Pages

Saturday, July 9, 2011

အားလံုးကိုႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္

တာ့ တာ....!!!!
အားလံုးေသာ ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမမ်ားကို ႏႈတ္ဆက္တဲ႔အေနနဲ႔ ဒီပို႔စ္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္ေရးခဲ႔ပါတယ္။ ဒါေလးက ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးပို႔စ္ေလး လည္းျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာပါ။ ဘာလို႔လဲဆုိေတာ့ အိမ္ကိုေရာက္ရင္ အြန္လိုင္းဆိုတာနဲ႔က အဆက္ျပတ္သြားဖို႔ ေသခ်ာသေလာက္ရိွတာေၾကာင့္ပါ။ အတတ္ႏိုင္ဆံုးေတာ့ ေရးႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားပါ့မယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ့ ေလာကကိုေရာက္တာ ငါးလနီးပါးေလာက္ပဲ ရိွပါတယ္။ ဒီငါးလအတြင္း ကၽြန္ေတာ္စိတ္ထဲ ရိွတာေလးေတြကို ေရးသားမွ်ေ၀ခြင့္ ရတဲ႔အတြက္ အေတာ္ေလးေက်နပ္မိပါတယ္။ ေနာက္ျပီးေတာ့ ဆိုးသည္ျဖစ္ေစ၊ ေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ ကၽြန္ေတာ္ေရးသမွ် တင္သမွ်ေလးေတြကို လာေရာက္အားေပးၾကတဲ႔ အားလံုးေသာ ကၽြန္ေတာ့္ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြကို ေက်းဇူးအထူးတင္မိပါတယ္။

လူေတြကို မျမင္ဖူးေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔စိတ္ထဲမွာ အားလံုးကို ရင္းႏွီးေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြမ်ားလည္း ေရႊညာသားေလးဆိုတာကို မျမင္ဖူးေပမ႔ဲ စိတ္ထဲကေတာ့ အညာသား အသားမည္းမည္းေလးကို ျမင္ေယာင္မိၾကလိမ့္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ အခုဒီပို႔စ္ေရးတဲ႔ အခ်ိန္ထိေတာ့ သၾကားခဲျဖစ္ေနတယ္ဗ်။ ေနပူမခံရတာၾကာလို႔ေလ။ သိပ္ေတာ့ မၾကာေတာ့ပါဘူး ထန္းလ်က္ခဲ ျပန္ျဖစ္ေတာ့မွာ (အသားမည္းေတာ့မွာေျပာတာေနာ္)။

ဘာပဲေျပာေျပာေလ ဒီလိုေနရာကိုေရာက္လို႔ အင္တာနက္ဆုိတာကို ေဖာေဖာသီသီ သံုးရျပီး အြန္လိုင္းမိတ္ေဆြေတြ အခ်င္းခ်င္း စကားလံုးေလးေတြနဲ႔ သိၾက၊ခင္ၾက၊ ရင္ႏွီးၾကေပမဲ႔ ေရႊညာသားေလး ဘယ္ေတာ့မွမေမ႔ပါဘူး။ ေရးသာေရးေနရတယ္ စိတ္ထဲမွာေတာ့ တစ္မ်ဳိးၾကီး ခံစားရတယ္ဗ်ာ။ အေမက ေျပာဖူးတယ္။ သူ႔အကိုအၾကီးဆံုး ကၽြန္ေတာ့္ဦးေလးက တစ္နယ္တစ္ေက်းမွာ အိမ္ေထာင္က်တာ။ ရြာကို အလည္လာျပီး ျပန္မည့္ေန႔ညေရာက္ရင္ ဘယ္သူနဲ႔မွ စကားမေျပာေတာ့ဘူးတဲ႔။  ဘုရားစင္လုပ္ထားတဲ႔ အိမ္တုိင္ကုိမွီျပီးေတာ့ ငိုတာတဲ႔ေလ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဦးေလးရဲ႕ တူပဲေလေနာ့။ ပိုရင္သာပိုမယ္ လိုေတာ့မလိုဘူး။ ဒါေၾကာင့္ စာေတြမ်ားမ်ားမေရးေတာ့ဘူးေနာ္။ ေရွ႕ဆက္ေရးရင္ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္သိတယ္။ ေတာ္ၾကာ မ်က္ရည္ေတြေခ်ာင္းစီးေနလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ေက်နပ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ေရႊညာသားေလးက အားလံုးကိုခင္တယ္၊ ေလးစားတယ္၊ ေက်းဇူးတင္တယ္လို႔ပဲ ေျပာပါရေစ။ မ်က္စိလည္လမ္းမွားလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လမ္းၾကံဳခဲ႔ရင္ျဖစ္ျဖစ္ အခါအခြင့္သင့္လို႔ အညာကိုေရာက္ခဲ႔ရင္ ေရႊညာသားေလးတုိ႔ရြာကို အလည္လာခဲ႔ဖို႔ အားလံုးကို ဖိတ္ေခၚပါတယ္ဗ်ာ။ အညာသူအညာသားေတြက ဆင္းရဲေပမဲ့ ခင္တတ္ပါတယ္၊ ေဖာ္ေရြတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္လိုအေၾကာင္းမ်ဳိးနဲ႔ပဲ ေရာက္ခဲ႔ေရာက္ခဲ႔ လာလည္ၾကပါေနာ္။ အသားမည္းမည္းနဲ႔ ေရႊညာသားေလးက အျမဲၾကိဳဆုိလ်က္ပါဗ်ာ…။

