Pages

Wednesday, October 26, 2016

ငါးနဲ႔ဆီးျဖဴးသီး၊ ဇရစ္ရိုးခ်ဥ္စပ္

အခုရက္ပို္င္းစာေမးပြဲေတြျပီးသြားလို႔အားလပ္ခ်ိန္ေလးအနည္းငယ္ရေတာ့ေစ်းသြားစားခ်င္တာေလးေတြ၀ယ္ခ်က္
စားျဖစ္တယ္။တမယ္ကေတာ့အရင္ကအျမဲတမ္းေျပာတဲ့ငါးနဲ႔ဆီးျဖဴသီးဟင္းေပါ့။ဆီးျဖဴသီးအစိမ္းနဲ႔ငါးရံ႕ကိုခ်က္
စားျဖစ္တယ္။ေနာက္တမ်ဳိးကေတာ့ဇရစ္ရိုးကိုမက်ည္းရြက္ေျခာက္နဲ႔ခ်ဥ္စပ္ခ်က္ထားတာပါ။


ေစ်းထဲေရာက္မွမ်က္စိက်တာကိုဟင္းစပ္တည့္ေအာင္စဥ္းစားျပီး၀ယ္တာအက်င့္ျဖစ္ေနျပီ။ေစ်းသြားမယ္ဆုိအိမ္က
တည္းကဘယ္ေတာ့မွ၀ယ္မည့္ဟာကိုစဥ္းစားမသြားဘူး။ေစ်းထဲေရာက္မွျမင္တဲ့အသီးအရြက္ကိုၾကည့္ျပီးဟင္းစပ္
တည့္ေအာင္၀ယ္တယ္။


ငါးတန္းဘက္ေလွ်ာက္ေတာ့ငါးေပါင္းစံုထဲကမွငါးရံ႕အေနေတာ္အေကာင္ေလးေတြေတြ႔တာနဲ႔အစိတ္သား(၁၅၀၀)ဖိုး
၀ယ္တယ္။ငါးသည္အေဒၚၾကီးကလည္းလက္ပါတာအဆစ္ထည့္တာနဲ႔အစိတ္သားကိုသူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္သံုးရက္
ေလာက္အမုန္းစားလိုက္ရတယ္။


ဆီးျဖဴသီးကအစိမ္းဆိုေတာ့အမ်ားၾကီးမထည့္ဘဲငါးလံုးေျခာက္လံုးေလာက္ကိုအလံုးးကြဲေအာင္ထုျပီးခရမ္းခ်ဥ္သီး
ၾကက္သြန္ျဖဴနီငါးပိနႏြင္းတို႔နဲ႔အရင္ဆံုးလံုးခ်က္ခ်က္။ငါးကိုေရစင္ေအာင္ေဆးျပီးဆားနႏြင္နယ္ထားတယ္။ခရမ္းခ်ဥ္သီး
နဲ႔ဆီးျဖဴသီးအႏွစ္ရေတာ့မွငါးထည့္ျပီးေျဖးေျဖးခ်င္းေမႊေပး ငါးမာသြားေတာ့မွေရလိုသေလာက္ထည့္ျပီးခ်က္ထားတာ။
ဆီးျဖဴသီးကလတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ဆိုေတာ့အဖန္ဓာတ္မ်ားတယ္။ငါးကအဖန္ဓာတ္နဲ႔ေတြ႔ရင္မေက်ေတာ့ဘူး။
ေတာင့္ေတာင့္ေလးနဲ႔ေနာက္ဆံုးဆီလည္ေရလည္ေလးက်န္ေတာ့မွငရုတ္သီးစိမ္းနဲ႔ပင္စိမ္းရြက္အုပ္ျပီးမီးဖိုေပၚကခ်။
ထမင္းပူပူေလးနဲ႔ေရေႏြးေသာက္စားရင္ဟင္းတမ်ဳိးထဲစားျဖစ္တယ္ဗ်။ဟင္းခ်ဳိဟင္းနဲ႔ဆုိရင္ေတာ့ပိုျပီးလုိက္ဖက္တာေပါ့။


ဇရစ္ရိုးကေတာ့တခါစားဖူးကတည္းကၾကိဳက္သြားတာျမင္တုိင္၀ယ္ခ်က္တယ္။သိပ္မခါးေပမဲ့၀ါးရတဲ့အရသာကို
သေဘာက်လို႔အခ်ဥ္ရည္ေသာက္ဟင္း၊အခုလိုမန္က်ည္းရြက္နဲ႔ခ်ဥ္စပ္ဟင္းခ်က္တာသေဘာက်တယ္။
ခရမ္းခ်ဥ္သီးသံုးလံုးၾကက္သြန္ျဖဴနီဆားနႏြင္းငါးပိအစံုထည့္ျပီးဆီသတ္၊ဇရစ္ရိုးကိုအေနေတာ္ျဖတ္ေတာက္ျပီး
ေရေဆးထားအႏွစ္က်က္ေတာ့မွဇရစ္ရိုးထည့္ျပီးေရစပ္စပ္ေလးခ်က္ပါတယ္။မန္က်ည္းရြက္ကိုေတာ့အစိုျဖစ္ျဖစ္
အေျခာက္ျဖစ္ျဖစ္အဆင္ေျပရာထည့္ႏိုင္ပါတယ္။က်ေနာ္ကမန္က်ည္းရြက္ေပါတဲ့အခ်ိန္တုန္းကရြာကအစ္မေတြ
ကိုဂ်ီတုိက္ထားလို႔မန္က်ည္းရြက္ေျခာက္ေတြရိွတာနဲ႔ထည့္ခ်က္တာ။ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္၊ကင္ပြန္းခ်ဥ္ရြက္စတာေတြနဲ႔
လည္းခ်က္စားလို႔ေကာင္းပါတယ္။ေနာက္ဆံုးမွာငရုတ္သီးကိုၾကက္သြန္ျဖဴနဲ႔ေရာေထာင္းျပီးအုပ္၊နံနံပင္ေရာ
ပင္စိမ္းရြက္ၾကိဳက္ရာထည့္ျပီးထမင္းပူပူေလးနဲ႔စားရင္ထမင္းျမိန္တယ္။ငါးပိေကာင္ေၾကာ္ေလးပါရင္ေတာ့ေဆြမ်ဳိး
ေမ့တာေပါ့ဗ်ာ။


