ဆင္စြယ္ေရာင္အက်ၤီေလးတစ္ထည္



က်ေနာ့္ဒီေန႔အက်ီၤခ်ည္သားအသစ္ေလးတစ္ထည္ထုတ္၀တ္ျဖစ္တယ္။ျမန္မာျပည္ကလာတဲ့အခ်ိန္ကတည္းကပါလာတဲ႔ငန္းႏွစ္ေကာင္တံဆိပ္စြပ္က်ယ္အက်ၤီလက္ကစေလးပါ။ရာသီဥတုပူအိုက္လို႔ခ်ည္သားအက်ီၤေရြး ရင္းအိတ္ထဲမွာေတြ႔လို႔ထုတ္၀တ္ျဖစ္တယ္ဆုိပါေတာ့။အျဖဴေရာင္သစ္သစ္လြင္လြင္အက်ၤီေလးကိုယ္ေပၚ
ေရာက္လာေတာ့ငယ္ငယ္ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းကဆုယူတဲ႔အခ်ိန္ေလးကိုစိတ္ေရာက္သြားမိတယ္။တတိယတန္းေအာင္ျပီးစတုတၳတန္းႏွစ္မွာမိဘဆရာအသင္းႏွစ္ပတ္လည္အစည္းအေ၀းနဲ႔ဆုႏွင္းသဘင္ေက်ာင္းမွာက်င္းပပါတယ္။ရြာေက်ာင္းဆုိေတာ့သိတဲ႔အတုိင္းေက်ာင္း၀တ္စံုဆုိတာေက်ာင္းသားတုိင္းမွာမရွိပါဘူး။
ေက်ာင္း၀တ္စံု၀တ္ရမည္လို႔သတ္မွတ္ထားတာမရွိေလေတာ့အိမ္ေနရင္း၀တ္တဲ႔အ၀တ္အစားနဲ႔ပဲေက်ာင္း
တက္ေက်ာင္ဆင္းေပါ့။အခုလိုပြဲလမ္းသဘင္ရွိတဲ႔အခါဆုိရင္ေတာ့မျဖစ္မေန၀တ္ရေတာ့မယ္ဆုိရင္မိဘေတြကအေလာသံုးဆယ္၀ယ္ေပးတဲ့အခါ၀ယ္၊ခဏတျဖဳတ္သူမ်ားဆီကငွားတန္ငွားနဲ႔ခဏတာအခက္အခဲကို
ေျဖရွင္းေပးၾကတယ္။

အဲ့ဒီႏွစ္ဆုႏွင္းသဘင္မွာက်ေနာ္လည္းဆုတက္ယူဖုိ႔နာမည္စာရင္းပါလာခဲ့တယ္။အရင္ႏွစ္ေတြတုန္းက
ေတာ့ဒီလုိပဲျဖစ္သလိုအ၀တ္အစားနဲ႔ဆုတက္ယူျဖစ္တယ္။ရြာမွာတုန္းကေတာ့သိပ္အထူးခၽြန္ဆံုးမဟုတ္ေပမဲ႔
ေလးတန္းအထိေတာ့အတန္းတုိင္းပထမဆုရခဲ့တယ္။သူမ်ားနဲ႔ျပိဳင္ရမွန္းလည္းမသိ၊ဆရာသင္တဲ့စာအကုန္ရရင္စာေမးပြဲေျဖႏိုင္တယ္ဆိုတဲ႔အေတြးကဆရာသင္မွ်က်က္မွတ္ျပီးေမးတာအကုန္ေျဖဆိုေတာ့သူမ်ားထက္အမွတ္မ်ားတာလည္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ေလးတန္းႏွစ္ေရာက္ျပီဆုိေတာ့စိတ္ထဲမွာဆုတက္ယူရဖို႔ကိုေပ်ာ္သ
လိုခံစားရတယ္။ေက်ာင္းဆက္မတက္ျဖစ္ဘူးဆိုရင္ဒီႏွစ္ဆုတက္ယူျခင္းဟာဘ၀ရဲ႕ေနာက္ဆံုးေသာဆု
ယူျခင္းမ်ဳိးလည္းျဖစ္တာေၾကာင့္ရင္ခုန္မိတာေတာ့အမွန္ပါပဲ။ဆရာမကလည္းဆုယူတဲ႔ေန႔က်ရင္အ၀တ္
အစားသပ္သပ္ရပ္ရပ္၀တ္ခဲ့ဖို႔မွာလိုက္သလို႔အရင္ႏွစ္ေတြတုန္းထက္ထူးျခားျပီးဓာတ္ပံုပါရိုက္မွာဆုိေတာ့
အျဖဴအစိမ္း၀တ္စံုေလးနဲ႔ဆုိပိုျပီးအဆင္ေျပမယ္လို႔ေျပာပါတယ္။

