား အလြန္ေပါလာျပီဆိုရင္ေတာ့ ထန္းသီးဆံမ်ားပါ ႏြားစာထဲ ခြဲထည့္ျပီး ေကၽြးၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္ မူလတန္းေက်ာင္းသား ဘ၀တုန္းက ထန္းသီးဆံသည္လည္း မုန္႔ပဲသေရစာျဖစ္ခဲ့သည္။ ထန္းသီးဆံနဲ႔ထန္းလ်က္ကို တစ္လွည့္စီကိုက္ျပီး စားရသည့္အရသာကလည္း တစ္မ်ဳိးေကာင္းသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရြာမွာ ထန္းသီးဆံ မႏုမရင့္ ေလးမ်ားကို မန္းက်ည္းရြက္ႏုျဖင့္ ဟင္းခ်က္စားၾကသည္။ ထန္းသီးက အခ်ဳိဓာတ္ပါေတာ့ မန္က်ည္းရြက္ႏုေလးနဲ႔ ေရာခ်က္တဲ႔အခါ စားလို႔ အင္မတန္ ေကာင္းသည္။ ရြာမွာ ထန္းသီးေပၚခ်ိန္ဆိုရင္ အိမ္တုိင္းလိုလို ထန္းသီးဟင္းခ်က္စားၾကသည္။ သရက္သီး အစိမ္းျဖင့္လည္း ခ်က္စားႏိုင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မန္က်ည္းရြက္နဲ႔ခ်က္တာကို ပိုၾကိဳက္သည္။အေမက ထန္းသီးဟင္းကုိ ငရုတ္သီး စပ္စပ္ေလးျဖင့္ ခ်က္ေကၽြးတတ္သည္။ဆီမပါေသာ္လည္း ထမင္းျမိန္သည့္ အညာဟင္းတစ္မ်ဳိးျဖစ္ပါသည္။ထို႔ေၾကာင့္ ထန္းသီးဟင္းကို ရြာကလူေတြက ၀က္သားဟင္းနဲ႔ တင္စားျပီး ေျပာၾကသည္။ ထန္းသီး ေပၚခ်ိန္ အိမ္လည္သြားတဲ့အခါ ဘာဟင္းခ်က္လဲေမးလို႔ ၀က္သားဟင္း ဆုိရင္ လူတုိင္း သေဘာေပါက္သည္။ထန္းသီးဟင္းကို ေျပာျခင္းျဖစ္သည္

Tuesday, February 8, 2011

ထန္းတစ္ပင္လံုး...လိုရာသံုး (၂)