တင္ခ်င္တာေတြကမ်ားအခ်ိန္ကမရျဖစ္ေနလို႔ရတဲ့အခ်ိန္ေလးမွာအေျပးအလႊားလာတင္သြားတယ္ဗ်ဳိ႕။အျမဲလာလည္
ၾကတဲ့ညီအစ္အကိုေမာင္ႏွမေတြကိုအထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။အားလံုးကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာက်န္းမာခ်မ္းသာျပီးလိုရာဆႏၵ
ေတြျပည့္၀ၾကပါေစ။

အစဥ္ေလးစားလ်က္
ေရႊညာသား

Wednesday, October 12, 2016

ငါးျမင္းကင္ပြန္းခ်ဥ္

အရင္တခါ အစာအဆိပ္ျဖစ္ၿပီးကတည္းက ငါးျမင္းကိုေရွာင္ေနတာအခုမွျပန္စားျဖစ္တယ္။အဲ့ဒီတုန္းကျဖစ္တာလဲ
ငါးျမင္းနဲ႔ဒံေပါက္တြဲစားမိလို႔ထင္ပါတယ္။တကယ္ေတာ့တျခားငါးေတြနဲ႔စာရင္အေၾကးခြံမပါအရိုးလည္းနည္းတဲ့အတြက္
စားလို႔အဆင္ေျပပါတယ္။

ငါးမွာပါတဲ့အဆီေတြကလည္းလူနဲ႔တည့္တယ္ေျပာၾကတာပဲ။ဒါေပမဲ့၀ယ္တဲ့အခါေတာ့အဆီမ်ားတဲ့ဗိုက္သားကိုမပါေအာင္
ခုတ္ခိုင္းရတယ္။တျခားအပိုင္းကပါတဲ့အဆီကိုေတာ့အသားနဲ႔ေရာျပီးစားလို႔ရေသးတယ္။ဗိုက္သားအဆီေတြဆုိရင္ေတာ့
စားလို႔မရဘူး။

အဆီပါတဲ့ငါးမို႔အခ်ဥ္နဲ႔တြဲခ်က္ေတာ့စားလို႔တမ်ဳိးေကာင္းပါတယ္။ခရမ္းခ်ဥ္သီးၾကက္သြန္ျဖဴနီဆီသတ္၊ငါးပိအနည္းငယ္
ထည့္ျပီးအႏွစ္ရေတာ့မွသန္႔စင္ထားတဲ့ငါးျမင္းပိုင္းကိုထည့္ျပီးေရစပ္စပ္ေလးနဲ႔ခ်က္ပါတယ္။ကင္ပြန္းခ်ဥ္ရြက္ကိုဟင္းအိုး
ဆူပြက္လာမွအေပၚကထည့္ပါတယ္။ငါးအသားေတြမာသြားရင္အထက္ေအာက္လွန္ေပးျပီးေရအေနေတာ္က်န္ရင္
ငရုတ္သီးစိမ္း၊ပင္စိမ္းရြက္၊နံနံပင္တုိ႔ပါအုပ္ျပီးဟင္းအုိးကိုမီးဖိုေပၚကခ်ပါ။အခ်ဥ္ဓာတ္ေလးပါတဲ့ငါးျမင္းကင္ပြန္းခ်ဥ္ဟင္း
ကိုထမင္းပူပူေလးနဲ႔တြဲဖက္စားလို႔ရပါျပီ။

ေက်ာင္းဖြင့္ရက္ေတြဆုိရင္ေတာ့ေစ်းမသြားျဖစ္ဘဲရွိတာေလးကိုမီးမပ်က္ခင္ျမန္ျမန္ခ်က္ခဲ့ျပီးမွေက်ာင္းကိုသြား။ေန႔လယ္စာ
စားခ်ိန္အေဆာင္ျပန္စားနဲ႔ညေနပိုင္းက်မွစိတ္တိုင္းက်ေအးေအးေဆးေဆးခ်က္စားျဖစ္တယ္။သူမ်ားေတြလိုရပ္ကြက္ထဲ
မဆင္းေတာ့ရတဲ့အခ်ိန္ကိုယ့္၀ါသနာကိုအေကာင္အထည္ေဖာ္လို႔ရတာေပါ့။

အားလံုးကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာက်န္းမာခ်မ္းသာၾကျပီးေကာင္းက်ဳိးလိုအင္ဆႏၵေတြျပည့္၀ၾကပါေစဗ်ာ။
အားေပးမႈကိုအစဥ္ေလးစားလ်က္
ေရႊညာသား

Tuesday, September 13, 2016

ယိုယြင္းေနေသာတကၠသိုလ္ပညာေရး


 photo credit >>>>> google images
ပညာေရးေလာကကၾကီးၾကီးငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္လတ္လတ္ေျပာၾကတဲ့အေၾကာင္းျပခ်က္တခုရွိတယ္။
အျပင္မွာမသင္ေစခ်င္ရင္လစာေလာက္ငေအာင္ေပးေပါ့တဲ့။ဟုတ္ပါျပီသူတုိ႔အလိုအတုိင္းလစာကို
အတုိင္းအတာတခုအထိတုိးေပးလိုက္ပါျပီတဲ့ဒီစနစ္ကေပ်ာက္ကြယ္သြားမွာေသခ်ာလား။

လူ႔ေလာဘဆုိတာမ်ဳိးကအေတာမသတ္ႏိုင္ပါဘူး။ငါးသိန္းရတဲ့သူဆယ္သိန္းေပးျပီးအျပင္မွာမသင္ဖုိ႔
ေျပာၾကည့္ဆယ္သိန္းထက္ပိုလိုခ်င္စိတ္နဲ႔ရတဲ့နည္းသံုးျပီးသင္အံုးမွာပဲ။ရတဲ့လစာမေလာက္ငဘူးဆုိတာ
၀န္ခံပါတယ္။မိသားစုရွိတဲ့သူ၊သားသမီးေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားရွိတဲ့၀န္ထမ္းေတြဆုိမေျပလည္ၾကပါဘူး။