ဒါနဲ႔အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့အေမ့ကိုအက်ဳိးအေၾကာင္းေျပာျပျဖစ္တယ္။အေမကေတာ့ဘာမွသိပ္မထူးဆန္းသလိုနဲ႔သာမာန္ပဲေျဖပါတယ္။အိမ္အေၾကာင္းကိုေကာင္းေကာင္းသိေနတဲ႔အတြက္လည္းအျဖဴအစိမ္းအသစ္ ၀ယ္ေပးဖုိ႔မေျပာရဲပါဘူး။အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာအစ္ကိုၾကီးကတျခားရြာမွာပဥၥမတန္းဆက္တက္ေနပါျပီ။သူ႔မွာေတာ့ ေက်ာင္းစိမ္းလံုခ်ည္နဲ႔အျဖဴတစ္ထည္ရွိပါတယ္။သူကလည္းဒီတစ္စံုနဲ႔ပဲေက်ာင္းတက္ေနရတာဆုိေတာ့သူ႔ ဆီကငွားလို႔လည္းအဆင္မေျပႏိုင္ပါဘူး။ေနာက္ဆံုးေတာ့က်ေနာ္တုိ႔ညီအစ္ကိုတစ္ေတြရဲ႕အ၀တ္ေတြထည့္
တဲ႔ထင္းရႈးေသတၱာၾကီးထဲမွာေမႊေႏွာက္ရွာေဖြရင္းအစ္ကိုငယ္ငယ္တုန္းက၀တ္ထားဟန္တူတဲ႔အက်ီၤအျဖဴ
ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းေလးတစ္ထည္ေတြ႔ပါတယ္။အက်ၤီအျဖဴဟုဆုိေသာ္လည္းအစ္ကိုေတာ္ေတာ္၀တ္ထားျပီးျပီမို႔
အျဖဴေရာင္ကေနအျဖဴမဟုတ္အ၀ါမဟုတ္ဆင္စြယ္ေရာင္ကိုေျပာင္းေနပါျပီ။ဂုတ္တဖက္မွာလည္းလက္တစ္ညိဳးေလာက္အရွည္ရွိတဲ့ခ်ဳပ္ရိုးေဘးမွာျပဲေနတယ္။အဲ့ဒီအက်ီၤေလးကိုအေမ့ဆီယူသြားျပီးျပဲေနတဲ့ေနရာေလး
ကိုခ်ဳပ္ေပးဖုိ႔ေျပာေတာ့အေမကသီခ်ဳပ္ေလးခ်ဳပ္ေပးပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ဆုယူရမည့္ေနမွာေက်ာင္းကိုသြားခဲ့တယ္။က်ေနာ္လိုပဲဆုယူၾကမည့္သူငယ္ခ်င္းေတြလည္းေက်ာင္း
မွာအျပံဳးကိုယ္စီနဲ႔ေရာက္ေနၾကပါျပီ။ေက်ာင္းသားတုိင္းေတာ့အျဖဴအစိမ္း၀တ္မထားေပမဲ႔ဆုယူမည့္
ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြကေတာ့အခါတုိင္းထက္သစ္တဲ႔အ၀တ္အစားအသစ္ေတြ၀တ္လုိ႔ေပါ့။
သူတုိ႔ၾကားထဲမွာက်ေနာ္ကပခံုးမွာခ်ဳပ္ရိုးရာေလးပါတဲ႔ဆင္စြယ္ေရာင္အက်ၤီေလးနဲ႔ေပါ့။အားလံုးဆုယူျပီး
ေတာ့ဆရာဆရာမေတြနဲ႔အတူစုေပါင္းဓာတ္ပံုရိုက္ၾကတယ္။အဲ့ဒီဓာတ္ပံုေလးကိုရြာေက်ာင္းကရံုးခန္းထဲ
မွာမွန္ေဘာင္ကြပ္ျပီးခ်ိတ္ထားတာက်ေနာ္ဘြဲ႔ရျပီးတကၠသိုလ္မွာအလုပ္ရတဲ့အထိရြာေက်ာင္းကရံုးခန္းထဲ
မွာရွိပါေသးတယ္။အခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ႏွစ္ေတြလည္းၾကာျပီဆုိေတာ့ရွိပါေသးရဲ႕လားမေျပာတတ္ပါ
ဘူးဗ်ာ။ရြာျပန္ေရာက္ရင္ ေတာ့ရွိေသးရင္အမွတ္တရျပန္ရွာျပီးသိမ္းထားအံုးမယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ငယ္ငယ္တုန္းကၾကံဳခဲ့ရတာေတြဟာက်ေနာ့္ဘ၀အတြက္ေတာ့အမွတ္ရစရာသတိရစရာေတြ ခ်ည္းပါပဲဗ်ာ။အဲ့ဒါေၾကာင့္လည္းအခုလက္ရွိအေျခအေနမွာတခုခုၾကံဳလာရျပီဆုိရင္ငယ္ငယ္ကၾကံဳခဲ့ရတာ ေတြနဲ႔ယွဥ္ျပီးျပန္ျပန္စဥ္းစားတယ္။တခ်ဳိ႕ကေတာ့ထင္တတ္ၾကတယ္ငယ္ငယ္ကခ်ဳိ႕ခ်ဳိ႕တဲ့တဲ့ေနျပီးဘ၀ကုိ ရုန္းကန္ရင္းၾကိဳးစားလာတဲ့သူေတြဟာအရြယ္ေရာက္လာလို႔အေတာ္အသင့္အဆင္ေျပလာတဲ့အခါကိုယ္ လာရာလမ္းကိုေမ့တတ္ၾကတယ္။ရြာကေနထြက္ျပီးရြာျပန္လာတဲ့အခါမတူသလိုမတန္သလိုဆက္ဆံၾကတာ ကိုလည္းၾကံဳဖူးပါတယ္။ဒါေပမဲ့က်ေနာ္ကေတာ့အဲ့လိုစိတ္မ်ဳိးလံုး၀မထားပါဘူး။ကိုယ္ဆင္းရဲခဲ့ရတာကိုပဲဂုဏ္တခုအေနနဲ႔က်ေနာ္တန္းဖိုးထားတယ္။ျမိဳ႕မွာေနရင္ေတာ့ျမိဳ႕သားေပါ့ဒါေပမဲ့ေတာျပန္ေရာက္တဲ့အခါ
ေတာသားပါပဲ။ျမိဳ႕သြားေက်ာင္းတက္ရင္ေက်ာင္းသားစတုိင္နဲ႔ေနတတ္တယ္။ေက်ာင္းသားလုပ္ရမည့္
အလုပ္လုပ္တယ္။ရြာျပန္ေရာက္ရင္ေတာ့ေဘာပင္ကိုင္တဲ့လက္ကေပါက္ျပားကိုင္တဲ့အခါကိုင္၊တံစဥ္ဆြဲ
တဲ့အခါဆြဲ၊ထင္းခုတ္ဓားကိုင္တဲ့အခါကိုင္ရတာပါပဲ။ဒီလိုလုပ္ခဲ့တာေတြကအခုလိုတစ္ေယာက္ထဲသူမ်ား
ႏိုင္ငံမွာေနရ တဲ့အခါက်ေနာ့္အတြက္အမွီအခိုကင္းကင္းနဲ႔ရပ္တည္ႏိုင္ဖုိ႔ခြန္အားေတြျဖစ္လာတာပါပဲ။