 
အားလံုးေသာ ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမမ်ား ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ က်န္းမာခ်မ္းသာျပီး ေဆာင္ရြက္ဖြယ္ကိစၥအ၀၀ အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႔ၾကပါေစလုိ႔ ေရႊညာသားေလးက ဆုေတာင္ေမတၱာပို႔သခဲ႔ပါတယ္ဗ်ာ…။




ဘိုင္႔ ဘိုင္...

Wednesday, July 6, 2011

အညာက အင္ၾကင္းပန္း

အပြင့္ေလးေတြက ဒီလို၀ါ၀ါေလးေတြနဲ႔ လွလွပပ

အပင္အေၾကာင္းေလးေတြ မေရးျဖစ္တာၾကာျပီဗ်ာ။ ဒီေန႔ေတာ့ ဂူဂယ္မွာေလွ်ာက္လည္ရင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရြာနားက ေတာင္ရိုးေတြေပၚမွာေပါမ်ားစြာေတြ႔ရတဲ႔ အင္ၾကင္းပန္းပုံေလးေတြ႔မိလုိ႔ ဗဟုသုတအျဖစ္နဲ႔ရယ္၊ ႏႈတ္ဆက္တဲ႔ပို႔စ္ တခုအျဖစ္နဲ႔ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ျမိဳ႕မွာ ေခၚတဲ႔အင္ၾကင္းပန္းပံုကို ျမင္ျပီးကတည္းက ဒီအင္ၾကင္းပန္းပံုေလးေတြကို လုိက္ရွာၾကည့္တာ မေတြ႔ဘူး။ ဒီေန႔မွ သူရဲ႕ရုကၡေဗဒ နာမည္ေလးေတြ႔လို႔ ဂူဂယ္မွာရွာလိုက္ေတာ့ ပံုေလးေတြပါ ေတြ႕ရတယ္။ ၀မ္းသာလိုက္တာဗ်ာ။ ျမိဳ႕မွာေခၚတဲ႔ အင္ၾကင္းပန္းပြင့္က အၾကီးၾကီးေတြပဲ။
အေပၚကပံုေလးက အပြင့္ရယ္ အရြက္ရယ္ အသီးရယ္ေပါ့

 ဒါေလးေတြက အဖူးနဲ႔အပြင့္ေရာလ်က္

 သဘာ၀တရားကို မလြန္ဆန္ႏိုင္ရွာေတာ့ ေနာက္ဆံုးမွာ ေျမခရတာကလည္း ဓမၼတာပဲေလေနာ့...။

အခုကၽြန္ေတာ္ေျပာတဲ႔ အင္ၾကင္းက အပြင့္ေသးေသးေလးေတြနဲ႔ ေႏြရာသီမွာ ပြင့္တာ။ တန္ခူး၊ကဆုန္လဆိုရင္ ပြင့္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဆီမွာေတာ့ ေႏြရာသီပူပူျပင္းျပင္းအခ်ိန္ေပါ့။ အဲ႔ဒီအခ်ိန္ဆို ေတာင္ရိုးေပၚမွာ တျခားအပင္ေတြက အရြက္ေတြေၾကြက် အင္ၾကင္ပင္ေတြက ပင္လံုးျပည့္ အဖူးအပြင့္ေတြေ၀ေနေအာင္ပြင့္တယ္။ ေတာင္ရိုးေပၚမ်ားေရာက္ရင္ အင္ၾကင္းပန္းန႔ံေတြ သင္းပ်ံ႕ေနတာပဲ။ ရြာမွာတုန္းကေတာ့ အင္ၾကင္းပန္းပြင့္ခ်ိန္ဆိုရင္ ေတာင္ရိုးေပၚကို သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေတာလည္ရင္း အင္ၾကင္းပန္းေတြသြားသြားခူးတယ္။ ရြာေရာက္ရင္ ရြာဦးဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို သြားလွဴတယ္။ အိမ္တိုင္းက ဘုရားစင္မွာလည္း အင္ၾကင္းပန္းေတြ ေ၀ေနေအာင္တင္ၾကတယ္ဗ်။ အပြင့္ေလးေတြက အ၀ါေရာင္ေလးေတြနဲ႔ ၾကည့္လို႔အေတာ္ေလးလွတယ္။ အဖူးေလးေတြ ကလည္း တစ္မ်ဳိးလွတာပါပဲ။ အနံ႔ကလည္း ေမႊးမွေမႊးေပါ့။
 ေဟာ့ဒီလို ကိုင္းတံက်ဲက်ဲေလးေတြၾကားမွာ အရြက္မပါဘဲ အဖူးနဲ႔အပြင့္ေတြသာလွ်င္ပြင့္တတ္တယ္ဗ်...။