တကယ္ေတာ့က်ေနာ္တုိ႔ဆီကဥပေဒဆုိတာကလည္းစာရြက္ေပၚမွာပဲလက္တလံုးျခားလုပ္လုပ္သြားတာ
မ်ားတယ္။အခုလႊတ္ေတာ္အမတ္ျဖစ္ေနတဲ့ေက်ာင္းအုပ္လက္ထက္ကဆုိေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္ေရာက္တုိငး္
က်ေနာ္က်မအခေၾကးေငြမယူပါဘူးဆုိျပီးစာရြက္မွာအခ်က္အလက္ေတြျဖည့္လက္မွတ္ထိုးခိုင္းတယ္။
ဒါမ်ဳိးကိုလိုလားေနသူဆုိေတာ့၀မ္းသာမိတာအတုိင္းထက္အလြန္ပါပဲ။ဒါေပမဲ့အဲ့ဒီ၀မ္းသာစိတ္ကၾကာၾကာ
မခံပါဘူး။ဘာလို႔လဲဆုိေတာ့စာေမးပြဲနီးျပီဆုိလက္မွတ္ထိုးထားတဲ့သူမ်ားကိုယ္တုိင္အထုပ္ေလးကိုင္ျပီး
လူျမင္ေအာင္တမ်ဳိး၊လူမျမင္ေအာင္တဖံုရပ္ကြက္ထဲဆင္းတာက ဆင္းတာပါပဲ။

ေက်ာင္းခ်ိန္မဟုတ္တဲ့အခါမ်ဳိးေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြအုပ္စုလိုက္ကိုယ့္အိမ္ေရွ႕ကျဖတ္ေလွွ်ာက္ေနေပမဲ့
လက္မွတ္ထိုးခုိင္းတဲ့ေက်ာင္းအုပ္ကလည္းေနျမဲအတုိင္းပါပဲ။အဲ့ဒီမွာသတိထားမိတာကဥပေဒဆုိတာစာရြက္
ေပၚမွာပဲရွိတယ္ဆိုတာသိရတာပါပဲ။တခုခုျဖစ္လာခဲ့ရင္သူ႔အျပစ္မျဖစ္ရေအာင္လက္မွတ္ထုိးခုိင္းထားတာ
မို႔ဘာမွမျဖစ္သေရြ႕သူကလည္းမျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာပါ။အဲ့လိုနဲ႔အခ်ိန္တန္ေတာ့ဘြဲ႕ရပညာမတတ္
ရာေပါင္းမ်ားစြာသူ႔လက္မွတ္နဲ႔ဘြဲ႔ေတြကိုယ္စီရကုန္ေတာ့တာပါပဲ။

တကယ္တမ္းျဖစ္သင့္တာကဥပေဒစည္းကမ္းတခုထုတ္လုိက္ျပီဆုိရင္တကယ္လက္ေတြ႔အေကာင္အထည္
ေဖာ္ႏိုင္မွသာဒီဥပေဒစည္းကမ္းရဲ႕တန္ဖိုးကလူသိမွာပါ။အဲ့ဒီလိုမဟုတ္ဘဲစာရြက္ထဲမွာသိမ္းထားျပီးလိုအပ္
လာမွထုတ္သံုးေတာ့တန္ဖိုးမဲ့သြားတယ္။

တခါတခါေတာ့ကိုယ္ကိုယ္တုိင္လူၾကီးေနရာကေနစဥ္းစားျပီးစည္းကမ္းေတြထုတ္၊ဥပေဒေတြထုတ္လို႔
စိတ္ကူးနဲ႔အေကာင္အထည္ေဖာ္ၾကည့္မိတယ္။တကယ္သာတင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္နဲ႔တိတိက်က်အေရး
ယူအျပစ္ေပးလိုက္မယ္ဆုိတကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတြတံခါးေပါက္ခ်ိတ္ပိတ္ထားရံုရွိမွာပါပဲ။ကင္းတဲ့သူက
လက္ခ်ဳိးေရလို႔ရတာကိုး။

အဲ့ဒီေတာ့အဓိကတရားခံကလစာလား၊လူေတြရဲ႕အေတာမသတ္ႏိုင္တဲ့ေလာဘလား၊စနစ္ရဲ႕လိုအပ္ခ်က္
အားနည္းခ်က္လားဆုိတဲ့ေတြးစရာေတြေပၚလာပါတယ္။ လစာေၾကာင့္ဆုိရင္အတုိင္းအတာတခုအထိ
ေလာက္ငေအာာင္ေပးျပီး၊စည္းကမ္းေဖာက္ရင္တိတိက်က်အေရးယူအျပစ္ေပးလုပ္မယ္ဆုိတကယ္တမ္း
အလုပ္ကိုျမတ္ႏိုးတဲ့သူကစည္းကမ္းေဖာက္ဖုိ႔အတြက္စဥ္းစားေတာ့ၾကမွာပါ။

အခုကဘယ္လိုျဖစ္ေနလဲဆုိေတာ့တကၠသိုလ္အျပင္မွာသင္ျပီးေငြရွာရတာကိုဂုဏ္တခုလိုထင္မွတ္ေနၾကတာ
ပါပဲ။ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားဆီကရသမွ်ပိုက္ဆံနဲ႔မိသားစုစား၀တ္ေနေရးေျပလည္ယံုသာမကအခ်င္းခ်င္းၾကား
မွာဂုဏ္ျပိဳင္ႏိုင္ဖို႔အေထာက္အကူလဲျဖစ္ပါတယ္။အ၀တ္အစားမွအစလက္ကိုင္အိတ္အဆံုးအေတာ္အသင့္
ေစ်းျမင့္တာေလးလက္မွာခ်ိတ္ႏိုင္တာေပါ့။ဒါေတြကိုသိေနတဲ့ကေလးေတြကပံုမွန္စာသင္ခ်ိန္မ်ားမွာေပါ့ေပါ့ပါးပါး
နဲ႔စာသင္ခန္းထဲ၀င္ထိုင္၊ဆရာဆရာမသင္သမွ်ကိုအေလးမထားေတာ့ပါဘူး။သူတုိ႔စိတ္ထဲမွာအခ်ိန္တန္ရင္ငါတုိ႔
ပိုက္ဆံေပးလို႔ရတာပဲဆုိတဲ့အေတြးေက်ာင္းသားအားလံုးနီးပါးရဲ႕စိတ္ထဲမွာစြဲေနပါျပီ။