ဘယ္လိုအေျခအေနပဲေရာက္ပါေစကိုယ့္ဘ၀ကိုေတာ့ဘယ္ေတာ့မွမေမ့ပါဘူးဗ်ာ။ဒီပို႔စ္ေလးေရးတာလည္း
ၾကြား၀ါလိုျခင္း၊ကိုယ္ရည္ေသြးလိုျခင္း၊ဂုဏ္ေဖာ္လိုျခင္းနဲ႔ေရးတာမဟုတ္ပါဘူး။လက္ရွိနဲ႔တစ္ခ်ိန္းတုန္းက
အျဖစ္ကေလးေတြနဲ႔တုိက္ဆုိင္လာတဲ႔အခါကိုယ့္လာခဲ့လမ္းကိုျပန္ေျပာင္းသတိရရင္းမွတ္တမ္းေလးေတြအ ေနနဲ႔က်န္ခဲ့ေစခ်င္တာေၾကာင့္ပါ။ဘယ္ေနရာကိုပဲေရာက္ေရာက္က်ေနာ္ဟာေတာသားတစ္ေယာက္ျဖစ္ တယ္ဆုိတာကိုဂုဏ္ယူစြာနဲ႔ေခါင္းေမာ့ျပီးေျပာတတ္ပါတယ္။အေဖနဲ႔အေမေစ်းေရာင္းရွာေကၽြးျပီးေက်ာင္း
ထားခဲ့လို႔အခုလိုအေျခအေနမ်ဳိးေရာက္လာခဲ့ရေတာ့ဘ၀ကိုပိုလို႔ေတာင္မေမ့ႏိုင္ပါေသးတယ္။