ပါလာတဲ႔အရြက္ေလးေတြကလည္း ပန္းပြင့္ေတြနဲ႔အျပိဳင္အ၀ါေရာင္ေလးေတြေနာ္...။

အင္ၾကင္းသားကို လယ္ယာလုပ္ငန္းသံုး အသံုးအေဆာင္ေတြမွာ သံုးၾကတယ္။ ႏြားထမ္းပိုးတုံး၊ လွည္း၀င္ရိုး စသျဖင့္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ အင္ၾကင္းပင္ကို ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိေနတာကေတာ့ ရြာမွာတုန္းက အေဒၚနဲ႔ ေတာင္ရိုးေပၚကို ႏြားစာသြားခူးေနက်မို႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ မုိးဦးက်ခါစ ျမက္ႏုမေပါက္ေသးခင္ဆုိ ေတာင္ရိုးေပၚက သစ္ရြက္ေတြကို ခူးျပီး ေျပာင္းရိုးေျခာက္၊ ေကာက္ရိုးေျခာက္ စတာေတြနဲ႔ ေရာျပီးေကၽြးၾကတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္ဆို ေတာင္ရိုးေပၚမွာ အင္ၾကင္းရြက္ေတြကလည္း စိမ္းစိမ္းစိုစိုနဲ႔ေပါ့။ တျခားအရြက္ေတြေရာ အင္ၾကင္းရြက္ေတြပါ ေရာျပီး ခူးရတယ္။
အပြင့္ျပီးေတာ့ အသီးလာတာကလည္း ဓမၼတာ


ဒီပံုေလးကလည္း ကဗ်ာဆန္ဆန္နဲ႔ လွေနေသးတယ္...။
ေျမခေနတဲ႔ အင္ၾကင္းပန္းေလးေတြကလည္း တစ္မ်ဳိးခ်စ္စရာဗ်...။

ဒါကေတာ့ ျမိဳ႕ကေခၚတဲ႔ အင္ၾကင္းပန္းပံုေလးပါ

အေဒၚကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အင္ၾကင္းရြက္ေတြပဲ အမ်ားဆံုး ခူးခိုင္းတယ္။ ေနာက္ျပီးေျပာေသးတယ္ အင္ၾကင္းရြက္က ႏြား၀တယ္တဲ႔ေလ။ ႏြားေတြကလည္း အင္ၾကင္းရြက္ကို အေတာ္ေလး ၾကိဳက္တယ္ထင္ပါ့ဗ်ာ။ သစ္ရြက္စိမ္းေတြေရာထားတဲ႔ ေျပာင္းရိုးေျခာက္၊ေကာက္ရိုးေျခာက္ေတြမ်ား ေကၽြးရင္း ထည့္လို႔ကိုမႏိုင္ဘူး။ သူတုိ႔အတြက္လည္း လူေတြ ဟင္းေကာင္းနဲ႔ ထမင္းစားရသလိုမ်ဳိးေနမွာေပါ့ေနာ္။ ကဲ ေျပာရင္းနဲ႔ ရြာက ေတာင္ရိုးေပၚကိုေတာင္ျပန္ေရာက္ခ်င္ျပီဗ်ာ။ မသိေသးသူေတြ ဗဟုသုတရေစဖို႔ ရည္ရြယ္ျပီး အညာက အင္ၾကင္းပင္အေၾကာင္းေလး မွ်ေ၀ေပးလိုက္တာပါ။ ပံု ေလးေတြပါ ရွာရသေလာက္ တင္ေပးလိုက္တယ္။ ၾကည့္ရႈ႕ခံစားျပီး အပန္းေျဖအလြမ္ေျဖသြားၾကပါအံုးေနာ္...။

(All photos from Google images)

အားလံုးပဲ လာေရာက္လည္ပတ္ၾကတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔မိတ္ေဆြ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမမ်ား ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ...။