က်ဳပ္တုိ႔ေက်ာင္းသားဘ၀တုနး္ကလည္းအမ်ားနည္းတူအျပင္မွာတက္ခဲ့ရတာပါပဲ။ဒါေပမဲ့ေက်ာင္းထဲကအတန္းခ်ိန္
လံုး၀အပ်က္မခံပါဘူး။အခုကေတာ့အဲ့ဒီၾသကာသတန္းေတြစျပီဆုိေက်ာင္းထဲမွာသင္တဲ့ဆရာဆရာမကစာသင္ခန္း
ထဲသြားျပီးစာသင္ခံုနဲ႔စကားေျပာယံုသာရွိပါတယ္။ဒါေတြကိုသိတဲ့ဌာနမွဴး၊ပါေမာကၡ၊တြဲဖက္ပါေမာကၡနဲ႔ကထိကမ်ား
တခြန္းမွ်မဟၾကပါဘူး။ဘာလို႔လဲဆုိေတာ့သူတုိ႔ကိုယ္တုိင္ၾသကာသတန္းေတြမွာတုိက္ရိုက္ျဖစ္ေစသြယ္၀ိုက္ေသာ
နည္းနဲ႔ျဖစ္ေစပါ၀င္ပတ္သက္ေနၾကလို႔ပါ။

"ေျမေခြးေတာေရာက္္ရင္ေျမေခြးလိုအူတတ္ရမယ္"ဆိုတဲ႔စကားတုိ႔"ေရာမေရာက္ရင္ေရာမလိုက်င့္ရမယ္"တို႔စတဲ့
စကားေတြဟာလက္ရွိအခ်ိန္မွာက်ေနာ္႔အတြက္အေတာ္ေလးကိုေ၀းေနပါေသးတယ္။ေျမေခြးေတာေရာက္ေပမဲ့ျခေသၤ့
ဆိုတာသိေအာင္ေတာ့ရွိတဲ့အင္အားနဲ႔ဟိန္းေဟာက္ျပရမွာပါပဲ။မဟုတ္ရင္ေျမေခြးေတြေပါသထက္ေပါျပီးေျမေခြး
မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြပဲတိုးပြားလာမွာပါ။

ေနာက္တခုက်ေနာ္ဘ၀င္မက်တဲ့ျမန္မာစကားပံုတခုရွိပါေသးတယ္။"ငါးခံုးမတစ္ေကာင္ေၾကာင့္တေလွလံုးပုတ္"
ဆိုတဲ့စကားပါ။တကယ္ေတာ့ျမန္မာ့ပညာေရးေလာကဟာငါးပုတ္ေတြနဲ႔ျပည့္ေနတဲ့ေလွၾကီးတစင္းပါ၊ဘယ္ေလာက္
ေကာင္းတဲ့ငါးျဖစ္ျဖစ္တေလွလံုးပုတ္ေနတဲ႔ငါးေတြထဲေရာက္ေတာ့မပုတ္ခ်င္ေသာ္လည္းပုတ္သြားၾကရတာပါ။
မပုတ္ေသးတဲ့ငါးလည္းပုတ္ခ်င္လာေအာင္နည္းမ်ဳိးစံုနဲ႔ျမဴဆြယ္တတ္ပါတယ္။အစကမပုတ္ခ်င္ေသာ္လည္းပုတ္ေနတဲ့
ေလွေပၚေရာက္သြားေတာ့မထူးဇာတ္ခင္းျပီးေရာေယာင္ပုတ္သြားရင္းငါးပုတ္ေလွၾကီးမွာေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးစံစားလို႔ေနၾက
ပါတယ္။

ေနာက္ျပီးေစတနာ၀ါသနာအနစ္နာဆိုတဲ႔နာသံုးနာနဲ႔ျပည့္တဲ့ဆရာဆရာမဒီဘက္ေခတ္မွာေတာ္ေတာ္ကိုရွွားသြားပါျပီ။
ေစတနာမပါေတာ့အနစ္နာလည္းမခံေတာ့သလို၀ါသနာဆုိတာကလည္းအသျပာရေရးအတြက္ျဖစ္လာတဲ၀ါသနာမ်ဳိး
လို႔ပဲဆုိခ်င္ပါတယ္။တကယ္သာေစတနာထားတယ္အနစ္နာခံတယ္၀ါသနာရွိတယ္ဆုိရသမွ်နဲ႔တင္းတိမ္ျပီးဆရာဆုိတဲ့
ဂုဏ္ကိုလက္မေထာင္ျပီးေစတနာထားသင္ျပလိုက္စမ္းပါ။ဘယ္သူမွလက္ညိွဳးမထိုးရဲ႕ဘူး၊ဘယ္ေက်ာင္းသားမွမထီမဲ့ျမင္
မေစာ္ကားရဲဘူး။အခုေတာ့အသျပာအတြက္နဲ႔တပည့္ကိုျပန္ျပီးေၾကာက္ေနရတဲ့အျဖစ္မ်ဳိး။ကိုယ့္ၾသကာသသင္တန္း
ေက်ာင္းသားမလာမွာစိုးေတာ့ေက်ာင္းသားဘာလုပ္လုပ္မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနၾကရတာ၊ဒီေတာ့ေက်ာင္းသားေတြ
စိတ္ထဲဒီဆရာဆရာမကေတာ့ငါတုိ႔ဘာလုပ္လုပ္ခြင့္လြတ္ပါတယ္ကြာဆုိတဲ့အေတြးမ်ဳိး၀င္လာျပီးဆရာဆရာမကို
ေလးစားမႈ႕မထားေတာ့ပါဘူး။