က်ေနာ့္ဘ၀ကိုယ္ေတြ႔ေတြဟာတစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့က်ေနာ့္တပည့္ေတြအတြက္ေကာင္းေကာင္းအသံုးခ် လို႔ရမည့္ကုန္ၾကမ္းေတြျဖစ္လာလိမ့္မည္လုိ႔ယံုၾကည္ပါတယ္။

အားလံုးကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာက်န္းမာခ်မ္းသာျပီးေကာင္းက်ဳိးလိုရာဆႏၵေတြျပည့္၀ၾကပါေစဗ်ာ။

အားေပးမႈကိုအစဥ္ေလးစားလ်က္
ေရႊညာသားေလး


ပိႏၷဲသီးေၾကာ္ခ်က္

ျပန္ေရာက္တဲ့တစ္လတာကာလအတြင္းအခ်က္အမ်ားဆံုးဟင္းကပိႏၷဲသီးစိမ္းပါ။ျမန္မာျပည္မွာတုန္းကေတာ့တခါတရံအတို႔အျမွဳပ္အေနနဲ႔စားတာရယ္၊အခ်ဥ္ရည္ဟင္းထဲမွာေရာခ်က္တာကလြဲျပီးပိႏၷဲသီးသီးသန္႔ရယ္လုိ႔ခ်က္မစားျဖစ္ပါဘူး။အမ်ားဆံုးစားၾကတာကလည္းပိႏၷဲသီးအမွည့္ကိုပဲစားၾကတာဆုိေတာ့အစိမ္းဆုိတာတခါတေလအသီးညွပ္လို႔ဖယ္ထုတ္ပါမွစားရတတ္တာ။ဖိလစ္ပိုင္ကေတာ့သရက္သီးနဲ႔ပိႏၷဲသီးကရာသီတုိင္းလိုလိုရေနေတာ့ေစ်းသြားတုိင္းလည္းမၾကာမၾကာေတြ႔ရတယ္။ေတြ႔တိုင္းလည္း၀ယ္ခ်က္ျဖစ္တယ္ဆုိပါေတာ့ဗ်ာ။


တခါတေလအျပင္မွာစားျဖစ္ရင္ေတာင္ဖိလစ္ပိုင္ဆုိင္မွာဆိုဟင္းကိုအရင္ၾကည့္ျပီးပိႏၷဲသီးပါတဲ႔ဟင္းကို
မလြတ္တမ္းမွာတဲ့အထိပါပဲ။သူတုိ႔ခ်က္တာကေတာ့အုန္းႏို႔နဲ႔ငါးအသားမြထည့္ၾကတာမ်ားတယ္။ငါးအနံ႔ကိုမ မၾကိဳက္ေသာ္လည္းအုန္းႏို႔ဆိမ့္ဆိမ့္ေလးေလးနဲ႔မို႔စားလို႔၀င္ပါတယ္။သူတုိ႔ခ်က္တဲ႔စတုိင္အတုိင္းလိုက္ခ်က္ဖို႔ စဥ္းစားေနေပမဲ့အခုထိေတာ့အေကာင္အထည္မေဖာ္ရေသးဘူး။၀ယ္ျပီးတာနဲ႔ကိုယ့္စတုိင္ကိုယ့္စိတ္ၾကိဳက္
ပဲခ်က္ျဖစ္တာမ်ားေနတယ္။

ဒီတစ္ခါေတာ့ပိႏၷဲသီးကိုဒန္႔သလြန္သီးဇြန္းျခစ္၊ငရုတ္ရြက္ပါေရာျပီးေၾကာ္ခ်က္ခ်က္စားျဖစ္ပါတယ္။ေၾကာ္တာဆုိေတာ့အလြယ္ကူဆံုးပါပဲ။ဆီအနည္းငယ္အပူေပးျပီးပိႏၷဲသီးပါးပါးလွီးထားတာကိုေရေဆးထည့္၊ဆားအနည္းငယ္၊အရသာမႈန္႔အနည္းငယ္ထည့္ျပီးအဖံုးအုပ္ထားလိုက္ပါတယ္။ေရအနည္းငယ္ထည့္ျပီးေမႊလိုက္အဖံုးအုပ္ထားလိုက္နဲ႔ပိႏၷဲသီးႏူးေတာ့မွအသားထြင္ထားတဲ႔ဒန္႔သလြန္သီးေရာထည့္ပါတယ္။ေနာက္ဆံုးမွာငရုတ္ရြက္ကိုထည့္သမေအာင္ေမႊအရသာအေပါ့အငန္ျမည္းျပီးငရုတ္ရြက္ႏြမ္းရင္ဒယ္အုိးကိုမီးဖုိေပၚကခ်ပါ။