Sunday, July 3, 2011

ေတးလက္ေဆာင္

ဒီသီခ်င္းေလးထဲကလိုပဲ အၾကင္နာ၊ေမတၱာေစတနာေတြနဲ႔ ေႏြးေထြးေနတဲ႔ အေမ့အိမ္ကို မၾကာခင္ျပန္ရေတာ့မွာမို႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔အတူ အလြမ္းေျပ နားဆင္ႏိုင္ေအာင္ ဒီသီခ်င္းေလးကို တင္ေပးလိုက္ပါတယ္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္ အေမ႔အိမ္နဲ႔ ေ၀းကြာေနၾကရတဲ႔ သားသမီးတုိင္း ေႏြးေထြးလွတဲ႔ အေမ့အိမ္ေလးဆီကို ျပန္ခ်င္ၾကလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။ သူတစ္ပါးတုိင္းျပည္ေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ တုိးတက္ဖြံျဖိဳး တယ္ဆုိေပမဲ႔ ေမတၱာေစတနာေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတဲ႔ အေမ့အိမ္ေလးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သားသမီးတိုင္းအတြက္ အဖုိးမျဖတ္ႏိုင္တဲ႔ အိုေအစစ္ေလးပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဒီသီခ်င္းေလးကို နားေထာင္ရတဲ႔အခ်ိန္တုိင္း အေမ႔အိမ္ေလးကို လြမ္းလို႔ မ်က္ရည္က်မိတယ္။ ဘယ္ေနရာကိုပဲ ေရာက္ေရာက္ ေမတၱာေစတနာေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတဲ႔ ေအးျမတဲ႔ အေမ့အိမ္ေလးဆီကို ေအာင္ျမင္မႈ႕ေတြ ရင္မွာပိုက္ျပီး ျပန္လာႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ကၽြန္ေတာ္ဆုေတာင္းေပးခဲ႔ပါတယ္...။


Tuesday, June 28, 2011

အညာပဲဟင္းခ်ဳိ၊ ပန္းသီးေထာင္းနဲ႔ ငါးပိရည္

အညာပဲဟင္းခ်ဳိ ပူပူေလးပါ
ပန္းသီးေထာင္း ခ်ဥ္ခ်ဥ္ေလး

ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ္ခ်က္စားျဖစ္တာေလးကေတာ့ အညာပဲဟင္းခ်ဳိ၊ ပန္းသီးေထာင္းနဲ႔ ငါးပိရည္ ပါ။ အညာပဲဟင္းခ်ဳိ ဆုိတာက ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး အိမ္မွာဆုိ ပဲဟင္းခ်ဳိ ခ်က္ရင္ ေခြးေတာက္ရြက္၊ ဆူးပုပ္ရြက္၊ က်ီးအာရြက္ စတဲ႔ မုိးက်ရင္ ထြက္တတ္တဲ႔ အရြက္ေလးေတြနဲ႔ ေရာေႏွာျပီး  ခ်က္တတ္လို႔ အညာပဲဟင္းခ်ဳိလို႔ နာမည္တတ္လိုက္တာပါ။ ခ်က္တာကေတာ့ လြယ္လြယ္ကူကူမို႔ မေျပာေတာ့ပါဘူးေနာ္။ ေနာက္တစ္မ်ဳိးကေတာ့ ပန္းသီးေထာင္း။ အညာမွာဆုိရင္ေတာ့ ပဲဟင္းခ်ဳိခ်က္ရင္ အခ်ဥ္ေထာင္းေလးနဲ႔ တြဲစားတယ္။ ပဲဟင္းနဲ႔လိုက္ဖက္တာေတြကေတာ့ မန္က်ည္းသီးစိမ္းေထာင္း၊ သရက္သီးစိမ္းေထာင္း၊ သရက္ခ်ဥ္သုပ္၊ ငါးပိေၾကာ္၊ ငါးေျခာက္ေၾကာ္၊ စတာေလးေတြနဲ႔ လိုက္ဖက္တယ္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ဆီမွာေတာ့ အဲ႔ဒါေတြကမရိွလို႔ သရက္သီးနဲ႔မန္က်ည္းသီးစိမ္းအစား ပန္းသီးအစိမ္းေလးေတြကို ေထာင္းထားပါတယ္။ အငန္ကေတာ့ လက္ေဆာင္ရထားတဲ့ ငါးပိရည္က်ဳိထုပ္ က်န္ေနတာေလးကို ေဖ်ာ္လိုက္ပါတယ္။