အဲ့ဒီလိုနဲ႔အခ်ိန္တန္ေတာ့ဒါသင္ဒါေမးဒါပဲေျဖစနစ္နဲ႔သံသရာလည္သံုးေလးႏွစ္ေက်ာင္းမွာအခ်ိန္ကုန္ျပီးဘြဲ႔ေတြရသြား
အလုပ္ထဲေရာက္ေတာ့ဘာမွသုံုးစားမရတဲ့ဘြဲ႕ရဆိုျပီးတျခားသင္တန္းေတြတန္းစီေအာင္တက္ဘြဲ႕ကတျခားအလုပ္က
တျခားနဲ႔ကေမာက္ကမေတြျဖစ္လို႔ေတာ္ေတာ္ေလးကိုရင္ေလးစရာေကာင္းတဲ႔ျမန္မာပညာေရးေလာကၾသကာသအျမန္
ဆံုးကင္းျပီးေစတနာ၀ါသနာအနစ္နာဆုိတဲ႔နာသံုးနာအရင္းခံတဲ့ဆရာေကာင္းဆရာမေကာင္းေတြေပၚေပါက္ပါေစလို႔
ဆုေတာင္းရင္းအေျပာင္းအလဲကိုေမွ်ာ္လင့္လ်က္။

အားေပးမႈ႔ကိုအေလးထားတဲ့
ေရႊညာသား

Friday, September 2, 2016

ဖားငယ္ျဖစ္ဖူးခဲ့ေသာ္လည္း ဖားမေကာက္ခ်င္သူ

 photo credit >>>> Google images

က်ေနာ္ပတ္၀န္းက်င္မွာၾကားဖူးေနက်စကားတစ္ခြန္းရွိတယ္။ဖားက တႏွစ္ကိုႏွစ္ၾကိမ္ေပၚတယ္တဲ့။အစတုန္းကေတာ့
ဖားေကာက္တာေတြဖားရိုက္တာေတြကိုေကာင္းေကာင္းနားမလည္ပါဘူး။အေနၾကာလာေတာ့လည္းဒီေလာကရဲ႕
အသံုးအႏႈန္းနဲ႔အေခၚအေ၀ၚေတြနဲ႔ရင္းနီးလာတယ္။ရင္းနီးလာတာနဲ႔အမွ်ကိုယ့္ခံယူခ်က္ကလည္းတျဖည္းျဖည္းခိုင္ျမဲ
လာတယ္။

တစ္ခ်ိန္တုန္းကေတာ့က်ေနာ္လည္းဖားတေကာင္ျဖစ္ခဲ့ဖူးတာပါပဲ။ဖားမွက်န္းက်န္းမာမာသန္သန္စြမ္းမဟုတ္ပါဘူး။
ဖားေပါင္စင္းလိုပိန္ပိန္ရွည္ဖားမ်ဳိး။ေနထိုင္က်က္စားရတဲ့ပတ္၀န္းက်င္ကမေသယံုတမည္။သို႔ေသာ္လည္းဖားျဖစ္ရတဲ့
ဘ၀မွာေတာ့ဖားရိုက္တဲ့သူ၊ဖားေကာက္တဲ့သူရဲ႕လက္တြင္းကိုေရွာင္ကြင္းမရဘဲသက္ဆင္းခဲ့ရတာပါပဲ။တျခားေသာ
ဖားေတြအတြက္ေတာ့အရိုက္ခံရတာသိပ္မသိသာလွေပမဲ့က်ေနာ္လိုပိန္လွီျပီးအဖက္ဖက္ကမျပည့္စံုတဲ့ဖားတေကာင္
အတြက္သိပ္ကိုသိသာလွတယ္ဗ်။ဒါေၾကာင့္မလြန္ဆံႏိုင္လို႔သာအရိိုက္ခံခဲ့ရေပမည့္စိတ္ထဲကေတာ့ရွိတဲ့အားနဲ႔အန္တု
ခ်င္မိတယ္။သို႔ေသာ္လည္းအရိုက္ခံဘ၀မွာေတာ့ဘာမွမလုပ္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။

ဒါေပမဲ့တကယ္တမ္းကံေကာင္းေထာက္မျပီးကိုယ္တုိင္ဖားရိုက္ဖုိ႔အခြင့္ၾကံဳလာတဲ့အခါက်ေနာ္မရိုက္ရက္ပါဘူး။
ကိုယ္အရိုက္ခံဘ၀တုန္းကကိုယ့္ကိုကိုယ္ခ်င္းစာနားလည္ေပးႏိုင္သူရွိႏိုင္ေပမဲ့ကိုယ္ကရိုက္ရမည့္အလွည့္မွာေတာ့
အားလံုးကိုကိုယ္ခ်င္းစာျပီးမရိုက္ရက္ေတာ့ပါဘူး။ဖားေတြအနားမွာ၀ိုင္းေနပါလ်က္မရိုက္ရက္တဲ့ဖားေကာက္သမား
ဘ၀အမ်ားအျမင္မွာေတာ့ေတာ္ေတာ္ကိုအတဲ့သူေပါ့ဗ်ာ။