အသားဟင္းမဟုတ္ေသာ္လည္းက်န္းမာေရးနဲ႔ညီညြတ္ျပီးအရသာရွိတဲ႔ဟင္းတစ္ခြက္မိနစ္ပိုင္းအတြင္းမွာစားဖို႔အဆင္သင့္ျဖစ္ပါျပီ။ေနာက္တစ္ခါဆုိရင္ေတာ့ဖိလစ္ပိုင္စတုိင္နဲ႔ခ်က္ၾကည့္ပါအံုးမယ္။၀က္သားဒါမွမဟုတ္ ၾကက္သားနဲ႔ခ်က္စားရင္လည္းအလြန္ေကာင္းပါတယ္။ပိႏၷဲသီးကိုႏူးအိေနေအာင္ခ်က္ရင္အသားကိုစားရတာထက္သေဘာက်တယ္။ရွမ္းျပည္ကသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေတာ့ပဲပုတ္ရယ္ဆူးပုတ္ရယ္ေရာခ်က္တယ္ေျပာပါတယ္။သူေျပာတဲ႔ဟင္းကလည္းၾကားတာနဲ႔စားခ်င္စရာဗ်ာ။

အားလံုးကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာက်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစဗ်ာ။လာလည္ၾကတဲ႔အတြက္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

အစဥ္ေလးစားလ်က္
ေရႊညာသားေလး

ဗူးသီးေၾကာ္နဲ႔ေရေႏြးၾကမ္း


ဖ ဦးထုပ္စတုိင္အေၾကာ္မႈန္႔နဲ႔ဗူးသီးေၾကာ္စမ္းေၾကာ္ၾကည့္တာျမန္မာအရသာမဟုတ္ေပမဲ႔ေၾကာ္ရတာအဆင္ ေျပပါတယ္။သူတုိ႔ကေတာ့ဒီအေၾကာ္မႈန္႔ကိုၾကက္သား၊ပုစြန္နဲ႔ကင္းမြန္(ေရဘ၀ဲ)ေၾကာ္ရာမွာအဓိကထားသံုး ၾကပါတယ္။ၾကက္သြန္ျဖဴငရုတ္ေကာင္းဆားနဲ႔အရသာမႈန္႔စတာေတြပါေရာစပ္ထားတာမုိ႔အထူးတလည္ျပင္ဆင္ဖုိ႔မလိုေတာ့ပါဘူး။အမႈန္႔ကိုေရနဲ႔ခပ္ပ်စ္ပ်စ္ေဖ်ာ္ျပီးအေနေတာ္လွီးထားတဲ႔ဗူးသီးကိုအႏွစ္ထဲမွာလူးျပီး
ေၾကာ္တာနဲ႔အလြမ္းေျပစားဖုိ႔ဗူးသီးေၾကာ္ရပါတယ္။

မန္က်ည္းမွည့္ခ်ဥ္ရည္

ဗူးသီးေၾကာ္

ပူစီနံရြက္

ေရေႏြးၾကမ္း
အခ်ဳိးအဆညီညီေရာစပ္ထားတာေၾကာင့္လားမသိပါဘူး။အရသာအနည္းငယ္ကြဲလြဲတာကလြဲျပီးေၾကာ္
လို႔အဆင္ေျပသလိုစားရတာလဲေကာင္းပါတယ္။အခ်ဥ္ရည္ကေတာ့မန္က်ည္းမွည့္နဲ႔ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ခ်င္း၊
ငရုတ္သီးနဲ႔နံနံပင္တုိ႔ေရာျပီးလုပ္ထားတာပါ။ဗူးသီးေၾကာ္ကိုအခ်ဥ္ရည္နဲ႔တုိ႔စားရင္းပူစီနံရြက္နဲ႔ေရေႏြး
ေလးပါေသာက္ျပီးေန႔လယ္ခင္းအပ်င္းေျပအဆာေျပေပါ့။လာလည္ၾကရင္းနဲ႔ဗူးသီးေၾကာ္ကိုအခ်ဥ္ရည္
ေလးနဲ႔တြဲဖက္ျပီးသံုးေဆာင္သြားၾကပါအံုးဗ်ာ။

အားလံုးကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာက်န္းမာခ်မ္းသာၾကျပီးလိုအင္ဆႏၵျပည့္၀ၾကပါေစဗ်ာ။လာလည္ၾကတဲ႔အတြက္
ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္။
အစဥ္ေလးစားမႈျဖင့္
ေရႊညာသားေလး