မပ်စ္မက်ဲ နဲ႔ ေသာက္လို႔အေတာ္ေကာင္းတဲ႔ ပဲဟင္းခ်ဳိ

ပန္းသီးေထာင္းကလည္း မသိရင္ သရက္သီးေထာင္းလိုလိုနဲ႔

ပဲဟင္းခ်ဳိထဲကိုေတာ့ အားလူသံုးေလးလံုး၊ မုန္႔ညွင္းရြက္ နဲ႔ ကန္စြန္းရြက္ နည္းနည္းစီ ထည့္လိုက္ပါတယ္။ အိမ္ကိုအလြမ္းေျပ ဟင္းေလးေတြခ်က္ျပီး ဒီေန႔စားဖို႔ရာအတြက္ ကိုယ္တုိင္ စိတ္ၾကိဳက္ စီမံခ်က္ျပဳတ္ထားတယ္ဗ်ာ။ လာလည္တဲ႔သူေတြလည္း စားသြားၾကအံုးေနာ္။ ပန္းသီးေထာင္းကေတာ့ အညာမွာ စားလို႔မလြယ္ႏိုင္ဘူး။ ဒီမွာက်ေတာ့လည္း ေပါလိုက္တဲ႔ ပန္းသီးေတြ သရက္သီးေတြက်ေနတာပဲဗ်ာ။ မွည့္လာရင္ စားတဲ႔ သူေတာင္မရိွဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ပန္းသီးအစိမ္းကို ခရမ္းခ်ဥ္သီးနဲ႔ငရုတ္သီးစပ္ေလးလည္း ခ်က္စားတယ္။ အခုဆို ပန္းသီးေတြ ေပါေနျပီဗ်။ အခ်ဥ္ၾကိဳက္သူမ်ား အတြက္ေတာ့ အဆင္ကိုေျပေနတာပဲဗ်ဳိ႕။ ကဲ ေအာက္မွာ ပံုေလးေတြ တင္ေပးလိုက္တယ္ ကိုယ့္အိမ္လို သေဘာထားျပီး အားမနာတမ္းသာ သံုးေဆာင္သြားၾကဗ်...။

ႏွစ္မ်ဳိးထဲလည္း စားလို႔ျမိန္ပါတယ္ေနာ့...

 ဒါေလးကေတာ့ သံုးမ်ဳိးလံုးကို တြဲရိုက္ထားတာ

နယ္ျပီးသားေလးဆုိေတာ့ အဆင္သင့္စားလို႔ရတာေပါ့ဗ်ာ...

အရသာကေတာ့ ေဆြမ်ဳိးေမ႔ေလာက္ရဲ႕

ေဟာ့ဒါေလးက ျမန္မာတုိင္းၾကိဳက္တဲ့ ငါးပိရည္က်ဳိပါ... နံနံပင္ေလးမ်ားပါ ထည့္ထားတယ္..။

အားလံုးပဲ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစဗ်ာ...။

Sunday, June 26, 2011

***ဖိုးလံုးတို႔ လယ္ေစာင့္တဲေလး***


လယ္ေတာထဲက လယ္ေစာင့္တဲ(photo from google)

မိုးရာသီေရာက္လို႔ အေနာက္ေတာင္ဆီက မုိးတိမ္ေတာင္ မည္းမည္းေတြ တရိပ္ရိပ္နဲ႔ တက္လာျပီဆုိရင္ အမ်ဳိးအမည္မေဖာ္တတ္တဲ႔ ေ၀ဒနာတစ္ခုက ရင္ထဲကို အလိုလို ေရာက္လာတတ္သည္။ လြမ္းစရာလိုလို၊ ေဆြးစရာလိုလိုနဲ႔ ခံစားရတာ ရင္ထဲမွာ တစ္မ်ဳိးၾကီးပါပဲ။ ၀မ္းနည္းရမွာလား၊ ၀မ္းသာရမွာလား ဆုိတာကိုပင္ မေ၀ခြဲတတ္ေအာင္ပါ။

လယ္ယာထြန္ယက္စိုက္ပ်ဳိးျပီးတဲ႔ တစ္ခုေသာ ေန႔လည္ခင္းမွာ ဖိုးလံုးတစ္ေယာက္ လယ္ေတာဆီသို႔ ခိုင္းႏြားႏွစ္ေကာင္ကိုဆြဲျပီး ႏြားေက်ာင္းထြက္လာခဲ႔သည္။ သည္လယ္ေတာေလးက ဖုိးလံုးအေဖရဲ႕အေမြရထားတဲ႔ လယ္မိသားစုေလးျဖစ္သည္။ ယခင္က ဖိုးလံုးရဲ႕ ဖခင္ ဦးသာဒြန္း ကုိယ္တုိင္ဦးစီးျပီး လုပ္ကိုင္ခဲ႔တဲ႔ လယ္ကြက္ေလးေတြေပါ့။ အခုေတာ့ ဦးသာဒြန္းမရိွေတာ့ျပီမို႔ သားျဖစ္သူ ဖိုးလုံးက ဦးစီးျပီး လုပ္ကိုင္စိုက္ပ်ဳိးလာတာ ဒီႏွစ္ပါဆိုရင္ သံုးႏွစ္တင္းတင္းျပည့္ခဲ႔ပါျပီ။