ဘယ္တတ္ႏိုင္ပါ့မလဲကိုယ့္ခံယူခ်က္နဲ႔ကိုယ္ပဲေလ။၀န္ထမ္းျဖစ္ရတဲ့ဘ၀မွာဒါေလးတခုကိုယ္ပိုင္ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ရပ္ႏိုင္
ခြင့္ရွိလို႔ေက်နပ္ရေသးတယ္။အားလံုးကေတာ့ဖားမရိုက္လို႔လူအၾကီးလို႔သတ္မွတ္ေနၾကမွာေျမၾကီးလက္ခတ္မလြဲပါ။
ဘယ္သူေတြဘယ္လုိပဲထင္ထင္က်ေနာ္ကေတာ့တရားမ၀င္တာလုပ္ျပီးလူလည္က်ေနရတာထက္တရား၀င္လုပ္ျပီး
လူအၾကီးျဖစ္ေနရတာကိုပဲဂုဏ္ယူမိပါတယ္။ဒါေပမဲ့သူတုိ႔ေျပာတဲ့ဖားေလးေတြကလာလာျပီးအသံေပးတဲ့အခါမွာ
ေတာ့မရိုက္ခ်င္လို႔အသာေနတဲ့စိတ္ကိုလာလာဆြတဲ့အတြက္မွတ္ေလာက္သားေလာက္ေအာင္ရိုက္ပစ္လိုက္ခ်င္မိ
တယ္။သို႔ေသာ္လည္းက်ေနာ္မရိုက္ရက္ပါဘူးဗ်ာ။ကိုယ္တုိင္လည္းအရိုက္ခံခဲ့ရဘူးေတာ့အဲ့ဒီရိုက္ခ်က္ဘယ္ေလာက္
ျပင္းတယ္ဆုိတာက်ေနာ္ေကာင္းေကာင္းသိတယ္ေလ။

တခါတခါေတာ့လည္း၀ါသနာအရင္းခံျပီးလုပ္ရတဲ့ဒီအလုပ္ကအကုသုိလ္ေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမွန္းသိျပီးစြန္႔လႊတ္
ခ်င္စိတ္ျဖစ္မိတယ္။အခုအခ်ိန္ထိေတာ့အေကာင္အထည္မေဖာ္ျဖစ္ေသးပါဘူး။ကိုယ္တုိင္ကလဲသက္သတ္လြတ္
စားႏိုင္ေနေသးတာေၾကာင့္ထင္ပါတယ္။သူမ်ားေတြအသားငါးဟင္းစံုနဲ႔မနားမေနသြားလာစားေသာက္ေနခ်ိန္မွာ
က်ေနာ္ကေတာ့သက္သတ္လြတ္ဟင္းခြက္ေလးနဲ႔ပဲက်ရာတာ၀န္ကိုေက်ပြန္ေအာင္ထမ္းေဆာင္ေနျဖစ္တယ္။

တကယ္ေတာ့သူတုိ႔ေျပာတဲ့ဖား သြားေကာက္ရတာလည္းသိပ္မလြယ္ပါဘူး။ပိုင္ဆုိင္ထားတဲ့အရာမွန္သမွ်ကို
ခဏတာခ၀ါခ်ျပီးဖားတုိ႔ရွိရာရပ္ကြက္ထဲဖားေကာက္ဆင္းၾကရတယ္။အမ်ားအျမင္မွာေတာ့ၾကီးက်ယ္တယ္လို႔
ထင္ခ်င္ထင္ႏိုင္ပါတယ္။ရပ္ကြက္ထဲကိုဖားဆင္းေကာက္ရမွာက်ေနာ္အေတာ္ေလးရွက္ပါတယ္။ဘယ္ေလာက္
ၾကီးတဲ့ဖားပဲျဖစ္ပါေစက်ေနာ္မေကာက္ရဲပါဘူး။သူမ်ားေတြေကာက္လို႔ငါလည္းေကာက္တာပဲလို႔စိတ္ထဲမွာေတြး
မိေသာ္လည္းစိတ္ထဲကအေတြးဟာစိတ္ထဲမွာပဲရွိျပီးအျပင္မွာအေကာင္အထည္မေဖာ္ျဖစ္ပါဘူး။

သူမ်ားေတြဖားေကာက္ထြက္ခ်ိန္က်ေနာ္ကေတာ့ကိုယ့္ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ေလးမွာေအးေဆးစြာပဲေနထုိင္ရင္းကိုယ့္
ဘ၀တုိးတက္ရာတုိးတက္ေၾကာင္းရွာေဖြဆည္းပူးလို႔ေပါ့။တကယ္ေတာ့ျမတ္စြာဘုရားေဟာတဲ့တရားထဲကလို
လိုခ်င္မႈနည္းျပီးရွိတာေလးနဲ႔ေရာင့္ရဲ႕တင္းတိမ္ႏိုင္တာဟာလည္းခ်မ္းသာျခင္းတစ္မ်ဳိးပဲမဟုတ္လား။လိုခ်င္ေန
တဲ့ေလာဘမေလွ်ာ႔ႏိုင္သမ်ွေတာ့ဒုကၡဆုိတဲ့ဆင္းရဲျခင္းေတြပိုတုိးလို႔သာျဖစ္ေနအံုးမွာပါ။

လူတုိငး္ကိုေတာ့ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ႏိႈင္းျပီးစဥ္းစားလို႔ဘယ္ရမလဲေလ။သူတုိ႔မွာလည္းသူတုိ႔ခံယူခ်က္နဲ႔သူတုိ႔ရွိၾကမွာ
ေပါ့။ဖားေကာက္တာမေကာင္းမွန္းသိေပမဲ့မလိုက္နာႏိုင္ဘူးဆိုကတည္းကအေၾကာင္းတခုခုရွိေနၾကလို႔ဆုိ
တာေသခ်ာပါတယ္။က်ေနာ္ကေတာ့ရပ္ကြက္ထဲကသူမ်ားအိမ္ေအာက္သြားျပီးဖားေကာက္ရတဲ့အေျခအေန
ဟာကိုယ့္အဆင့္နဲ႔မထိုက္တန္ဘူးလို႔ပဲေခါင္းထဲမွာထည့္ထားတယ္။မေလာက္ငေပမဲ့ထိုက္သင့္တဲ့လစာေပး
ျပီးတရား၀င္လြတ္လပ္စြာပညာေတြေပးေ၀လို႔ရတဲ့ေနရာထက္အႏၱရာယ္ကင္းတာမရွိဘူးေလ။က်ေနာ္ကေတာ့
ကိုယ္တရား၀င္လြတ္လပ္စြာလႈပ္ရွားခြင့္ရွိတဲ့ေနရာမွာပဲရတာေလးနဲ႔တင္းတိမ္ျပီးကိုယ့္အဆင့္အတန္းနဲ႔
ေအးခ်မ္းစြာေနထိုင္ျပီးကိုယ္တတ္ထားသမွ်ကိုဘ၀အတြက္ၾကိဳးစားေနသူေတြကိုေရာ၊စာေမးပြဲေအာင္ဖုိ႔အတြက္
ၾကိဳးပမ္းေနသူကိုေရာေစတနာအရင္းခံနဲ႔မွ်ေ၀ေပးရင္းသင္ၾကားရင္းသင္ယူ၊သင္ယူရင္းသင္ၾကားဆုိတဲ့စကား
အတုိင္းကိုယ္မသိတာေတြကိုျပန္လည္သင္ယူ၊ကိုယ္သိတာေလးေတြကိုျပန္မွ်ရင္းေက်ာင္းကစာသင္ခန္းထဲမွာ
ပဲေပ်ာ္ေမြ႕ေနမိပါတယ္။