ထန္းသမားတစ္ဦးထန္းတက္ေနပံု

ထန္းရည္ခ်ဳိ - ထန္းပင္တစ္ပင္အရြယ္ေရာက္လာျပီး ထန္းႏို႕စထြက္သည့္အခ်ိန္မွ စတင္၍ ထန္းရည္ခ်ဳိစတင္ရယူႏိုင္သည္။ ထန္းတက္ဖို႔ရာ အတြက္ ထန္းပင္အေပၚသုိ႔ တက္ရလြယ္ကူေစရန္ ထန္းပင္ ပင္စည္ႏွင့္ကပ္ေနေသာ ထန္းလက္မ်ားကို ေအာက္သို႔ခြာခ် ေပးရသည္။ မလုိအပ္ေသာ ထန္းလက္အဖ်ားပိုင္းမ်ားကို ထန္းရြယ္ႏွင့္အတူ ခုတ္ခ်ေပးရသည္။ ပင္စည္ႏွင့္ကပ္ေနေသာ ထန္းပတ္ခြ ကိုေတာ့ ထန္းတက္သူေျခေထာက္နင္းရန္ ခ်န္ထားေပးရသည္။ထန္းပတ္ခြေလးမ်ားေအာက္သို႔ ခြာခ်ထားမွသာလွ်င္ ထန္းတက္ရာ၌ လြယ္ကူစြာေျခေထာက္ တင္ႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။ ထန္းလက္၊ထန္းရြက္၊ထန္းပတ္ခြ မ်ားကိုရွင္းျပီးေသာအခါ ထန္းႏို႔ေလးမ်ားကို အေပၚယံမွ အခြံၾကမ္းမ်ား ခြာေပးရသည္။ ထန္းႏို႔ေလးမ်ားသည္ ထန္းပင္မွထန္းရည္ခ်ဳိရရန္ အေရးၾကီးေသာအစိတ္အပိုင္းျဖစ္သည္။ ထန္းႏို႕ေလးမ်ားသည္ လူ၏လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားႏွင့္ အလြန္တူသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကေလးဘ၀က ထန္းႏို႔ေလးမ်ားကို လက္အတု လုပ္ျပီးကစားခဲ႔ဖူးသည္။ ထိုထန္းႏို႔ေလးမ်ားကို တခုခ်င္းစီ ကြဲမသြားေစရန္ ထန္းဖူးရြက္အႏုေလးမ်ားႏွင့္ စည္းထားေပးရသည္။ ထို ထန္းႏိုမ်ားသည္ ထန္းပင္တစ္ပင္လွ်င္သံုးေလးငါးခု အထိထြက္သည္။ အကုန္လံုးကုိ ထားလုိ႔လည္းရသည္။ ထန္းႏို႔ ငါးခုထဲမွ သံုးခုကိုသာ ထန္းရည္အတြက္အသံုးျပဳျပီး က်န္ႏွစ္ခုကို ဖယ္ျခားပစ္ႏိုင္သည္။ သန္းစြမ္းေသာ ထန္းႏို႕ကုိသာလွ်င္ ထန္းရည္ရရိွရန္ အတြက္အသံုးမ်ားသည္။ ထန္းႏို႔ေလးမ်ား အားလံုးျပင္ဆင္ျပီးေသာအခါ ထိပ္ပိုင္းမွ အနည္းငယ္ ထန္းလီွးဓားျဖင့္ လီွးျဖတ္ေပးရသည္။ ေနာက္ေန႔ျမဴအုိး ဆြဲမည္ဆုိလွ်င္လည္း ျမဴအိုးမဆြဲမီွ စည္းထားေသာ ထန္းႏို႔ေလးမ်ားကို ထန္းလွီးဓားျဖင့္ အနည္းငယ္ လွီးေပးျပီး ျမဴအိုးဆြဲရပါသည္။ထန္းႏို႔မ်ားမွ စီးက်လာေသာ ထန္းရည္ခ်ဳိကို ျမဴအုိးျဖင့္ခံေပးျခင္းျဖစ္သည္။ ဤနည္းအားျဖင့္ နံနက္ပိုင္းတစ္ၾကိမ္ ညေနပိုင္းတစ္ၾကိမ္ ျမဴအိုးကိုလဲေပးရပါသည္။ ရရိွလာေသာ ထန္းရည္ခ်ဳိကို မိမိႏွစ္သက္ရာ ထန္းရည္ေလာင္းျခင္းျဖစ္ေစ၊ထန္းလ်က္က်ဳိးျခင္းျဖစ္ေစ ျပဳလုပ္ႏိုင္သည္။ အထက္ေဖာ္ျပပါ အေၾကာင္းအရာေလးမ်ားသည္ ထန္းပင္တစ္ပင္မွ ထန္းရည္ခ်ဳိရရိွရန္အတြက္ အဆင့္ဆင့္လုပ္ေဆာင္ရပံုေလးမ်ားျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရြာမွာေတာ့ ထန္းျပင္သည္ ဟုေခၚပါသည္။ ေနာက္ပုိင္း ေန႔စဥ္ထန္းလီွးေပးရေသာ အလုပ္ကုိ ထန္းတက္(ထန္းလီွး)သည္ဟုေခၚၾကပါသည္။

Monday, February 7, 2011

ထန္းတစ္ပင္လံုး...လိုရာသံုး...