ေက်းလက္ေတာရြာ ေတာင္သူလယ္သမားတုိ႔ ဓေလ့ ကိုယ္လုပ္ကိုင္စားေသာက္ရာ လယ္ေတာယာေတာမွာ မိုးတြင္းအခါမိုးခိုဖို႔၊ ေႏြအခါ ေနခိုရန္ စတဲ႔ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔ လယ္ေစာင့္တဲေလးမ်ား ေဆာက္ထားတတ္ၾကသည္။ လမ္းသြားလမ္းလာ မည္သူမဆို ၀င္ေရာက္ခိုနားႏိုင္ေသာ ေနရာေလးမ်ားပင္ျဖစ္သည္။ လယ္ေစာင့္တဲေလးမ်ားက မိုးရာသီမွာေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ လယ္ကြက္ထဲမွာ စိုက္ပ်ဳိးထားတဲ႔ စပါးပင္ပ်ဳိေတြ၊ ေရေဖြးေဖြး လယ္ကြင္းျပင္ထဲမွာဖူးပြင့္ေနၾကတဲ႔ ၾကာျဖဴၾကာနီပန္းေတြနဲ႔အတူ အားမာန္အျပည့္နဲ႔ တည္ရိွေနတတ္သည္။ ေဆာင္းနဲ႔ေႏြအခါမ်ားမွာေတာ့ ရိတ္သိမ္းျပီးစ စပါးရိုးျပတ္ပင္ငုတ္ေတြ၊ ပတ္ၾကားအက္စျပဳေနျပီျဖစ္တဲ႔ လယ္ကြင္းေတြနဲ႔ ေကာက္ရိုးပံုေတြၾကားမွာ အားငယ္ႏြမ္းလွစြာ တည္ရိွေနတတ္သည္။

ႏြားေတြကို လယ္ကြင္းနဲ႔ေ၀းရာ စားက်က္မွာ ခ်ည္ထားခဲ့ျပီး လယ္ေတာက လယ္ေစာင့္တဲေလးဆီသို႔ ဖိုးလံုးေလွ်ာက္လာခဲ႔သည္။ အိမ္မွ ထြက္လာတုန္းကေတာ့ ေနပူေနသည္။ အခုက်ေတာ့လည္း အေစာကပူေနေသာ ေနမင္းၾကီးက မိုးတိမ္ေတာင္ေတြၾကားမွ ေရးေရးသာ ျမင္ရေတာ့သည္။ မၾကာခင္ မိုးရြာေတာ့မည္ကို လယ္ေတာမွာၾကီးျပင္းလာတဲ႔ ဖိုးလံုးတစ္ေယာက္ ေကာင္းေကာင္းသိလိုက္ပါ၏။


လယ္ကြင္းျပင္ေတြ(photo from google)

လယ္ေစာင့္တဲေလးထဲကို ၀င္ျပီး ပါလာတဲ႔ ပခုံးတင္ပုဆုိးနဲ႔ ေတာထဲထြက္တုိင္း လြယ္ေနက် ဖ်င္ၾကမ္းလြယ္အိတ္ေလးကို တဲတိုင္မွာ ခ်ိတ္ျပီး ကြပ္ပ်စ္ေလးေပၚမွာ ထိုင္လုိက္သည္။ ဖိုးလံုးတုိ႔ တဲေလးက သိပ္ျပီး က်ယ္က်ယ္၀န္း၀န္းေတာ့ မဟုတ္ပါ။ မိုးခိုတဲဆုိေပမယ့္ ထိုင္လို႔၊လွဲလို႔ရေအာင္ ကြပ္ပ်စ္ေလးပါ စီထားေလသည္။ ေဘးကလည္း ထန္းရြက္ေလးေတြနဲ႔ ကာရံထားသည္။ မိုးလံုေလလံု လယ္ေစာင့္တဲေလး ျဖစ္သည္။
ကြပ္ပ်စ္ေပၚထုိင္လ်က္ တဲအျပင္ဆီကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၀န္းက်င္တခုိက အုံ႔အံု႔ဆုိင္းဆိုင္းနဲ႔ လြမ္ေစေအာင္ဖန္ေနေလသည္။ လယ္ကြင္းျပင္ကို ျဖတ္သန္း တုိက္ခတ္လာေသာ ေလထဲမွာ မိုးေငြ႔မိုးသက္တုိ႔ႏွင့္အတူ ေကာက္ပင္ပ်ဳိတို႔ရဲ႕အန႔ံက ပါလာသည္။ အံု႔ဆုိင္းေနေသာ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေငးၾကည့္ရင္း ဖိုးလံုးရဲ႕ အေတြးစိတ္က လြန္ခဲ႔ေသာ ႏွစ္ႏွစ္ခန္႔က မိုးရာသီမွာျဖစ္ခဲ႔ေသာ ျဖစ္ရပ္ေလးဆီသို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရိွသြားေလသည္။