ဖားေတြကေတာ့ခဏခဏလာလာအသံေပးျပီးေသြးတုိးစမ္းၾကပါတယ္။ဒီကဖားမေကာက္ခ်င္တဲ့သူကလည္း
သူတုိ႔အသံေတြကိုမၾကားသလိုဘဲမွတ္ထားေတာ့ေရွ႕ဆက္မတုိးၾကေတာ့ဘူး။ေလာကၾကီးမွာပိုက္ဆံေပးျပီး
အေစာ္ကားခံရတာမ်ဳိးေလာက္အခံရခက္တာမရွိပါဘူး။ကိုယ္ကေစတနာထားေနခ်ိန္မွာတန္ဖိုးမထားဘဲ
လိုအပ္လာမွပိုက္ဆံျပျပီးေၾကးစားဆန္ဆန္လာျမဴဆြယ္ခံရတာေလာက္ခံရခက္တာလည္းမရွိပါဘူး။ဒါေပမဲ့ေလ
ဖားေကာက္သူေတြၾကိတ္ၾကိတ္တုိးေနခ်ိန္မွာကိုယ္ကေတာ့ပြဲၾကည့္ပရိတ္သတ္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ထိုင္ၾကည့္
ေနမိတယ္။ဒီဖားရိုက္လို႔ရတဲ့အခေၾကးေငြအလြန္ဆံုးခံရင္တစ္ႏွစ္ေပါ့။ဒါေတာင္ဖားေပါတဲ့ျမိဳ႕ၾကီးကလယ္ကြင္း
ေတြမွာရိုက္ရပါမွ။မဟုတ္ရင္(၆)လေလာက္နဲ႔ကိစၥျပတ္ျပီ။ခဏတာအဆင္ေျပမႈ႕ေလးတခုအတြက္နဲ႔ေတာ့
ကိုယ္ဒီအသက္အရြယ္ထိသင္ယူမွတ္သားလာခဲ့ရတဲ့ပညာေတြ၊ေပးဆပ္ခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္ေတြကိုပိုက္ဆံတခုတည္း
အတြက္နဲ႔တန္ဖုိးျဖတ္ျပီးမလဲႏိုင္ပါဘူး။

တေန႔ေန႔တခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ဖားေကာက္ျခင္း၊မိႈေကာက္ျခင္းေတြကင္းရွင္းတဲ့ပညာေရးပတ္၀န္းက်င္တခုျဖစ္ေပၚ
လာလိမ့္မည္လို႔စိတ္ထဲကေနၾကိတ္ျပီးေမွ်ာ္လင့္ေနမိပါတယ္။အဲ့ဒီလိုပညာေရးစနစ္ေပၚထြန္းလာတဲ့ေနဟာက်ေနာ္
တို႔ႏိုင္ငံရဲ႕ပညာေရးအမွန္တကယ္ေျပာင္းလဲတဲ့ေန႔ျဖစ္မွာပါ။ဒီလိုမဟုတ္ရင္ေတာ့ေခါင္းေဆာင္ေတြဘယ္ေလာက္ပဲ
ေတာ္ေတာ္၊ေနာက္လိုက္ေတြကမိမိအတၱကိုအေျခခံျပီးတကိုယ္ေကာင္းဆန္တဲ့စိတ္ေတြနဲ႔ဆက္လက္ေလွ်ာက္လွမ္း
ေနသမွ်ေတာ့တုိင္းျပည္တည္ေဆာက္ရာမွာအဓိကက်တဲ့ပညာေရးဟာျမင့္တက္ဖုိ႔ထက္ဆက္လက္က်ဆင္းဖုိ႔သာ
ရွိပါေတာ့တယ္။

ဖားေကာက္ျခင္းကင္းေသာပညာေရးပတ္၀န္းက်င္ေကာင္းတခုအျမန္ဆံုးေပၚေပါက္ျပီးအေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္
ဘြဲ႔ရာထူးဂုဏ္သိန္ေတြကိုေဘးဖယ္ျပီးရပ္ကြက္ထဲကသူမ်ားအိမ္ေအာက္၊ေလးတိုင္စင္အရိပ္ေအာက္နဲ႔အိမ္ေနာက္
အဖီထဲမွာအပို၀င္ေငြရွာေနရတဲ့ဖားေကာက္သူမ်ားအျမန္ဆံုးေလ်ာ့နည္းပါေစလို႔ဆႏၵျပဳရင္းဖားမေကာက္ခ်င္တဲ့သူ
တစ္ေယာက္ရဲ႕ခံစားခ်က္ကိုမွ်ေ၀ေပးလိုက္ပါတယ္။

မွတ္ခ်က္။      ။အထက္ေဖာ္ျပပါအေၾကာင္းအရာမ်ားသည္ျမင္ေတြ႔ေနရေသာအေၾကာင္းအရာမ်ားကိုအေျခခံ၍
စာေရးသူတစ္ဦးတည္း၏စိတ္ခံစားခ်က္ကိုပံုေဖာ္ထားျခင္းသာျဖစ္ျပီးမည္သူတဦးတစ္ေယာက္ကိုမွ်ထိခိုက္ေစလိုျခင္း
အလ်င္းမရွိပါ။

အားလံုးကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာက်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစေၾကာင္းဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းပါတယ္ဗ်ာ။