အညာကထန္းေတာ   
          ထန္းပင္ကုိေတာ့ လူတုိင္းျမင္ဖူးၾကမည္ထင္ပါသည္။ ေအာက္ျပည္ေအာက္ရြာမွာ အုန္းပင္ေပါသလို ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အညာေဒသ မွာေတာ့ထန္းပင္ေတြ ေပါပါသည္။ အခုကၽြန္ေတာ္ေျပာျပ ခ်င္တာေလးက ထန္းပင္တစ္ပင္ ကေန လူ႕အသံုးအေဆာင္ ပစၥည္းေလးမ်ားျပဳလုပ္ႏိုင္ပံုေလးပါ။ အထူးသျဖင့္ ေတာင္သူလယ္သမား အညာသားမ်ားအတြက္ မရိွမျဖစ္ လိုအပ္ေသာ အပင္တစ္ပင္ဆုိလည္း မမွားပါဘူး။အပင္ေပါက္ဘ၀ ကတည္းက အသံုး၀င္ သည္လို႔လည္းေျပာႏိုင္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အညာမွမိန္းခေလးမ်ားသည္ အလွျပင္ဆင္ရာတြင္ သဘာ၀သနပ္ခါးစစ္စစ္ကိုသာ အဓိကအသံုးျပဳၾကပါသည္။ထိုသုိ႕ မ်က္ႏွာကိုသနပ္ခါးလိမ္းျခယ္ရာတြင္ မ်က္ႏွာျပင္ေပၚမွာ သနပ္ခါးေလးမ်ားညီညာေနေစရန္ ထန္းပင္ထြက္ပစၥည္းတစ္မ်ဳိးျဖစ္ေသာ ထန္းဆြဲဖတ္ကို အသံုးျပဳၾကသည္။ မ်က္ႏွာေပၚမွာ သနပ္ခါးေလးမ်ား ညီညာျပန့္ျပဳးေနေအာင္ လက္နဲ႔ညိွေပးလို႔ရသလုိ ထန္းဆြဲဖတ္ အကူအညီနဲ႔ ညိွေပးမယ္ဆုိရင္ေတာ့ မ်က္ႏွာေပၚမွာ သနပ္ခါးေလးမ်ားက ရာခင္းထဲကထြန္ေရးေၾကာင္း ေလးမ်ားပမာ အစင္းေၾကာင္းေလးမ်ားထင္ျပီး အျမင္တစ္မ်ဳိးလွပေနပါသည္။ ထန္းဆြဲဖတ္ျပဳလုပ္ပုံကေတာ့... အပင္ေပါက္ထန္းပင္ငယ္မွ ထန္းလက္တစ္ခုကို ခုတ္ယူျပီး တစ္ထြာသာသာ ထန္းလက္ေလးကို ေဘးမွဆူးေလးမ်ားေျပာင္ေအာင္ ဓားျဖင့္အေခ်ာသတ္ေပးရပါမည္။ ရလာေသာ ထန္းလက္ေလးကို တစ္ဖက္အစြန္းမွ လက္တစ္ဆစ္ေလာက္ အကြာအေ၀းအထိ တူျဖင့္ျဖစ္ေစ ပုဆိန္(ေပါက္ဆိန္)ျဖင့္ျဖစ္ေစ၊ဓားမေက်ာႏွင့္ျဖစ္ေစ(ဓားသြားမဟုတ္တဲ႔ဘက္ကိုဆုိလိုသည္)။ ေၾကညက္ေအာင္ ထုေပးရပါမည္။ တူျဖင့္ထုရာတြင္ အရမ္းအားထည့္ျပီးထုရန္မလိုပါ ခပ္ဆဆေလးထုေပး ရပါမည္။အားျဖင့္ထုပါက ထန္းလက္မွအမွ်င္ေလးမ်ား ျပတ္ထြက္သြားႏိုင္ပါသည္။ ထန္းလက္အမွ်င္ေလးမ်ား ပြလာျပီဆုိပါက ေရျဖင့္ေဆးျပီး ရွင္းလင္းေပးရပါမည္။ထန္းလက္အမွ်င္ေလးမ်ား တစ္ေခ်ာင္းခ်င္းစီ ကြဲသြားျပီဆုိရင္ေတာ့ အသံုးျပဳလို႔ရပါျပီ။ တစ္ခ်ဳိ႕ကေတာ့ သြားတိုက္တံအေဟာင္း ေလးမ်ားကိုအသံုးျပဳၾကပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတဲ႔ ထန္းဆြဲဖတ္ေလးကေတာ့ ေငြကုန္ေၾကးက်သက္သာျပီး မိမိကိုယ္တုိင္အလြယ္တကူျပဳလုပ္ႏိုင္ေသာ ထန္းပင္ထြက္ ပစၥည္းေလးတစ္ခုျဖစ္ပါသည္။