လြန္ခဲ႔ေသာ ႏွစ္ႏွစ္ ဖိုးလံုး ခုနစ္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀ကျဖစ္သည္။ မိုးေတြ သည္းသည္းရြာတဲ႔ မိုးရာသီတစ္ေန႔မွာ ဖိုးလံုးတစ္ေယာက္ သူ႔ဖခင္ ဦးသားဒြန္းနဲ႔အတူ လယ္ေရဆီးဖို႔ သူတုိ႔လယ္ကြင္းဆီသို႔ သားအဖ ႏွစ္ေယာက္ ေပါက္ျပားကိုယ္စီနဲ႔ ထြက္ခဲ႔သည္။ မိုးရြာေနတုန္းမို႔ ဦးေခါင္းမွလြဲျပီး ကိုယ္ခႏၶာတစ္ခုလံုး ရႊဲရႊဲစိုေနသည္။ လယ္ကြက္ထဲေရာက္ေတာ့ သားအဖႏွစ္ေယာက္ က်ဳိးေနေသာ လယ္ကန္သင္းမွာ တစ္ေယာက္တစ္ေနရာစီ ေပါက္ျပားကိုယ္စီနဲ႔ လယ္ကြက္ထဲမွ ေျမၾကီးကို တူးဆြျပီး စီးထြက္ေနေသာ လယ္ေရတုိ႔ကို တားဆီးေနသည္။ လယ္ထဲမွာ ေရတင္က်န္ရစ္မွ လယ္စိုက္ဖို႔ရာအတြက္ အဆင္ေျပသည္မဟုတ္လား။

ထုိစဥ္မွာပဲ မိုးေရၾကားထဲမွ မသည္းမကြဲ ေအာ္သံတခုကို ဖုိးလံုးၾကားလိုက္သည္။ ေပါက္ျပားနဲ႔ ေျမၾကီးကို တူးဆြေနရာမွ ေအာ္သံလာရာဆီသို႔ ဖိုးလံုးလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေပါက္ျပားကိုင္ျပီး လဲက်လုနီးနီးျဖစ္ေနေသာ သူ႔ဖခင္ ဦးသာဒြန္းကို ျမင္လိုက္ရသည္။ လက္ထဲမွ ေပါက္ျပားကိုခ်ခဲ႔ျပီး ဖခင္ရိွရာဆီသုိ႔ ေျပးသြားလိုက္သည္။ အနားေရာက္သြားေတာ့ လဲေတာ့မလိုလို ျဖစ္ေနေသာ ဖခင္ကို တြဲျပီး လယ္ေစာင့္တဲဆီသို႔ ေခၚလာခဲ႔သည္။ တဲထဲေရာက္ေတာ့ ဖခင္ျဖစ္သူရဲ႕ ပါးစပ္မွ “ပိုးထိတယ္”ဆုိတဲ႔ မသဲမကြဲ စကားသံကို ေနာက္ဆံုးၾကားလိုက္ရျပီး  ဖခင္ျဖစ္သူ ဦးသာဒြန္းတစ္ေယာက္ ဖိုးလံုးတုိ႔ သားအမိနဲ႔ လူ႔ေလာကၾကီးကို လယ္ေစာင့္တဲေလးထဲမွာပဲ စြန္႔ခြာသြားခဲ႔သည္။ လယ္ကန္သင္းမွာ ခုိေအာင္းေနတဲ႔ လယ္သမားတုိ႔၏ အၾကီးဆံုးရန္သူ ကိုေျမြေပြး က ဦးသာဒြန္းကို မိသားစုနဲ႔ေသကြဲခြဲလိုက္ေလသည္။