အားလံုးကိုေလးစားလ်က္
ေရႊညာသား

Saturday, August 20, 2016

ထီလာေျမမွာခ်က္စားျဖစ္တဲ့အညာဟင္းေလးမ်ား

လိုင္းမရတာရယ္စာေတြနဲ႔အလုပ္မ်ားေနတာရယ္ေၾကာင့္ကိုယ္အိမ္ထဲကိုမေရာက္ျဖစ္တာေတာ္ေတာ္ၾကာသြားတယ္။
စိတ္ရွိေသာ္လည္းဘာမွလုပ္မရတဲ့အင္တာနက္လိုင္းနဲ႔မို႔မတင္ျဖစ္တာလည္းပါတယ္။

ကိုယ့္ေျမကိုယ့္ေရျပန္ေရာက္ျပီးေနရာတက်ျဖစ္ကတည္းကအေဆာင္မွာခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ရံုးတက္စာသင္စာျပ
နဲ႔ေနလာတာဒီေန႔ဆုိ(၅)လျပည့္သြားျပီ။အခ်က္အျပဳတ္က၀ါသနာတခုလိုျဖစ္ေနေတာ့ဆုိင္ကထမင္းဟင္းလည္း
တခါတေလစားလို႔ရေပမဲ့အျမဲတမ္းက်ေတာ့အဆင္မေျပဘူးေလ။ဒါေၾကာင့္ရတဲ့အခ်ိန္ထဲကဖဲ့ျပီးေတာ့ခ်က္ျပဳတ္စား
ေသာက္ျဖစ္တယ္။

 ငါးကိုခ်ဥ္ေပါင္ရြက္နဲ႔နယ္စားလို႔ရေအာင္ခ်က္ထားတာပါ။ငရုတ္သီးစိမ္းနဲ႔ပင္စိမ္းရြက္နံ႔ေမႊးေမႊးေလးမို႔ထမင္းျမိန္ေစပါတယ္။

မွ်စ္ဆတ္ကိုဖရံုရြက္၊ရံုးပတီသီးတုိ႔နဲ႔ေရာျပီးအညာဟင္းခ်ဳိခ်က္ထားတာပါ။မွ်စ္အစိမ္းကိုေရႏွစ္ညေလာက္စိမ္လိုက္ရင္
မွ်စ္ဆတ္ကိုရပါတယ္။မူလအရသာမပ်က္ဘဲဆတ္ဆတ္ေလးနဲ႔၀ါးလို႔အင္မတန္ေကာင္းပါတယ္။ရြာမွာေတာ့အခုခ်ိန္ဆို
အိမ္တိုင္းလိုလိုမွာမွ်စ္ဆတ္အိုးထားၾကတယ္။ေတာထဲကျပန္လာရင္ပါလာတဲ့မွ်စ္ေလးေတြကိုမွ်စ္ဆတ္အုိးထဲပစ္ထည့္
ထားလိုက္တယ္။ဟင္းခ်က္ခါနီးရင္ထြန္သြားတိုနဲ႔ေက်ာက္ခဲျပားေပၚမွာတင္အလံုးကြဲေအာင္ထုျပီးခ်ဥ္ရည္ေသာက္ဟင္း
ထဲလည္းထည့္ခ်က္တယ္။ဟင္းခ်ဳိလည္းခ်က္တယ္။ဖရံုသီးနဲ႔ေရာခ်က္တယ္။မွ်စ္ဆတ္ဟင္းခ်ဳိနဲ႔အလိုက္ဖက္ဆံုးကမန္က်ည္း
သီးစိမ္းေထာင္းပါ။

ဒါကေတာ့ေရႊညာသားအသည္းစြဲေၾကာင္လွ်ာသီးဟင္းပါ။ေၾကာင္လွ်ာပြင့္ခ်ိန္တုန္းကလည္းအ၀စားထားျပီးျပီ။အခုေတာ့
အသီးေပၚခ်ိန္မို႔ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္ျပီးပထမဆံုးစားျဖစ္တဲ့ေၾကာင္လွ်ာသီးဟင္းပါ။အိမ္မွာခ်က္သလိုမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲအစိမ္း
ကိုပါးပါးလွီးျပီးပုစြန္ေျခာက္နဲ႔ငရုတ္သီးစပ္ေၾကာ္ခ်က္ခ်က္ထားတာပါ။ရြာကနည္းအတုိင္းဆုိရင္ေတာ့ေၾကာင္လွ်ာသီးကို
မီးဖုတ္ျပီးေရစိမ္၊အခြံေတြကြာသြားမွလက္သံုးလံုးခန္႔အပိုင္းေလးေတြပိုင္းျပီးခရမ္းခ်ဥ္သီးနဲ႔ငရုတ္သီးစပ္ခ်က္တာ။
တခါတေလမန္က်ည္းသီးစိမ္းေထာင္းျပီးထည့္ခ်က္လည္းစားလို႔ေကာင္းတယ္။က်ေနာ္ကေတာ့မီးဖုတ္ဖို႔အဆင္မေျပတာနဲ႔
အစိမ္းကိုပဲပါးပါးလွီးျပီးေၾကာ္ခ်က္ေလးခ်က္လိုက္ပါတယ္။ရြာကခ်က္နည္းအတုိင္းေနာက္တခါခ်က္စားျဖစ္ရင္ျပန္လည္မွ်ေ၀
ေပးပါအံုးမယ္။


အသားဟငး္မပါေပမဲ့အသီးအရြက္အကိုပဲလိုက္ဖက္ေအာင္တြဲစပ္ခ်က္ျပဳတ္မယ္ဆုိက်န္းမာေရးနဲ႔ညီညြတ္ျပီးအရသာရွိတဲ့
ဟင္းေတြရႏိုင္ပါတယ္။

အားလံုးလာေရာက္လည္ပတ္ၾကတဲ့အတြက္ေက်းဇူးအထူးတင္ရွိပါတယ္ဗ်ာ။ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာက်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ။

အားေပးမႈကိုေလးစားလ်က္
ေရႊညာသား