အဲ့ဒီႏွစ္က ဖိုးလံုးေက်ာင္းတ၀က္တပ်က္နဲ႔ ေက်ာင္းထြက္ခဲ႔ရသည္။ သားကုိ ပညာတတ္ျဖစ္ေစခ်င္တဲ႔ ဦးသာဒြန္းကေတာ့ သူ႔သားေမာင္ကို လယ္ေတာထဲမွာပဲ ထားခဲ႔ျပီး ေလာကၾကီးကို ေက်ာခိုင္းသြားခဲ႔သည္။ ဖခင္မရိွေတာ့သည္ေနာက္မွာေတာ့ ဖိုးလံုးလည္း မိခင္နဲ႔အတူ လယ္လုပ္ငန္းကို ဦးစီးလုပ္ကိုင္လာခဲ႔တာ သံုးႏွစ္အတြင္းမွာ ကၽြမ္းက်င္ႏိုင္နင္းစြာ လုပ္တတ္လာခဲ႔သည္။ မိုးရာသီေရာက္လို႔ ဒီလယ္ကြင္းေတြမွာ ထြန္ယက္ စိုက္ပ်ဳိးရျပီဆုိရင္ လယ္ေစာင့္တဲေလးထဲမွာ သူ႔ကိုထားျပီး ေလာကထဲက ထြက္သြားတဲ႔ သူ႔ဖခင္ကိုေတာ့ အျမဲတမ္း သတိရမိသည္။ “အျဖစ္ဆိုးလိုက္တာအေဖရယ္”လို႔ စိတ္ထဲက ေရရြတ္မိသည္။ ဖခင္အေၾကာင္းေတြကို ေတြးရင္းေတြးရင္းက ရင္ထဲမွာ ဆုိ႔နင့္လာျပီး မ်က္ရည္တို႔က ပါးျပင္ေပၚသို႔ စီးဆင္းလာသည္။

မိုးစက္မုိးေပါက္တုိ႔ တဲေခါင္မိုးေပၚကို အရိွန္နဲ႔က်ေရာက္လာသံ ၾကားေတာ့မွ ဖိုးလံုးရဲ႕အေတြးစိတ္တုိ႔သည္ တျဖည္းျဖည္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့သည္။ အျပင္မွာသည္းထန္စြာ ရြာသြန္းေနေသာ မိုးေရစက္တုိ႔နဲ႔အျပိဳင္ ဖိုးလံုးမ်က္၀န္းဆီမွ မ်က္ရည္စတုိ႔ကလည္း ပါးျပင္ေပၚသုိ႔ တသြင္သြင္ စီးက်လို႔ေနေလသည္။


ျပာလဲ့လဲ႔ေကာင္းကင္နဲ႔ လယ္ကြင္းျပင္ေတြ(photo from google)

ဖိုးလံုး တဲကို ေရာက္ခါစက အံု႔ဆုိင္းေနေသာ မုိးတိမ္ေတာင္တို႔သည္ အားမာန္အျပည့္နဲ႔ ရြာသြန္းျပီးတဲ႔အခါ ေကာင္းကင္တစ္ခြင္လံုး ၾကည္လင္သြားေတာ့သည္။ ဖိုးလံုးလည္း ပါးျပင္မွ မ်က္ရည္တုိ႔ကို ပုဆိုးခါးပံုစနဲ႔ မသုတ္လိုက္ျပီး ခေမာက္ကို ေဆာင္းလို႔ ခိုင္းႏြားႏွစ္ေကာင္ ခ်ည္ထားခဲ႔ရာ ႏြားစားက်က္ဆီသို႔ ထြက္လာခဲ႔ေလသည္။ မုိးရြာျပီးစ ေနေရာင္ေအာက္က ေကာင္းကင္ထက္မွာ ေက်းငွက္ေလးေတြ ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးထူးေနၾကသည္။ လယ္ကြင္းေဘးက ေရရိုးထဲမွာေတာ့ အေစာတုန္းက ရြာသြန္းလိုက္ေသာ မုိးေရတို႔ေၾကာင့္ ရိုးေရေတြ အရိွန္ျပင္းစြာ စီးဆင္းေနေလသည္။ စိမ္းစိမ္းစိုေနေသာ လယ္ကြင္းျပင္ေတြ ၾကားမွ ဖိုးလံုးတုိ႔ လယ္ေစာင့္တဲေလးကေတာ့ ေနေရာင္ေအာက္မွာ မလႈပ္မယွက္ ပကတိ ျငိမ္သက္ေနေလသည္။ တဲနဲ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ႏြားစားက်က္ထဲမွာေတာ့ ဖုိးလံုးတစ္ေယာက္ သူ႔ေက်းဇူးရွင္ ခိုင္းႏြားၾကီး ႏွစ္ေကာင္ကို ဗိုက္၀ေစဖို႔ ေနရာေရႊ႕ျပီး ခ်ည္ေက်ာင္းေနေလ၏။ 
 
ကၽြန္ေတာ္႔မိတ္ေဆြ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမမ်ားအားလံုး ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ...။